Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 102/11 Generato dall'IA

Supreme Court allows retrial appeal due to failure to assess valid excuse for absent party's non-attendance.

Numero d'incarto IV CZ 102/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court granted the appellant's leave to appeal against the appellate court's dismissal of a retrial request. The appellant argued her absence at the appeal hearing was justified by a conflicting court session in a separate case, which the lower court incorrectly rejected. The Supreme Court held that the appellate court erred by failing to evaluate whether the notification of the other court session constituted a valid ground for postponing the appeal hearing under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 214 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: The court must assess whether a party's absence was justified by circumstances preventing participation; failure to evaluate such justification constitutes a procedural error warranting retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial appeal party absence justified non-attendance postponement of hearing Civil Procedure Code procedural error conflicting court session

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 pkt 2 k.p.c.
przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., polegającej na pozbawieniu powódki
Art. 214 § 1 k.p.c.
Natomiast stosownie do art. 214 § 1 k.p.c. konieczność odroczenia
Art. 410 § 1 k.p.c.
ustawowej podstawie, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny powinien był
Art. 398 § 15 zd. pierwsze k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 zd.
Art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji, koszty postępowania
Art. 108 § 2 k.p.c.
zażaleniowego pozostawiając końcowemu rozstrzygnięciu w oparciu o art. 108 § 2
Art. 398 § 21 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 zd.
Art. 394 § 3 k.p.c.
z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji, koszty postępowania
art. 401 pkt 2 k.p.c
przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., polegającej na pozbawieniu powódki
art. 214 § 1 k.p.c
Natomiast stosownie do art. 214 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 102/11

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Grzegorz Misiurek

ze skargi powódki

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I ACa 690/10,

w sprawie z powództwa Janiny A.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Apelacyjnemu

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 stycznia 2012 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I ACa 112/11,

uchyla zaskarżone postanowienie i pozostawia Sądowi

Apelacyjnemu

rozstrzygnięcie

o

kosztach

zażaleniowego przed Sądem Najwyższym.

postępowania

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. I ACa 112/11, Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę powódki Janiny A. o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 30 września 2010 r., sygn. I ACa

690/10, oddalającym apelację powódki od wyroku zaocznego wydanego przez Sąd

Okręgowy z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. I C 1324/08, którym oddalone zostało jej

powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Apelacyjnemu o

zapłatę. W ocenie Sądu Apelacyjnego powódka nie oparła skargi o wznowienie na

ustawowej

podstawie.

Odnosząc

się

do

wskazanej

w skardze

podstawy

przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., polegającej na pozbawieniu powódki

możności działania przez przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej podczas jej

usprawiedliwionej nieobecności, Sąd Apelacyjny przyjął, że strona postępowania

nie ma obowiązku uczestniczenia w rozprawie, a do sądu należy jedynie

zawiadomienie

strony

o

wyznaczonym

terminie

rozprawy,

co

nastąpiło

zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2010 r., doręczonym powódce w dniu 30 sierpnia

2010 r. Natomiast stosownie do art. 214 § 1 k.p.c. konieczność odroczenia

rozprawy z powodu nieobecności strony zachodzi jedynie w przypadku jej

nieobecności wywołanej nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną przeszkodą, której

nie można przezwyciężyć. Sąd Apelacyjny wskazał, że powódka nie przedłożyła

jakiegokolwiek usprawiedliwienia swej nieobecności w dniu rozprawy i w

konsekwencji nie było podstaw do uwzględnienia jej wniosku o nierozpoznawanie

sprawy pod jej nieobecność. Ponadto w ocenie Sądu Apelacyjnego, mimo że

wniosek

powódki

o sporządzenie

uzasadnienia

został

odrzucony

jako

przedwczesny postanowieniem z dnia 29 września 2010 r., mogła ona skutecznie

złożyć ponownie taki wniosek w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji

wyroku, czego jednakże nie uczyniła. Zatem niesporządzenie uzasadnienia przez

Sąd Apelacyjny nie wiązało się z uchybieniem przepisom postępowania i nie

pozbawiało powódki możliwości działania w postępowaniu. Z kolei odnosząc się do

podstawy przewidzianej w art. 401 pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny przyjął, że w

postępowaniu objętym skargą o wznowienie wobec sędziów tego Sądu nie

zachodziły przesłanki wyłączenia z mocy prawa przewidziane w art. 48 k.p.c., a

żądania wznowienia postępowania nie uzasadnia okoliczność, że w sprawie

orzekał sędzia, w stosunku do którego istniała podstawa do jego wyłączenia na

wniosek w oparciu o art. 49 k.p.c.

