Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 106/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of fixed court fee under new Civil Costs Act.

Numero d'incarto IV CZ 106/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a lower court's order rejecting the appeal due to non-payment of a fixed court fee. The plaintiff's counsel argued that the fee was not a 'fixed fee' under the Civil Procedure Code and that the dismissal violated the right to a fair trial. The court held that the new Civil Costs Act applies retroactively to post-judgment proceedings and that the fixed fee is indeed a fixed fee, making the dismissal procedurally correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 14 ust. 3 u.k.s.c. z 2005 r.: The new Civil Costs Act applies to proceedings after the final judgment in cases started before its entry into force; failure to pay the fixed fee results in the direct rejection of the appeal without summons.

Parole chiave

Generato dall'IA
Civil Procedure Code Civil Costs Act fixed court fee direct rejection retroactive application fair trial rights legal aid fee

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 1302 § 3 k.p.c.
naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez przyjęcie, że opłata podstawowa w rozumieniu
Art. 14 ust. 3 u.k.s.c. z 2005 r.
z art. 14 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Art. 149 ust. 1 u.k.s.c. z 2005 r.
1302 § 3 k.p.c., naruszenie art. 149 ust.1 u.k.s.c.
Art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c. z 2005 r.
prawomocnego orzeczenia (art. 3981 § 1 k.p.c.), nie ulega wątpliwości, że wydanie
Art. 100 ust. 2 u.k.s.c. z 2005 r.
2 w związku z art. 100 ust.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
prawomocnego orzeczenia (art. 3981 § 1 k.p.c.), nie ulega wątpliwości, że wydanie
Art. 3941 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. a na podstawie art.
Art. 102 k.p.c.
a na podstawie art. 102 w zw.
Art. 3982 k.p.c.
§ 3 i art. 39821 k.p.c. nie obciążył powódki kosztami postępowania zażaleniowego
art. 1302 § 3 k.p.c
naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2006 r. I CZ 23/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2006 r. II UZ 14/06
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r. III CZP 109/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2006 r. V CSK 325/06
III CZP 109/06
Basic court fee is a fixed fee under CPC Art. 1302 § 3 for professional counsel.
V CSK 325/06
z dnia 17 października 2006 r. V CSK 325/06 nie publ.). Prawidłowo zatem Sąd

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 106/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Komornikowi sądowemu Rewiru IV przy Sądzie Rejonowym w […]

i Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu

z udziałem interwenientów ubocznych po stronie powodowej A. S.

i J. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 stycznia 2007 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 27 lipca 2006 r.,

oddala

zażalenie

i

nie

postępowania zażaleniowego.

obciąża

powódki

kosztami

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lipca 2006 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił zażalenie powódki na postanowienie tego Sądu z dnia 31 maja 2006 r.

odrzucające skargę kasacyjną powódki z dnia 14 kwietnia 2006 r. od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 14 lutego 2006 r. Przyczyną odrzucenia zażalenia było

nieuiszczenie przy jego wnoszeniu opłaty podstawowej w kwocie 30 zł. przez

pełnomocnika powódki zwolnionej od kosztów sądowych postanowieniem z dnia 6

czerwca 2006 r. Jako podstawę odrzucenia zażalenia Sąd Apelacyjny wskazał art.

1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 14 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm., dalej - „u.k.s.c.

z 2005 r.”).

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powódki zarzucił

naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. przez przyjęcie, że opłata podstawowa w rozumieniu

art. 11 i art. 14 ust. 1 i 2 u.k.s.c z 2005 r. stanowi opłatę stałą w rozumieniu art.

1302 § 3 k.p.c., naruszenie art. 149 ust.1 u.k.s.c. z 2005 r. przez zastosowanie do

zażalenia przepisów tej ustawy zamiast przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 1967

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2002 r., Nr 9,

poz. 88 ze zm.) oraz naruszenie art. 6 ust.1 Konwencji z 4 listopada 1950 r.

