Supreme Court dismisses appeal for non-admissibility due to lack of obvious legal violation justification.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's dismissal of a housing cooperative's payment claim. The cooperative argued that the second-instance court ignored evidence and failed to assess specific repair scope, claiming an obvious legal violation. The court ruled that the appellant failed to substantiate the 'obviousness' of the alleged procedural breach with the required legal reasoning, as mere repetition of arguments does not meet the threshold for admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 3 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 316 § 1 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 382 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; A cassation appeal based on the 'obviousness' of a legal violation is inadmissible if the appellant fails to provide specific legal reasoning demonstrating a qualified and evident breach of law that can be determined without a substantive analysis of the contested judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 740/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej P. w O. przeciwko M. O. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztyniez dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt V Ga 22/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
UZASADNIENIE
Powódka Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w O. wniosła od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 maja 2014 r., wydanego w sprawie o zapłatę, skargę kasacyjną, którą oparła na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c. W ramach podstawy procesowej zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu „naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. oraz 316 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a także art. 382 k.p.c., art. 385 k.p.c. i art. 386 § 1 k.p.c. poprzez zmianę wyroku i oddalenie powództwa z powodu nieudowodnienia przez powoda zakresu prac naprawczych i stwierdzenie, iż dołączone przez powoda do pozwu zdjęcia prywatnego rzeczoznawcy (…) nie są wiarygodne” oraz „całkowity brak oceny przez Sąd II instancji” szczegółowo określonych elementów materiału zgromadzonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Podstawę materialnoprawną wypełnił zarzut naruszenia art. 355 § 2 k.c. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miała być jej oczywista zasadność, wynikająca z faktu, że „wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów postępowania cywilnego bowiem Sąd II instancji całkowicie pominął dowody zgromadzone zarówno przed Sądem I Instancji (…), a także pominął dowody zgromadzone w toku postępowania przed Sądem II instancji”.
Uchybienia Sądu miały spowodować, że „w zaskarżonym wyroku nie została wskazana podstawa faktyczna i prawna, a tym samym wyrok ten dotknięty jest zasadniczym brakiem, który uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej”. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący, powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżąca, pomijając całkowicie aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, ograniczyła się do powtórzenia w skróconej formie zarzutów skargi w całości odnoszących się do postępowania dowodowego. Wymaga podkreślenia, że przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służy jedynie wykazaniu, iż skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter.
Ocena powołanej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania, przy uwzględnieniu sposobu jej uzasadnienia, wymagałaby niedopuszczalnej na tym etapie postępowania, szczegółowej analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia i postawionych w skardze zarzutów. Jednocześnie rodzaj zarzutów, które w większości zmierzały do niedopuszczalnego zakwestionowania poczynionych przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych oraz dokonanej oceny dowodów (art. 3989 § 3 k.p.c.) dyskwalifikował oparcie na nich wniosku o przyjęcie skargi. Nie stwierdziwszy okoliczności, które uzasadniałaby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.