Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 100/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against order rejecting request to restore deadline for service of judgment.

Numero d'incarto IV CZ 100/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against the appellate court's order denying a request to restore the deadline for serving a judgment. The appellant argued she was unaware of the proceedings due to being abroad and receiving mail mixed with advertisements, but the court found these claims speculative and unsupported by evidence. The court held that the appellant failed to meet the standard of care required under civil procedure law, as she did not notify the court of her change of address or take steps to monitor the case while traveling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 1, 2, 3 k.p.c.; A party cannot restore a missed deadline based on mere presumptions of lost mail or negligence; appeals against non-appealable orders regarding deadline restoration are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
missed deadline restoration service of judgment standard of care inadmissible appeal civil procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 168 § 1 k.p.c.
przywrócenia terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c.
Art. 3941 § 1, 2 k.p.c.
Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie
Art. 39814 k.p.c.
w tej części, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.
Art. 370 k.p.c.
Art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.
art. 168 § 1 k.p.c
przywrócenia terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
w tej części, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 100/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa J. F.

przeciwko B. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 grudnia 2011 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 czerwca 2011 r.,

I. odrzuca

zażalenie

na

postanowienie

wniosek o przywrócenie terminu (pkt I);

II. oddala zażalenie w pozostałej części.

oddalające

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek

pozwanej B. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o doręczenie wyroku

tego Sądu z dnia 21 kwietnia 2011 r. z uzasadnieniem oraz odrzucił wniosek o

doręczenie tego wyroku z uzasadnieniem.

Sąd

ustalił,

że

pozwana

złożyła

wniosek

o

doręczenie

wyroku

z uzasadnieniem oraz wniosek o przywrócenie terminu w dniu 31 maja 2011 r.,

twierdząc, iż dopiero w tym dniu powzięła, z korespondencji skierowanej do niej

przez pełnomocnika powoda, wiadomość o wydaniu wyroku oraz podnosząc,

że przebywała od lipca 2010 r. za granicą i nie wiedziała o postępowaniu przed

Sądem Apelacyjnym.

W ocenie Sądu, twierdzenia pozwanej, iż po wydaniu wyroku przez Sąd

pierwszej instancji była przekonana, że sprawa została zakończona oraz że nie

otrzymywała zawiadomień z Sądu Apelacyjnego, które według jej przypuszczeń

były przez przypadek wyrzucane wraz z materiałami reklamowymi, nie przekonują

o niezawinionym

uchybieniu

terminowi.

Sąd

podkreślił,

że

zawiadomienie

o rozprawie apelacyjnej było dwukrotnie prawidłowo awizowane oraz że pozwana

wyjeżdżając za granicę przed uprawomocnieniem się wyroku pierwszej instancji,

powinna była przedsięwziąć czynności umożliwiające uzyskiwanie wiadomości

o czynnościach podejmowanych w sprawie. Przy uwzględnieniu miernika należytej

staranności, jakiej można oczekiwać od człowieka dbającego o własne sprawy,

pozwanej można przypisać co najmniej niedbalstwo, co wyłącza możliwość

przywrócenia terminu na podstawie art. 168 § 1 k.p.c.

Pozwana zaskarżyła postanowienie z dnia 14 czerwca 2011 r. w całości

i wniosła o uchylenie postanowienia o odrzuceniu wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem oraz o zmianę postanowienia w części dotyczącej

oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, polegającą na przywróceniu terminu do

złożenia wniosku.

W uzasadnieniu pozwana wniosła o rozpoznanie zażalenia w przedmiocie

odmowy przywrócenia terminu, powołując te same okoliczności, które wskazała we

wniosku o przywrócenie terminu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na niekończące postępowania w sprawie postanowienie oddalające wniosek

o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, zażalenie do Sądu

Najwyższego nie przysługuje (art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie

zażalenia w tej części, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, 370 i 397 § 2

zd. 1 k.p.c.

Niezaskarżalne

postanowienie

podlegało,

na

wniosek

skarżącej,

rozpoznaniu przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku

o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

Skarżąca oparła zarzuty skierowane przeciwko postanowieniu na tych

samych argumentach, które powołała we wniosku o przywrócenie terminu i które

były przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego. Ocena ta, dokonana na podstawie

okoliczności sprawy, pod kątem obiektywnego miernika staranności wymaganej od

strony w sprawie cywilnej, jest prawidłowa i odpowiada utrwalonym w orzecznictwie

kryteriom stosowanym przy badaniu przesłanki określonej w art. 168 § 1 k.p.c.

W zażaleniu jest mowa o domniemanych przyczynach nieodebrania

korespondencji, ujętych w formie przypuszczeń, że „awizo zostało niezauważone”,

albo „być może zostało niewłaściwie pozostawione przez listonosza” lub że „trudno

wykluczyć, czy nie mamy do czynienia z pomyłką pracownika poczty”, czy też

że awiza zaginęły i nawet „trudno określić, czy rzeczywiście zostały one wyrzucone

z materiałami

reklamowymi,

czy też

zostały

w inny sposób

zagubione”.

Tyleż niekonkretne, co dowolne sugestie nie mogą stanowić wartościowej podstawy

wniosku o przywrócenie terminu.

Skarżąca w związku z wyjazdem za granicę nie przedsięwzięła jakiekolwiek

aktów staranności, mających zapewnić jej bieżące rozeznanie o toku sprawy - nie

powiadomiła Sądu o czasowej zmianie miejsca pobytu i nie wskazała innego

niż dotychczas sposobu doręczeń, nie ustanowiła pełnomocnika procesowego ani

pełnomocnika do doręczeń. Niezależnie od tego, brak podstaw do uznania,

by przebywanie w Wielkiej Brytanii uniemożliwiało pozwanej uzyskanie wiadomości

o stanie sprawy, gdyby wykazała wymagane od strony zainteresowanie.

W konkluzji należy stwierdzić, że w zażaleniu brak rzeczowych argumentów

mogących prowadzić do skutecznego zakwestionowania stanowiska Sądu

Apelacyjnego, iż skarżąca nie wykazała, by do uchybienia terminowi doszło bez jej

winy. Oznacza to, że odrzucenie wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem,

jako wniesionego po terminie, było prawidłowe i uzasadnia oddalenie zażalenia

w tej części, stosownie do art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.