Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 10/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on costs, upholding lower court's exemption from litigation expenses due to special circumstances.

Numero d'incarto IV CZ 10/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's decision to exempt the defendants from litigation costs. The appellate court applied Article 102 of the Code of Civil Procedure, citing the defendants' obligation to repay a small sum and unusual circumstances involving an unauthorized property security. The Supreme Court upheld this ruling, affirming that the lower court had significant discretion in assessing whether special circumstances justified the exemption from the general rule of losing party bearing all costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 102 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may apply Article 102 of the Code of Civil Procedure to exempt a losing party from litigation costs if special circumstances exist, exercising significant discretion without requiring a party's request.

Parole chiave

Generato dall'IA
litigation costs special circumstances Code of Civil Procedure exemption from costs appellate procedure discretion of court unauthorized security

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 102 k.p.c.
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
– który zgodnie art. 391 § 1 k.p.c. ma odpowiednie
Art. 98 § 1 k.p.c.
od zasady odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 §1 k.p.c.) ze względów
Art. 398 § 14 k.p.c.
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14
Art. 394 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 102 k.p.c
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
– który zgodnie art. 391 § 1 k.p.c.
art. 98 §1 k.p.c
od zasady odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 §1 k.p.c.) ze względów
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 czerwca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Banku Gospodarki Żywnościowej Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko K. K. i W. W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 czerwca 2012 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie z dnia 6 grudnia 2011 r. w przedmiocie kosztów procesu

uzupełniające wyrok Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 listopada 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, uzupełniając w dniu 6 grudnia 2011 r. wyrok z dnia

23 listopada 2011 r., oddalający apelacje pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 23 maja 2011 r., zasądzającego od nich solidarnie na rzecz strony

powodowej kwoty 115 013,31 zł i 46 808,64 zł z odsetkami ustawowymi, postanowił

nie obciążyć pozwanych kosztami procesu poniesionymi przez stronę powodowa

w instancji odwoławczej. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił art. 102 k.p.c.

Według Sądu Apelacyjnego, za zastosowaniem w sprawie tego przepisu, oprócz

trudnej sytuacji materialnej pozwanych, przemawiało zwłaszcza zobowiązanie ich

do zapłaty stronie powodowej kwoty 11 700 zł tytułem zwrotu kosztów procesu

przed sądem pierwszej instancji, rekompensującej w znacznym stopniu także

nakład

pracy pełnomocnika

włożony w prowadzenie

sprawy

w instancji

odwoławczej, oraz niecodzienne okoliczności sprawy, łączące się z ustanowieniem

bez zgody pozwanych na ich nieruchomości zabezpieczenia rzeczowego przez

osobę, która uzyskała wpis prawa własności w wyniku nieważnej czynności

prawnej.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 grudnia 2011 r.

strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego błędne

zastosowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 102 k.p.c. – który zgodnie art. 391 § 1 k.p.c. ma odpowiednie

zastosowanie również w postępowaniu apelacyjnym – dopuszcza w drodze wyjątku

od zasady odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 §1 k.p.c.) ze względów

słusznościowych w szczególnie uzasadnionych wypadkach zasądzenie od strony

przegrywającej tylko części kosztów procesu albo nawet nieobciążenie jej w ogóle

kosztami

procesu.

Przy

ustalaniu,

czy

zachodzą

„wypadki

szczególnie

uzasadnione” należy brać pod uwagę okoliczności konkretnej sprawy. Sąd

dokonując oceny w tym względzie dysponuje znaczną swobodą.

Według utrwalonego w orzecznictwie poglądu, możliwość skutecznego

zakwestionowania oceny sądu co do ziszczenia się przesłanek zastosowania art.

102 k.p.c. ogranicza się do rozstrzygnięć rażąco niesłusznych (por. np.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2011 r., V CZ 23/11, LEX

864028, z dnia 8 lipca 2011 r., IV CZ 29/11, niepubl., z dnia 6 października 2011 r.,

V CZ 76/11, niepubl.; z dnia 7 października 2011 r., II CZ 63/11, LEX nr 1001290).

Zaskarżone rozstrzygnięcie nie daje podstaw do postawienia mu takiego

zarzutu. W szczególności wskazany przez Sąd Apelacyjny obowiązek ponoszenia

przez pozwanych odpowiedzialności z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego

ustanowionego przez osobę nieuprawnioną do rozporządzania nieruchomościami

pozwanych

mógł

być

w

sprawie

uznany

za

okoliczność

uzasadniającą

zastosowanie art. 102 k.p.c., mimo powinności liczenia się w zasadzie przez stronę

wnoszącą apelację z obowiązkiem pokrycia poniesionych przez przeciwnika

kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd ze względu na uznaniowy charakter regulacji zawartej w art. 102 k.p.c.

może wziąć pod uwagę okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu

z urzędu, niezależnie od wniosków stron.

Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.