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przez dokonanie sprzecznej

z tym przepisem wykładni prawa w zakresie obowiązków procesowych powódki

i pozbawienie jej w ten sposób prawa do rzetelnego procesu. Wnosił o uchylenie

zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na zażalenie Prokuratoria Generalna

zastępująca pozwany Skarb Państwa wnosiła o jego oddalenie i zasądzenie na

rzecz strony pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z dniem 2 marca 2006 r. weszła w życie nowa ustawa z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, która zmieniła w tym zakresie także

przepisy

kodeksu

postępowania

cywilnego,

wprowadzając

między

innymi

uregulowania art. 1302 k.p.c., w tym przewidziany w paragrafie trzecim tego

przepisu obowiązek sądu odrzucenia bez wezwania o uiszczenie opłaty sądowej

środków odwoławczych, w tym zażalenia, wniesionych przez adwokata lub radcę

prawnego, podlegających opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Ocena zarzutów

zażalenia wymaga przede wszystkim rozważenia, czy powyższy przepis oraz

przepisy u.k.s.c z 2005 r. mają zastosowanie do odrzuconego zażalenia, czy też

powinno się stosować do niego przepisy u.k.s.c. z 1967 r. oraz przepisy k.p.c.

również w dawnym brzmieniu. Kwestię tę reguluje art. 149 u.k.s.c. z 2005 r.

stanowiący, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy

stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe

przepisy o kosztach sądowych. Oznacza to, a contrario, że od chwili zakończenia

postępowania w danej instancji, stosuje się przepisy nowej ustawy. Z uwagi na to,

że obecnie skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji

prawomocnego orzeczenia (art. 3981 § 1 k.p.c.), nie ulega wątpliwości, że wydanie

wyroku przez sąd drugiej instancji kończy postępowanie w tej instancji. Do

postępowania toczącego się po wydaniu wyroku przez sąd drugiej instancji stosuje

się zatem już przepisy nowej u.k.s.c. z 2005 r. także w sprawach wszczętych przed

dniem jej wejścia w życie. Odnosi się to również do przepisów dotyczących kosztów

sądowych, zawartych w k.p.c., które od tej chwili stosuje się w brzmieniu

i numeracji nadanej ustawą o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z 2005 r.

Z tych względów słusznie Sąd Apelacyjny zastosował w rozpoznawanej sprawie

nowe przepisy o kosztach sądowych i przepisy k.p.c. w nowym brzmieniu do

zażalenia złożonego w postępowaniu kasacyjnym wszczętym wniesieniem skargi

kasacyjnej w dniu 14 kwietnia 2006 r., a więc już po wejściu w życie przepisów

u.k.s.c. z 2005 r. Zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 tej ustawy jest więc

nieuzasadniony.

Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia pozostałych przepisów.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 u.k.s.c z 2005 r. zażalenie należy do pism

podlegających opłacie sądowej. Strona zwolniona od kosztów sądowych przez sąd

ma obowiązek, stosownie do art. 14 ust. 2 w związku z art. 100 ust. 2 ustawy, uiścić

opłatę podstawową, której wysokość jest stała i wynosi 30 zł. (art. 14 ust. 3

u.k.s.c.). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 30 maja 2006 r.

I CZ 23/06 i z dnia 2 czerwca 2006 r. II UZ 14/06 oraz w uchwale z dnia

21 listopada 2006 r. III CZP 109/06 (nie publ.) opłata podstawowa określona w art.

14 ust. 3 u.k.s.c z 2005 r. jest opłatą w wysokości stałej w rozumieniu art. 130 2 § 3

k.p.c. Oznacza to, że wniesienie przez adwokata lub radcę prawnego strony

zwolnionej od kosztów sądowych środka odwoławczego (tu zażalenia) bez

uiszczenia opłaty podstawowej, skutkuje odrzucenie tego środka wprost, bez

wzywania o uiszczenie tej opłaty (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2006 r. V CSK 325/06 nie publ.). Prawidłowo zatem Sąd

Apelacyjny odrzucił zaskarżonym postanowieniem nieopłacone tą opłatą zażalenie

na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Odrzucenie zażalenia nie było

wynikiem sprzecznej z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności wykładni powyższych przepisów dokonanej przez Sąd

Apelacyjny, lecz ich niewłaściwej wykładni i zastosowania przez zawodowego

pełnomocnika powódki. Zarzut naruszenia przez Sąd powyższego przepisu jest

więc także nieuzasadniony.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. a na podstawie art. 102 w zw. z art. 394 1

§ 3 i art. 39821 k.p.c. nie obciążył powódki kosztami postępowania zażaleniowego

z uwagi na jej trudną sytuację materialną.

jc