Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 103/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows appeal by attorney's general power of attorney covering related proceedings without explicit Supreme Court clause.

Numero d'incarto IV CZ 103/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the Lower Court's dismissal of an appeal filed by a client's attorney. The Lower Court rejected the appeal because the power of attorney did not explicitly mention the Supreme Court, citing a precedent that treats the Supreme Court as a distinct entity rather than a continuation of the second instance. The Supreme Court ruled that the attorney's general authorization to handle related proceedings implicitly included the right to file this specific appeal, rendering the explicit clause unnecessary.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 405 k.p.c.; art. 394 § 2 k.p.c.; art. 398 § 15 k.p.c.; A power of attorney granting authority to handle related proceedings implicitly authorizes the filing of an appeal against a ruling rejecting a retrial request to the Supreme Court, without requiring an explicit clause designating the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
power of attorney Supreme Court appeal related proceedings retrial request procedural authorization

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 405 k.p.c.
drugiej instancji (art. 405 k.p.c.).
art. 394 § 2 k.p.c.
zaskarżone wyłącznie do Sądu Najwyższego (art. 394 1 § 2 k.p.c.).
art. 398 § 15 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art.
art. 871 § 1 k.p.c
wniesione z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c.
art. 405 k.p.c
drugiej instancji (art. 405 k.p.c.).
art. 3941 § 3 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 103/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

ze skargi J. S.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego

z dnia 12 sierpnia 2010 r.,

w sprawie z wniosku M. B. i J. B.

przy uczestnictwie J. S.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 grudnia 2011 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. odrzucił zażalenie

uczestniczki J. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I

Ca 32/11, odrzucające wniesioną przez nią skargę o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie

o sygn. akt I Ca 285/10. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zażalenie uczestniczki zostało

wniesione z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. Ze złożonego do akt sprawy

pełnomocnictwa wynikało, że obejmuje ono umocowanie „do prowadzenia we

wszystkich instancjach sądowych sprawy I Ca 32/11 o wznowienie postępowania,

w szczególności do sporządzenia zażalenia na odrzucenie skargi oraz czynności z

tym związanych”. W ocenie Sądu Okręgowego, z załączonego pełnomocnictwa

powinno wyraźnie wynikać, że umocowuje ono pełnomocnika do wniesienia

zażalenia uczestniczki do Sądu Najwyższego oraz reprezentowania jej przed

Sądem Najwyższym. Powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8

stycznia 2010 r., IV CZ 103/09, Sąd Okręgowy wskazał, że nie można Sądu

Najwyższego traktować jako kolejnej instancji. Niezależnie od tego uznał, że użyte

w treści pełnomocnictwa sformułowanie nie jest jednoznaczne z udzieleniem

pełnomocnikowi uczestniczki umocowania do wniesienia zażalenia do Sądu

Najwyższego.

Zażalenie uczestniczki na to postanowienie kwestionuje jego zasadność.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pełnomocnictwo uczestniczki zostało przedłożone przez działającego w jej

imieniu adwokata wraz z zażaleniem na postanowienie odrzucające skargę

o wznowienie postępowania, wydane przez Sąd Okręgowy działający jako sąd

drugiej instancji (art. 405 k.p.c.). Postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania kończącego postępowanie w sprawie, wydane przez sąd, który

orzekał w sprawie prawomocnie zakończonej w drugiej instancji, mogło być

zaskarżone wyłącznie do Sądu Najwyższego (art. 394 1 § 2 k.p.c.). Dał temu wyraz

nawet Sąd Okręgowy, wzywając pełnomocnika uczestniczki do prawidłowego

oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania zażalenia - czemu pełnomocnik ten

uczynił zadość, wskazując w piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r., że kieruje zażalenie

do Sądu Najwyższego Izby Cywilnej w Warszawie. Dlatego nie było podstaw, aby

wymagać zamieszczenia w treści pełnomocnictwa uczestniczki wyraźnego

zastrzeżenia, że uprawnia ono do wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego oraz

reprezentowania

przed

Sądem

Najwyższym.

Już

samo

postanowienie

w pełnomocnictwie, że umocowuje ono „w szczególności do sporządzenia

zażalenia na odrzucenie skargi oraz czynności z tym związanych”, skutecznie

upoważniało wymienionego w nim adwokata do wniesienia zażalenia do Sądu

Najwyższego.

Powołanie się przez Sąd Okręgowy na postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 8 stycznia 2010 r., IV CZ 103/09, było niedostosowane do okoliczności

sprawy. Zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji,

odrzucające

zażalenie

na

postanowienie

o wznowienie postępowania, jest

tego

sądu

odrzucające

skargę

środkiem odwoławczym, a więc wnoszonym

w toku instancji, zaś skarga kasacyjna, której dotyczyło wymienione postanowienie

Sądu Najwyższego, stanowi środek zaskarżenia przysługujący od prawomocnych

orzeczeń

sądu

drugiej

instancji,

w

więc

niemający

charakteru

środka

odwoławczego wnoszonego w toku instancji.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.