Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CZ 10/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on inheritance fee error, ruling amendment cases follow inheritance fee rules.

Numero d'incarto IV CZ 10/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's decision to reject her lawyer's appeal due to insufficient court fees. The applicant argued that the standard fee for inheritance cases should apply to appeals regarding changes to inheritance declarations, but the court held that such proceedings are legally classified as inheritance cases. Consequently, the specific higher fee for inheritance matters applied, and the lower court's application of the general appeal fee rule was correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 50 pkt 1 u.k.s.c.; Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.: The fee for an appeal in a case concerning the acquisition of an inheritance is fixed at 100 PLN, and proceedings to change such a declaration are treated as inheritance cases, not as general appeals.

Parole chiave

Generato dall'IA
inheritance fee change of inheritance declaration court costs civil procedure fee classification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 50 pkt 1 u.k.s.c.
Okręgowemu naruszenie art. 50 pkt 1 u.k.s.c. przez przyjęcie, że od apelacji w sprawie
Art. 130 2 § 3 k.p.c.
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2008 r., SK 33/07, orzekł, że art. 130 2 § 3 k.p.c. w
Art. 18 ust. 2 u.k.s.c.
stałą w kwocie 50 zł, gdyż – zgodnie z regułą wyrażoną w art. 18 ust. 2 u.k.s.c. –
Art. 49 ust. 1 pkt 1 u.k.s.c.
należało pobrać opłatę stałą w kwocie 50 zł, czyli opłatę przewidzianą w art. 49 ust.
art. 1302 § 3 k.p.c
wobec czego art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 78 Konstytucji
77 i art. 78 Konstytucji.
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CZ 10/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku J. S.

przy uczestnictwie H. Ż., E. H.- D., R. H., Ł. H., Z. Hu., A. S. i L. H.

o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku wydanego w sprawie

I Ns (…),

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 marca 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt III Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację

wnioskodawczyni J. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 8 października

2008 r., oddalającego wniosek o zmianę stwierdzenia nabycia spadku po H. H. zmarłej

dnia 2 sierpnia 1982 r., uznając, że apelacja wniesiona przez pełnomocnika będącego

adwokatem nie została należycie opłacona. Zgodnie bowiem z art. 50 pkt 1 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.

1398 ze zm. – dalej: „u.k.s.c.”), apelacja podlegała opłacie stałej w kwocie 100 zł,

natomiast pełnomocnik wnioskodawczyni uiścił opłatę w kwocie 50 zł. Według art. 130 2 §

3 k.p.c., sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki

zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od

nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w

wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości

przedmiotu zaskarżenia. Przytoczony przepis został wprawdzie uchylony z dniem 1 lipca

2009 r. przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), jednak, zgodnie z art. 8 powołanej

ustawy, ma on zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w

życie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 23 marca 2008 r.,

wobec czego art. 1302 § 3 k.p.c. miał w dalszym ciągu zastosowanie i powodował

konieczność odrzucenia apelacji.

W

zażaleniu

na

to

postanowienie

wnioskodawczyni

zarzuciła

Sądowi

Okręgowemu naruszenie art. 50 pkt 1 u.k.s.c. przez przyjęcie, że od apelacji w sprawie

o zmianę stwierdzenia nabycia spadku pobiera się opłatę w kwocie 100 zł, a nie 50 zł, i

art. 1302 § 3 k.p.c. przez przyjęcie tego przepisu za podstawę rozstrzygnięcia, mimo że

powodem jego uchylenia były uzasadnione wątpliwości co do zgodności z Konstytucją.

W konkluzji żaląca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żaląca zmierza do wykazania, że od wniesionej apelacji należało pobrać opłatę

stałą w kwocie 50 zł, gdyż – zgodnie z regułą wyrażoną w art. 18 ust. 2 u.k.s.c. –

przepisy przewidujące pobranie opłaty od wniosku wszczynającego postępowanie w

sprawie stosuje się również do apelacji, skargi kasacyjnej, skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, interwencji głównej i skargi o

wznowienie postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątkiem

takim jest art. 50 pkt 1 u.k.s.c., zgodnie z którym od apelacji w sprawie o stwierdzenie

nabycia spadku pobiera się opłatę stałą w kwocie 100 zł, jednak przepis ten nie podlega

wykładni rozszerzającej i dlatego nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do wywodów żalącej trzeba zauważyć, że zawierają one

wewnętrzną sprzeczność, z jednej strony bowiem żaląca przyjmuje, że od apelacji

należało pobrać opłatę stałą w kwocie 50 zł, czyli opłatę przewidzianą w art. 49 ust. 1

pkt 1 u.k.s.c. od wniosku o stwierdzenie nabycia spadku, z drugiej natomiast uważa, że

– stanowiąca wyjątek od reguły wyrażonej w art. 18 ust. 2 u.k.s.c. – opłata przewidziana

w art. 50 pkt 1 u.k.s.c. od apelacji w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku nie ma

zastosowania w sprawie o zmianę stwierdzenia nabycia spadku.

Trzeba przypomnieć, że Sąd Najwyższy już pod rządem rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w

sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 154, poz. 753 ze zm.) stał na stanowisku, że w sprawie o

zmianę stwierdzenia nabycia spadku pobiera się opłatę przewidzianą dla spraw o

stwierdzenie nabycia spadku. W sprawie o zmianę lub uchylenie stwierdzenia nabycia

spadku bowiem sąd spadku rozstrzygnąć ma o tym, kto i w jakiej części nabył spadek.

Jest to więc sprawa należąca do kategorii spraw o stwierdzenie nabycia spadku (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 maja 2000 r., III CZ 51/00, OSNC 2000, nr

11, poz. 204, z dnia 13 lutego 2004 r., II CZ 156/03, niepubl., z dnia 12 marca 2004 r., II

CZ 13/04, niepubl. i z dnia 9 marca 2005 r., II CZ 199/04, niepubl.). Stanowisko to oraz

argumentacja przytoczona dla jego uzasadnienia zachowują aktualność także na

gruncie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r.

Za pozbawione racji uznać trzeba również obszerne wywody żalącej zmierzające

do wykazania, że art. 1302 § 3 k.p.c. zawierał nadmiernie surową sankcję przez co

stanowił ograniczenie dostępu do sądu drugiej instancji i z tego względu został uchylony

jako niezgodny z Konstytucją. Trybunał Konstytucyjny kilkakrotnie rozstrzygał o

zgodności art. 1302 § 3 k.p.c. z art. 2, art. 32, art. 45, art. 77 i art. 78 Konstytucji.

Wyrokiem z dnia 17 listopada 2008 r., SK 33/07, orzekł, że art. 130 2 § 3 k.p.c. w

zakresie, w jakim przewiduje, że sąd odrzuca nieopłaconą apelację wniesioną przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, bez uprzedniego wezwania do

uiszczenia należnej opłaty, jest zgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78

Konstytucji (Dz. U. Nr 207, poz. 1307). Identyczne stanowisko Trybunał Konstytucyjny

zajął następnie w wyrokach z dnia 28 maja 2009 r., P 87/08 (Dz. U. Nr 91, poz. 751) i z

dnia 14 września 2009 r., SK 47/07 (Dz. U. Nr 156, poz. 1239).

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych

podstaw.