Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 105/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on appeal value exceeding threshold when joint plaintiffs sue separately.

Numero d'incarto IV CZ 105/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the appellate court's rejection of their cassation complaint. Although the appellants argued that their joint legal interest should allow combining their claims to meet the monetary threshold, the court held that each plaintiff's claim must be evaluated independently. Consequently, since neither individual claim exceeded the statutory limit, the cassation was inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 21 k.p.c.; Art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.: In joint litigation, the value of the subject matter of the appeal is calculated separately for each co-plaintiff, and claims are not aggregated to determine admissibility.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility joint litigation value of subject matter appellate threshold co-plaintiffs separate claims legal interest

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
Art. 21 k.p.c.
w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 21 k.p.c. oraz
Art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.
z art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie jest
Art. 394 § 3 k.p.c.
podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.
Art. 398 § 14 k.p.c.
w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 21 k.p.c
w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 21 k.p.c. oraz
art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c
z art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1985 roku, I CZ 135/85
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1997 r., I CKN 154/97
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2009, V CZ 86/00
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2009, V CZ 86/00
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 1997, I PKN 61/97

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 105/08

POSTANOWIENIE

Dnia 14 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B.S. i W.W.

przeciwko J.H.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 stycznia 2009 r.,

zażalenia powodów

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 października 2008 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 października 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę kasacyjną powodów w sprawie o zapłatę. Sąd ten uznał, iż wskazana w

skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca 113.536 złotych

stanowi sumę roszczeń dochodzonych przez dwie osoby. Okoliczność, że dwóch

powodów dochodziło swoich roszczeń w jednym postępowaniu, nie oznacza, że ich

wartość powinna być zsumowana dla ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Zatem wartość roszczenia każdego z powodów nie przekraczała ustawowego

progu dopuszczalności skargi kasacyjnej.

Na powyższe postanowienie powodowie wnieśli zażalenie zaskarżając je

w całości i zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. w zw. z art. 21 k.p.c. oraz

w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie jest

dopuszczalne zliczenie wartości roszczeń obojga powodów, w sytuacji, gdy

występuje między nimi współuczestnictwo materialne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie wdając się w szczegółowe

rozważania nad charakterem współuczestnictwa powodów w niniejszej sprawie

należy stwierdzić, iż powołany przez skarżących pogląd zawarty w uzasadnieniu

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1985 roku, I CZ 135/85

(Lex 8741) nie może być uznany za aktualny. Nie budzi wątpliwości, że przy

współuczestnictwie formalnym, gdy dochodzone są roszczenia oparte na

jednakowej podstawie faktycznej i prawnej wartość przedmiotu zaskarżenia oblicza

się oddzielnie dla każdego ze współuczestników (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1997 r., I CKN 154/97, Lex 153214). Brak jest

podstaw

by

odmienną

zasadę

przyjąć

dla

wypadków

współuczestnictwa

materialnego. Zwracał na to ostatnio kilkakrotnie uwagę Sąd Najwyższy

(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2009, V CZ 86/00

nie publ., 17 stycznia 1997, I PKN 65/96, OSNAPiUS 1997, nr 17, poz. 317, 27

marca 1997, I PKN 61/97, OSNAPiUS 1998, nr 1, poz. 16).

Uzasadnione było zatem stanowisko Sądu Apelacyjnego, że w świetle art.

398 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

Zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu na

podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.