Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of abstract legal issue in public procurement case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the City of Łomża's cassation appeal regarding a public procurement contract invalidation. The City argued that the Public Procurement Act requires a concrete, real violation of fair competition to be described, but failed to demonstrate a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation. Consequently, the Court dismissed the appeal under Article 3989 of the Code of Civil Procedure and ordered the City to pay the appellant's costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 7 ust. 1, 29 ust. 2 Prawo zamówień publicznych; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted if the appellant fails to precisely formulate an abstract legal problem, cite the relevant provisions, and provide convincing legal argumentation demonstrating divergent judicial assessments or serious difficulties in resolution.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 761/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawieprzeciwko Miastu Łomża i P. Spółce Akcyjnej w W. o stwierdzenie nieważności umowy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Miasta Łomża od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstokuz dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 166/14, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od pozwanego Miasta Łomża na rzecz powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwane Miasto Łomża wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2014 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nieważności umowy, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 ust. 1 i 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r. poz. 907 ze zm.) oraz prawa procesowego art. 233 § 1, art. 278 § 1, art. 328 § 2, art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. Strona uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego:
„czy art. 7 ust. 1 i 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 907 z późn. zm.), z których wynika, że przygotowując i przeprowadzając zamówienie należy zapewnić zachowanie uczciwej konkurencji oraz przedmiotu zamówienia nie można opisać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję, powinien odnosić się do realnego naruszenia uczciwej konkurencji tym samym do rzeczywistego, realnego naruszenia interesów przedsiębiorców".W odpowiedzi na skargę powód Prezes Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania albo o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwane Miasto nieskutecznie powołało się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jej wykazanie wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, występującego w sprawie problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, powołania przepisów, które stanowiły źródło jego powstania, a także zaprezentowania jurydycznej argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, ponadto wskazania, dlaczego jest ono istotne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.).Strona skarżąca takiej wymaganej argumentacji prawnej nie przedstawiła, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania w sposób właściwy dla uzasadnienia podstaw skargi i skupiając się na polemice ze stanowiskiem Sądu odwoławczego w kwestii, która została wskazana w skardze jako istotne zagadnienie prawne.
Przy takim ujęciu wniosku skarżący nie zmierzał do wyjaśnienia istotnego, abstrakcyjnego problemu prawnego, wymagającego rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, lecz do potwierdzenia trafności sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego.Należy dodać, że w kontekście podstawy zaskarżonego orzeczenia oraz art. 29 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., którego interpretacja - we wskazanym przez stronę zakresie - nie budzi istotnych wątpliwości, nie można przekonująco twierdzić, że istnieje potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989§ 2 k.p.c.O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3, art. 99 i art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.