Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of clear grounds under Civil Procedure Code Art. 3989 § 1.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by T. D. against the Lower Regional Court's finding of acquisitive prescription. The appellant argued that the court erred in interpreting Civil Code provisions regarding possession, but failed to provide specific legal reasoning in the cassation request. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admissibility under the Civil Procedure Code because it lacked a clear legal argumentation based on established case law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to provide a clear legal argumentation in the request, reducing the grounds to general assertions of factual errors without citing relevant doctrine or precedent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 814/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku D. K. i J. K. przy uczestnictwie T. D. , M. S. i Gminy Miasta W. o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania T. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańskuz dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt III Ca 38/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestniczki postępowania T. D. na rzecz wnioskodawców, łącznie kwotę 900,- (dziewięćset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku, po rozpoznaniu apelacji wnioskodawców D. K. i J. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 8 września 2014 r. zmienił to postanowienie i stwierdził zasiedzenie przez wnioskodawców z dniem 3 maja 2009 r. na prawach własności ustawowej małżeńskiej prawo własności nieruchomości gruntowej, położonej w C.; oddalił apelację w pozostałym zakresie. Rozstrzygając w ten sposób sprawę Sąd Okręgowy dokonał częściowo innej oceny zebranego materiału dowodowego oraz uznał, że występowały przesłanki zasiedzenia określone w art. 172 k.c., w tym posiadanie samoistne, które ze względu na złą wiarę wymagało trzydziestoletniego okresu posiadania; przesłanka ta została spełniona z dniem 3 maja 2009 r.
W skardze kasacyjnej uczestniczka postępowania T. D. zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 336 k.c. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 172 k.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części i oddalenie apelacji wnioskodawców, ewentualnie po uchyleniu tego postanowienia przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę pełnomocnik wnioskodawców wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na nie spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania uczestniczka odwołała się do oczywistego uzasadnienia skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) i podjęła próbę wykazania tej oczywistości, w pierwszej kolejności przytaczając argumenty z orzecznictwa, co oznacza oczywistość skargi kasacyjnej, a następnie, że podnoszone zarzuty w niniejszej sprawie to znaczenie wypełniają.
Jednakże twierdzenia przedstawione w uzasadnieniu wniosku na to nie wskazują. Nie jest zwłaszcza przekonujące i mocno spóźnione budowanie dopiero na potrzeby skargi kasacyjnej stanu władania nieruchomością jako władztwa prekaryjnego, w miejsce wykazanego przez Sądy w toku instancji posiadania, zawierającego zarówno element władania (corpus possessionis) jak i woli władania dla siebie w zakresie prawa własności (animus possidendis, animus domini). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znalazły się dobrze uargumentowane odniesienia - poparte oceną dowodów - do twierdzeń skarżącej, nie godzącej się od początku z wnioskiem o zasiedzenie wnioskodawców.Brak jest we wniosku o przyjęcie skargi, uzasadnienia w postaci wywodu prawnego, na co zwrócił uwagę pełnomocnik wnioskodawców w odpowiedzi na skargę.
Uzasadnienie to streszcza motywy zarzutów, stanowiących podstawę kasacyjną, a oczywistość skargi jest sprowadzona do ogólnych stwierdzeń o popełnieniu przez Sąd drugiej instancji oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych, wykładni powołanych przepisów i zastosowania norm prawnych do stanu sprawy. Całkowite pominięcie argumentacji wykorzystującej bogate orzecznictwo i poglądy doktryny, odnoszących się do przesłanek zasiedzenia, również w okolicznościach podobnych do stwierdzonych w rozpoznawanej sprawie, czyni wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania za nie spełniający wymagań ustawowych dowiedzenia przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c., tak jak to wynika z obowiązku uzasadnienia wniosku przez art. 3984 § 2 k.p.c. W tej sytuacji na podstawie art. 3989 § 2 należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 391 § 1, art. 13 § 2 i art. 59821 k.p.c. jw