Supreme Court dismisses cassation appeal as not obviously justified due to lack of clear legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against a lower court's decision on property boundary delimitation. The appellant argued the appeal was obviously justified because a prior case involving the same party had already adjudicated the boundary issue. The court determined that the previous judgment only covered a different plot of land, meaning the current dispute regarding the boundary strip remained unresolved. Consequently, the claim of obvious justification failed, and the appeal was dismissed under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not obviously justified if the contested judgment does not contain a glaring violation of law or basic principles evident without detailed analysis, particularly when the alleged issue of res judicata does not apply due to differences in the subject matter or factual basis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 707/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z wniosku A. T.przy uczestnictwie J. S.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt I Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 23 maja 2019 r. Sąd Okręgowy w Z. oddalił apelację uczestniczki od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z 20 listopada 2018 r. w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości.Uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jako oczywiście uzasadnionej oraz ze względu na nieważność postępowania. W jej ocenie toczące się przy udziale poprzednika prawnego wnioskodawczyni postępowanie o zasiedzenie pokrywało się zakresowo z przedmiotem niniejszej sprawy, w której wnioskodawczyni podniosła uwzględniony przez Sąd zarzut zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu.
Nadto skarżąca wskazała, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia oczywistość naruszenia art. 153 k.p.c. i art. 172 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. na oczywistym uzasadnieniu skargi.
Przesłanka ta byłaby spełniona, gdyby zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy, a skarżąca prawidłowo sformułowałaby w skardze związany z tym zarzut. Uznanie oczywistej wadliwości orzeczenia wymaga wykazania jego sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania (por. post.
SN z 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; z 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 728/17; z 15 maja 2018 r., II CSK 2/18; z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17; z 23 maja 2018 r., I CSK 36/18; z 29 maja 2018 r., I CSK 42/18; z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 534/17; z 12 marca 2018 r., III CSK 291/17; z 22 kwietnia 2016 r., V CSK 650/15).Z uwzględnieniem wyżej wymienionych kryteriów stanowisko uczestniczki co do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie ma uzasadnionych podstaw.
Podnoszoną przez skarżącą nieważność postępowania w kontekście art. 379 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy obowiązany był wziąć pod uwagę także z urzędu. Stosowany odpowiednio w postępowaniu nieprocesowym art. 366 k.p.c. stanowi, że orzeczenie prawomocne ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto między tymi samymi uczestnikami. Tożsamość roszczeń wystąpi dopiero wtedy, gdy identyczny jest przedmiot, podstawa faktyczna i prawna roszczenia.Argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się w zasadzie wyłącznie do przekonania skarżącej o tożsamości roszczeń M.
B. w uprzednio rozstrzygniętej sprawie o zasiedzenie (I Ns (...)), z podniesionym przez wnioskodawczynię w niniejszym postępowaniu zarzutem zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu działki nr 273. Jak wynika jednak z właściwych ustaleń, rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego w sprawie I Ns (...) objęta została wyłącznie działka nr 274 w jej granicach ewidencyjnych. Sąd Rejonowy postanowieniem z 14 czerwca 2011 r. nie rozstrzygał o posiadanej przez M. B. części działki nr 273. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że kwestia zasiedzenia przygranicznego pasa gruntu w granicach ewidencyjnych działki nr 273 została już wcześniej prawomocnie osądzona.
W konsekwencji powyższego nie można dopatrzeć się w niniejszej sprawie nieważności postępowania ze względu na powagę rzeczy osądzonej, a stanowiska skarżącej nie sposób uznać za oczywiście zasadne.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).aj