Powyższe postanowienie zaskarżyła zażaleniem powódka, zarzucając

naruszenie art. 401 pkt 2 w zw. z art. 214 k.p.c. polegające na nieuwzględnieniu,

że w piśmie z dnia 16 września 2010 r. usprawiedliwiła swą nieobecność podczas

rozprawy wyznaczonej na dzień 30 września 2010 r., dołączając do tego pisma

kopię powiadomienia z Sądu Okręgowego w W. z dnia 10 września 2010 r.,

skierowanego do niej jako pokrzywdzonej w sprawie o sygn. II Kp 441/10, z którego

wynikało, że w sprawie tej posiedzenie odbędzie się również w dniu 30 września

2010 r. Z tego względu powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,

skoro w postępowaniu objętym skargą o wznowienie pozwanym był Skarb Państwa

reprezentowany przez Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie, a powódka

sygnalizowała wątpliwości co do jego bezstronności, co powinno być podstawą

wyznaczenia innego sądu w trybie art. 44 k.p.c. Ponadto wniosła o przyznanie

nieopłaconych w całości ani w części kosztów pomocy prawnej udzielonej

w postępowaniu zażaleniowym przez adwokata ustanowionego z urzędu.

W odpowiedzi na zażalenie pozwany, reprezentowany przez radcę

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie

kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie podnosi się w nim,

że w odpowiedzi

na

zarządzenie

o

wyznaczeniu

rozprawy

przed

Sądem

Apelacyjnym na dzień 30 września 2010 r., doręczone powódce w dniu 30 sierpnia

2010 r., złożyła ona w dniu 20 września 2010 r. pismo obejmujące jej oświadczenie

o braku „zgody na orzekanie” pod jej nieobecność, do którego dołączyła kopię jej

zawiadomienia jako pokrzywdzonej, pochodzącego z Sądu Okręgowego w W.

o wyznaczeniu na dzień 30 września 2010 r. posiedzenia w sprawie o sygn. II Kp

441/10 (k. 226 akt sprawy o sygn. I C 1324/08). Biorąc to pod uwagę należy uznać

za nieuprawniony wniosek Sądu Apelacyjnego, że powódka nie przedłożyła

jakiegokolwiek usprawiedliwienia swej nieobecności i w związku z tym nie było

podstaw do uwzględnienia jej wniosku o odroczenie rozprawy apelacyjnej.

W uzasadnieniu podstaw skargi o wznowienie powódka podniosła, że jej

nieobecność na rozprawie apelacyjnej była usprawiedliwiona. Wobec tego

oceniając dopuszczalność skargi o wznowienie z punktu widzenia oparcia jej na

ustawowej podstawie, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c., Sąd Apelacyjny powinien był

rozważyć, czy zawiadomienie o posiedzeniu przed Sądem Okręgowym w W.

uzasadniało odroczenie rozprawy apelacyjnej w oparciu o art. 214 § 1 w zw. z art.

391 § 1 k.p.c. na wniosek powódki wnoszącej apelację. Niedokonanie takiej oceny,

związanej z twierdzeniem powódki o pozbawieniu jej możności działania

w postępowaniu apelacyjnym, będącym podstawą skargi o wznowienie, oznacza

zaś odrzucenie tej skargi z uchybieniem art. 410 § 1 k.p.c.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 zd. pierwsze w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił jak w sentencji, koszty postępowania

zażaleniowego pozostawiając końcowemu rozstrzygnięciu w oparciu o art. 108 § 2

w zw. z art. 39821 i art. 3943 § 3 k.p.c.