Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 704/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or precedent conflict regarding property delimitation.

Numero d'incarto IV CSK 704/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by G. W. against a lower court's decision on property delimitation. The applicant argued that the lower court should be bound by administrative court reasoning and that legal interpretation issues existed, but the Supreme Court found these arguments hypothetical and disconnected from the specific case facts. The court ruled that the applicant failed to demonstrate a significant legal issue or necessary interpretation of laws, as the lower court correctly applied the statutory legal status established by the expert survey.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, Art. 13 § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal if the applicant fails to prove the existence of a significant legal issue, a need for interpretation of laws causing serious doubts or judicial inconsistencies, procedural invalidity, or an obviously justified appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility property delimitation dispute significant legal issue requirement judicial precedent inconsistency legal interpretation necessity Supreme Court cassation procedure administrative court binding effect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 153 k.c.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c., tj.
art. 153 k.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 3/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
IV CSK 246/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
II UK 37/08
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
IV CZ 200/01
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).
I UK 332/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, nie publ.).
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
II CZ 102/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).
II PK 220/08
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove a significant legal issue under Labor Code provisions.
I UK 283/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
II UK 246/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.
I PK 233/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz.
I PK 23/05
43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 704/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku G. W.‎przy uczestnictwie S. W., M. S. i Skarbu Państwa - Starosty Lubartowskiego‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ca 875/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni G. W. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 kwietnia 2014 r., oddalającego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia 19 marca 2013 r., w którym dokonano rozgraniczenia nieruchomości według stanu prawnego, odzwierciedlonego na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę, zaewidencjonowanej w dniu 16 lipca 2009 r. w Starostwie Powiatowym - Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Lubartowie. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.

W art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ocena przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi następuje w ramach tzw. przedsądu. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca oparła na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występują dwa następujące zagadnienia prawne: - Czy (a jeżeli tak, to w jakim zakresie) sąd powszechny jest związany motywami orzeczenia sądu administracyjnego, w szczególności, czy może wypowiedzieć pogląd prawny odmienny od zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego w sprawie, w której droga administracyjna jest wyłącznie właściwa;- Czy etap sądowy sprawy o rozgraniczenie oznacza konieczność prowadzenia sprawy od początku i przeprowadzenia w każdej z tego typu spraw dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność zaprojektowania rozgraniczenia nieruchomości?Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale i innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

W zasadzie powinno to być zagadnienie nowe, o charakterze rzeczywistym, a nie teoretycznym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębne, pogłębione wywody wskazujące na zaistnienie powołanych okoliczności, uzasadniających przyjęcie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.).

Wywód przedstawiony przez wnioskodawczynię nie odpowiada powyższym wymaganiom. Przytoczone rozważania mają charakter hipotetyczny i teoretyczny, oderwany od realiów konkretnej sprawy. Nie wskazano, w jaki sposób rozwiązanie tych zagadnień miałoby bezpośrednio wpływać na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Ponadto, zgodnie z poglądem wyrażanym przez Sąd Najwyższy samo przedstawienie pytania nie odpowiada wymaganiom stawianym zagadnieniu prawnemu, jeżeli skarżący nie odniósł się problemów interpretacyjnych wynikających z przepisów, na których oparto zagadnienie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, nie publ.).

Zapytanie dotyczące związania sądu powszechnego motywami orzeczenia sądu administracyjnego ma głównie walor teoretyczny. Z kolei problematyka postępowania dowodowego w sprawach o rozgraniczenie była przedmiotem wielu wypowiedzi orzecznictwa, a skarżący nie wykazał aby zachodziła potrzeba jego zmiany bądź modyfikacji.Z kolei przesłanka potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa - mimo wystąpienia takiej potrzeby - nie doczekał się wykładni albo że niejednolita jego interpretacja wywołuje w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych rozbieżności w judykaturze, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).

Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności, zawierającej szczegółowe omówienie, na czym polegają wątpliwości interpretacyjne, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń i wyjaśnienia, na czym owe rozbieżności polegają (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).

Skarżąca wskazała, co prawda, na rozbieżności pomiędzy niektórymi orzeczeniami Sądu Najwyższego, jednak problematyka zarysowana za pomocą tych judykatów nie pozostaje w bezpośrednim związku z podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ Sąd oparł się na stanie prawnym kształtującym realia niniejszej sprawy (art. 153 k.c.), który wynikał z przeprowadzonego uprzednio postępowania rozgraniczającego. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.