Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 73/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding good faith acquisition of easement by prescription. Good faith is a general clause requiring factual assessment.

Numero d'incarto IV CSK 73/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by B.S. against the district court's rejection of her request to establish a transmission easement. The lower court ruled that the easement was acquired by prescription in good faith by the opposing company. The Supreme Court found no legal discrepancies requiring interpretation, stating that good faith is a general clause subject to factual evaluation in each case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 7 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The concept of good faith is a general clause requiring factual assessment; lack of jurisprudential divergence does not justify cassation admission.

Parole chiave

Generato dall'IA
good faith acquisition prescription of easement general clause interpretation cassation admissibility burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.c.
Pierwszy (…) stanowiący, że domniemanie przewidziane w art. 7 k.c. jest wiążące dla sądu orzekającego aż do czasu, gdy strona związana ciężarem dowodu udowodni złą wiarę.
Art. 292 k.c.
Art. 172 k.c.
Art. 3051 k.c.
Art. 3052 § 2 k.c.
z art. 3052 § 2 k.c. wnioskodawczyni uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, podnosząc, że „w orzecznictwie tak sądów powszechnych, jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego zachodzą rozbieżności w zakresie stosowania art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3052 § 2 k.c
art. 7 k.c
wnioskodawczyni uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, podnosząc, że „w orzecznictwie tak sądów powszechnych, jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego zachodzą rozbieżności w zakresie stosowania art. 7 k.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 73/17 POSTANOWIENIE Dnia 13 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku B.S. ‎przy uczestnictwie E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 września 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił apelację wnioskodawczyni B.S. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 21 kwietnia 2015 r., którym oddalono wniosek o ustanowienie na jej nieruchomości służebności przesyłu na rzecz uczestniczki E. Spółki z o.o. w P., ze względu na to, że uczestniczka nabyła służebność w drodze zasiedzenia, jako posiadaczka w dobrej wierze. W skardze kasacyjnej opartej na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego art. 7, art. 292 w zw. z art. 172 oraz art. 3051 w zw. z art. 3052 § 2 k.c. wnioskodawczyni uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, podnosząc, że „w orzecznictwie tak sądów powszechnych, jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego zachodzą rozbieżności w zakresie stosowania art. 7 k.c. ustanawiającego domniemanie istnienia dobrej wiary w sytuacjach, w których ustawa uzależnia skutki prawne od istnienia dobrej lub złej wiary.

W orzecznictwie zarysowały się dwa poglądy. Pierwszy (…) stanowiący, że domniemanie przewidziane w art. 7 k.c. jest wiążące dla sądu orzekającego aż do czasu, gdy strona związana ciężarem dowodu udowodni złą wiarę. (…) Drugi pogląd stanowi, że do obalenia domniemania z art. 7 k.c. może dojść nie tylko z inicjatywy dowodowej uczestników postępowania. Fakty domniemane powinny bowiem podlegać ocenie w kontekście wszystkich dowodów zebranych w sprawie, niezależnie od tego, która ze stron domagała się przeprowadzenia dowodu”.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Wnioskodawczyni nie sprecyzowała podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, lecz z treści wniosku i jego uzasadnienia wynika, że jej intencją było powołanie się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wbrew twierdzeniu skarżącej, w judykaturze nie występują rozbieżności tego rodzaju, które wymagałyby rozstrzygnięcia w postaci jednoznacznej i ujętej generalnie wypowiedzi co do znaczenia i skutków art. 7 k.c. Wielokierunkowość stosowania prawa i różnorodność orzecznictwa, przy całym bogactwie występujących w sprawach stanów faktycznych, nie świadczy o tym, że zachodzi potrzeba wykładni w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Pojęcie dobrej (złej) wiary, jako elementu konstrukcji prawnych, ma charakter klauzuli generalnej, stosowanie której wiąże się nierozłącznie z możliwością uwzględniania konkretnych okoliczności i dokonywania ich oceny w kontekście danego stanu faktycznego.Także wnioskodawczyni w istocie zmierza nie tyle do uzyskania wykładni art. 7 k.c., ile do poddania ocenie prawidłowości jego zastosowania w sprawie.

Świadczy o tym zarówno uzasadnienie wniosku, w którym mowa o rozbieżnościach „w zakresie stosowania art. 7.k.c”, jak i sformułowanie zarzutu skargi ujętego jako „niewłaściwe zastosowanie” art. 7 k.c., a nie jego błędna wykładnia.Należy zaakcentować, że Sąd nie poprzestał na stwierdzeniu, iż wnioskodawczyni nie obaliła domniemania dobrej wiary uczestniczki, ale ustalił i ocenił tę przesłankę zasiedzenia na podstawie wszystkich ustalonych okoliczności faktycznych, niezakwestionowanych w skardze (brak stosownej podstawy kasacyjnej).Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.)aj