Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 105/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for eviction where social housing right claim is deemed property interest requiring value declaration.

Numero d'incarto IV CZ 105/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the municipality's appeal against the lower court's rejection of its eviction claim. The plaintiff argued that the right to social housing was not a property interest and thus no value could be assigned to the appeal subject. The court ruled that the right to social housing and the associated eviction claim constitute a property interest, making the declaration of value a mandatory procedural requirement for cassation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego art. 14; art. 398 § 1 k.p.c.: The right to social housing and the corresponding eviction claim are property interests, requiring the appellant to declare the value of the subject of the appeal under penalty of dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
social housing right eviction proceedings property interest cassation appeal value declaration municipal housing procedural requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego art. 14
art. 14 nakłada na sąd obowiązek orzeczenia z urzędu o uprawnieniu do otrzymania
Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego art. 15
Art. 15 tej ustawy reguluje udział gminy w
Kodeks postępowania cywilnego art. 398 § 1
naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 398 2 § 1 k.p.c.
Kodeks postępowania cywilnego art. 394 § 1
Z przedstawionych przyczyn zażalenie uległo oddaleniu na podstawie art. 394 1
Kodeks postępowania cywilnego art. 398 § 14
naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 398 2 § 1 k.p.c.
art. 668 § 1 k.c
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 668 § 1 k.c., a w
art. 3982 § 1 k.p.c
przesłanek uregulowanych w art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
w związku z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 134/03
II CZ 134/03 stwierdził, że sprawa o prawo do lokalu socjalnego „nie jest sprawą
I CZ 112/08
Supreme Court dismisses appeal in eviction case where social housing right is involved, ruling it remains a property dispute.
I CKN 18/97
I CKN 18/97 (OSNC 1997, nr 4, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 105/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper

SSA Jan Kremer (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Gminy M. - Zarządu Mienia Komunalnego w M.

przeciwko G. C., S. C., M. C., A. C., P. G., E. U. oraz małoletnim : D. L., P. L. i O. L.

o eksmisję z lokalu mieszkalnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt IV WSC

(…),

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 października 2009 r. Sąd Rejonowy w M. orzekł eksmisję

pozwanych z lokalu mieszkalnego i ustalił prawo pięciorga z pozwanych do lokalu

socjalnego.

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r. oddalił apelację

powodowej Gminy M.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił, po jej sprecyzowaniu, naruszenie prawa

materialnego przez błędna wykładnię przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów ,

mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz art. 668 § 1 k.c., a w

szczególności ustalenie, że pięciorgu z pozwanych przysługuje prawo do lokalu

socjalnego. Sąd zarządzeniem z dnia 14 maja 2010 r. wezwał pełnomocnika powoda do

uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej, poprzez wskazanie wartości

przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu powód wskazał, że zaskarża jedynie ustalenie

prawa do lokalu socjalnego pięciorga pozwanych, a odnośnie wartości przedmiotu

zaskarżenia powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2004

r. II CZ 134/03 stwierdził, że sprawa o prawo do lokalu socjalnego „nie jest sprawą

majątkową” i nie jest możliwe podanie wartości przedmiotu sporu.

Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. odrzucił skargę

kasacyjną powoda - Gminy M. w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego. Sąd

Okręgowy powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r.

w sprawie I CZ 112/08 (nie publ.), a odnoszące się do powołanego przez powoda

postanowienia podzielił wyrażony w tym orzeczeniu pogląd o majątkowym charakterze

sprawy o eksmisję, również w sytuacji zaskarżenia wyłącznie rozstrzygnięcia o lokalu

socjalnym

W zażaleniu powód wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił

naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 398 2 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu

ponownie odwołał się do wcześniej cytowanego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym

zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w

art. 14 nakłada na sąd obowiązek orzeczenia z urzędu o uprawnieniu do otrzymania

lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia, przez osobę w stosunku do której

uwzględniono żądanie opróżnienia lokalu. Art. 15 tej ustawy reguluje udział gminy w

postępowaniu. Regulacja ta stanowi rozwiązanie szczególne w postępowaniu sądowym.

Ocena uprawnienia do lokalu socjalnego może wywoływać wątpliwości, jednak przy

dokonywaniu oceny jego charakteru jako majątkowego, lub niemajątkowego nie można

pominąć przedmiotu, którego dotyczy. Uprawnienie do korzystania z mieszkania

niewątpliwie jest wartością majątkową, dla mieszkającego, odpowiada ona wartości

kosztu zapewnienia lokalu. Dla gminy, która nie może dysponować lokalem na wolnym

rynku najmu, lub musi ponosić koszty odszkodowania w stosunku do właściciela

nieruchomości, także majątkowy charakter tego uprawnienia nie wywołuje wątpliwości.

Niewątpliwie roszczenie o opróżnienie przedmiotu najmu jest roszczeniem majątkowym,

wprawdzie nie pieniężnym, jednak ze względu na już wymienione przesłanki związane z

korzystaniem z cudzego lokalu ma charakter majątkowy. Wartość ta powinna być

podana już w pozwie, jak i w apelacji, stanowiąc wymóg formalny tych pism

procesowych. Odrębnym zagadnieniem pozostaje wyliczenie wartości konkretnego

uprawnienia do korzystania z lokalu, a w konsekwencji ustalenia wartości odpowiednio

przedmiotu sporu, czy zaskarżenia. Sąd Najwyższy wypowiedział się odnośnie wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawie o opróżnienie lokalu przez domownika w

postanowieniu z dnia 8 sierpnia 1997 r. I CKN 18/97 (OSNC 1997, nr 4, poz. 145).

Powód w swojej argumentacji powołał się na odosobnione orzeczenie Sądu

Najwyższego z dnia 15 stycznia 2004 r. II CZ 134/04 (Wokanda 2004, nr 9, poz. 8)

stwierdzające, że sprawa o uprawnienie do lokalu socjalnego nie jest sprawą o prawa

majątkowe w rozumieniu przepisów o kasacji. Jednak już po tym orzeczeniu w

postanowieniu z dnia 8 stycznia 2009 r. I CZ 112/08 (nie publ.). Sąd Najwyższy nie tylko

zakwestionował powołany wyżej pogląd, ale także wprost stwierdził, że także przy

orzekaniu przez sąd z urzędu o uprawnieniu do lokalu socjalnego, charakter majątkowy

dotyczy także części orzeczenia odnosząca się do lokalu socjalnego.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przedstawione

stanowisko o majątkowym charakterze orzeczenia o eksmisji, także w części dotyczącej

prawa do lokalu socjalnego. Podsumowując, roszczenie o eksmisję w części dotyczącej

wyłącznie orzeczenia z urzędu o lokalu socjalnym jest roszczeniem majątkowym,

niepieniężnym, z czego wynika, że dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od

przesłanek uregulowanych w art. 3982 § 1 k.p.c. Konsekwencją tego jest stwierdzenie

niezasadności zażalenia, w stanie faktycznym w którym w zakreślonym terminie

obwarowanym rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej powód zarządzenia sądu nie

wykonał. Z przedstawionych przyczyn zażalenie uległo oddaleniu na podstawie art. 394 1

§ 1 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.