Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 104/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial request for personal rights infringement case.

Numero d'incarto IV CZ 104/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's appeal against the appellate court's decision to dismiss the plaintiff's retrial request. The appellate court found no statutory grounds for retrial as the defendant's new knowledge regarding the factual assessment did not constitute a newly discovered fact. The Supreme Court upheld this view, noting that the defendant participated in all proceedings and the alleged procedural defects were not formal deficiencies requiring supplementation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 k.p.c.; Art. 398 k.p.c. in conjunction with Art. 394 § 1 and 3 k.p.c.: A request for retrial based on new knowledge of the factual assessment of the case does not constitute a newly discovered fact under Article 410 of the Code of Civil Procedure and must be rejected if the party could have known it during the proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request newly discovered fact personal rights infringement procedural defect factual assessment Code of Civil Procedure appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 410 k.p.c.
art. 410 k.p.c., skargę M.
Art. 398 k.p.c.
stosownie do art. 39814 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 130 k.p.c.
podlegających uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c., niedostateczne dla uznania,
art. 410 k.p.c
art. 410 k.p.c., skargę M.
art. 130 k.p.c
podlegających uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c., niedostateczne dla uznania,
art. 39814 k.p.c
stosownie do art. 39814 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 104/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSA Jan Kremer

ze skargi M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa I.(...) Spółki Akcyjnej w G.

przeciwko M. P.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2010 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. odrzucił, na podstawie

art. 410 k.p.c., skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie z powództwa I.(...)

S.A. w G. przeciwko skarżącemu o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę.

Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane w skardze podstawy do wznowienia w

rzeczywistości nie istnieją, a zatem wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej

podstawie.

Pozwany zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości, wnosząc w

zażaleniu o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie przekazanie

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach

procesu według norm przepisanych. Podniósł że, kwestionowane postanowienie jest

przedwczesne, wobec niewezwania go do usunięcia braków formalnych skargi z

powodu których została ona odrzucona. Nadto zarzucił bezzasadne nieuwzględnienie

przez Sąd rozpoznający skargę, że kończący postępowanie w sprawie wyrok zapadł

w warunkach nieważności oraz że został uzyskany za pomocą przestępstwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pozwany brał udział we wszystkich rozprawach przed sądem pierwszej instancji,

jak też, czego obecnie nie kwestionuje został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie

apelacyjnej. Nie można więc uznać, że wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w warunkach

nieważności z powodu niewłaściwej reprezentacji pozwanego, czy też jak raczej

należałoby kwalifikować opisaną przez pozwanego w zażaleniu jej przyczynę, z powodu

pozbawienia go prawa do obrony swoich praw. Nie mogło też stanowić podstawy

wznowienia postępowania uzyskanie tego wyroku za pomocą przestępstwa, co – jak

trafnie wskazał Sąd Apelacyjny – nie tylko nie zostało wykazane stwierdzającym jego

popełnienie wyrokiem sądu, ale nawet bliżej uzasadnione.

Podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż zgłoszony w skardze

o wznowienie wniosek nie dotyczy później wykrytego dowodu, lecz powziętej przez

pozwanego wiedzy odnośnie do rzekomej możliwości dokonania odmiennej, niż przyjęta

w wyroku kończącym sprawę, oceny prawnej ustalonego w niej stanu faktycznego. Bez

znaczenia dla zasadności wniesionego zażalenia pozostaje więc szeroko przedstawiona

w jego uzasadnieniu kwestia, czy informacja ta była znana pozwanemu lub przy

zachowaniu normalnej staranności mogła być znana już w trakcie postępowania i czy

pozwany mógł z niej wówczas skorzystać.

Nie należy do braków formalnych skargi o wznowienie postępowania,

podlegających uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c., niedostateczne dla uznania,

że skarga oparta jest na ustawowych podstawach, uzasadnienie w zakresie faktów

substancjonujących te podstawy. Sąd do którego skarga została wniesiona nie ma więc

obowiązku wezwania skarżącego do uzupełnienia skargi w tym zakresie.

Nieuzasadnione z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu

stosownie do art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.