Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 83/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove public interest grounds under Art. 3989 § 1 k.p.c.

Numero d'incarto IV CSK 83/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's decision to recognize the applicant as a threat to public safety. The applicant failed to meet the strict procedural requirements of Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure, specifically by not providing a distinct, deep legal argument for the public interest ground or citing conflicting judicial interpretations for the second ground. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the necessary legal novelty and serious doubts warranting Supreme Court review, leading to its rejection.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves the existence of a public interest ground by formulating a legal issue and providing separate, in-depth legal reasoning, or demonstrates that a specific legal provision has not yet received a uniform interpretation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility public interest ground legal issue formulation uniform interpretation requirement threat to public safety procedural requirements Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 1 i 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 91 k.p.c.
Zagadnienie związane z zakresem pełnomocnictwa z urzędu prowadzące do nieważności postępowania pomija treść art. 91 k.p.c. określającego uprawnienia pełnomocnika strony.Przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określone w art.
art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.
Tymczasem skarżący połączył je w jednym uzasadnieniu służącym motywom uzasadniającym zagadnienie prawne.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.).
§ 4 ust. 1 i 3, § 10 ust. 5 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 10 ust. 5 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
art. 3984 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 91 k.p.c
Zagadnienie związane z zakresem pełnomocnictwa z urzędu prowadzące do nieważności postępowania pomija treść art. 91 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
określającego uprawnienia pełnomocnika strony.Przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).
II CSK 344/10
151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 83/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku Dyrektora Aresztu Śledczego w S.‎przy uczestnictwie W. N. i Prokuratora Okręgowego w G.‎o uznanie osoby za stwarzającą zagrożenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania W. N.od postanowienia Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 22 maja 2020 r., sygn. akt I ACa (...), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego w (...) na rzecz adw. A. K.wynagrodzenie w kwocie 120,- (stu dwudziestu) złotych powiększone o stawkę podatku VAT tytułem udzielenia uczestnikowi nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

W ocenie Sądu Najwyższego powołana przesłanka nie została wykazana, bowiem wskazanych wyżej wymagań skarżący nie spełnił. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie brak jest wywodów uzasadniających istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia prawnego cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego i nierozwiązanego w orzecznictwie - budzącego zatem wątpliwości kwalifikowane a nie zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy. Uczestnik ograniczył się do pozostawienia szeregu pytań prawnych, bez sformułowania przekonywującego, rzeczowego uzasadnienia, w związku z czym stanowią wyraz raczej mniej lub bardziej uzasadnionych wątpliwości prawnych oraz kazuistycznych zagadnień luźno powiązanych z merytorycznym rozwiązaniem w sprawie.

Przedstawione w sprawie opinie biegłych nie pozostawiają wątpliwości i w sposób jednoznaczny wskazują na bardzo wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez uczestnika czynu zabronionego. Zagadnienie związane z zakresem pełnomocnictwa z urzędu prowadzące do nieważności postępowania pomija treść art. 91 k.p.c. określającego uprawnienia pełnomocnika strony.Przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania określone w art. 3989 § 1 k.p.c. mają charakter rozłączny, każda z nich ma charakter samoistny i powinna być wykazana przez skarżącą oddzielnie.

Tymczasem skarżący połączył je w jednym uzasadnieniu służącym motywom uzasadniającym zagadnienie prawne.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 10 ust. 5 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. 2015, poz. 1801). jw