Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite specific legal grounds under Civil Procedure Code Art. 3989 § 1.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's ruling on the establishment of a transmission easement. The appellant failed to identify which of the statutory grounds for cassation review under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code was applicable to their case. Consequently, the court held that the appeal was inadmissible because it did not meet the procedural requirements for further review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant explicitly identifies the specific legal ground from Article 3989 § 1 and provides a professional legal argument linking the facts to that ground.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 694/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku Parafii Rzymskokatolickiej pod wezwaniem [...] w W.przy uczestnictwie E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 maja 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. W świetle utrwalonego i bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest wyodrębnienie w skardze kasacyjnej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania oraz przedstawienie profesjonalnego wywodu prawnego nawiązującego do przesłanek przedsądu wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie.
Sąd Najwyższy nie rozpoznaje bowiem sprawy jako sąd kolejnej instancji, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, przyjmowanym do rozpoznania nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca nie oznaczył przesłanki, spośród wymienionych wyżej, która by miała o tym zadecydować, chociaż taki obowiązek na nim spoczywał. Na podstawie uzasadnienia tego wniosku także nie sposób jednoznacznie określić, na którą z podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powołuje się wnioskodawca.
Stwierdzenie w środkowej części uzasadnienia, że „w sprawie występuje potrzeba wykładni powołanych w skardze przepisów prawa na tle oceny dobrej wiary uczestnika postępowania w posiadaniu służebności gruntowej i przesyłu” wskazywałoby na podstawę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Może mieć ona jednak zastosowanie w odniesieniu do przepisów, których wykładnia nie została objaśniona przez orzecznictwo i przez doktrynę albo takich, których wykładania jest rozbieżna. Wnioskodawca nie sprecyzował, które z przepisów powołanych w podstawach skargi kasacyjnej wymagają jego zdaniem takiej wykładni.
Każdy z przepisów powołanych w podstawach skargi kasacyjnej został bowiem objaśniony przez doktrynę i orzecznictwo, w tym Sądu Najwyższego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się do przypomnienia okoliczności, w jakich wnioskodawca stracił prawo do nieruchomości i następnie je odzyskał. Wnioskodawca zawarł w nim też wywód o przyczynach powołania, trybie działania i skutkach orzeczeń Komisji Majątkowej utworzonej na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.
Dz. U. z 2019 r. poz. 1347). W sprawie niesporne było jednak, że wnioskodawca – niezależnie od wcześniejszych zaszłości – uzyskał własność nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustanowienie służebności na podstawie orzeczenia Komisji Majątkowej z 15 maja 1996 r. W tym czasie uczestnik wykonywał już akty władania nieruchomością odzyskaną przez wnioskodawcę, gdyż stały na niej urządzenia przesyłowe, a uczestnik korzystał z nich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Uczestnik zaczął posiadać nieruchomość, której dotyczy wniosek w momencie, gdy uzyskał niezależność w stosunkach rzeczowoprawnych od Państwa.
W posiadanie nieruchomości w zakresie treści służebności wszedł w dobrej wierze, bo za przyzwoleniem właściciela, który zdecydował o sposobie zagospodarowania tej nieruchomości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lipca 2014 r., II CSK 551/13, OSNC 2015, nr 6, poz. 72). Wielokrotnie wykładany przez Sąd Najwyższy i przez doktrynę art. 172 k.c., jednoznacznie stanowi o tym, że dobrą lub złą wiarę posiadacza ocenia się na podstawie okoliczności, które miały miejsce w momencie, gdy przystąpił on do wykonywania posiadania, a nie jakichkolwiek innych późniejszych (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2010 r., III CSK 57/10, nie publ. i powołane tam orzecznictwo).
Wnioskodawca akcentuje, że dopiero po odzyskaniu własności nieruchomości w 1996 r. mógł podjąć działania sprzeciwiające się zasiedzeniu służebności przesyłu przez uczestnika. Tę okoliczność Sąd Okręgowy orzekający w sprawie uwzględnił jednak w ramach rozważań prawnych. Skoro termin zasiedzenia służebności rozpoczął bieg na rzecz uczestnika przeciwko poprzedniemu właścicielowi nieruchomości (Skarbowi Państwa) – jak przyjął Sąd Okręgowy – od 7 stycznia 1991 r., a zakończył bieg 7 stycznia 2011 r., to czas, w ciągu którego wnioskodawca mógł zaprotestować przeciwko posiadaniu służebności był w ocenie Sądu Okręgowego wystarczający.
Skarga kasacyjna nie może być wymierzona bezpośrednio w ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia i w ocenę dowodów, która do nich doprowadziła, a argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wymierzona jest też przeciwko ustaleniom Sądu odnoszącym się do charakteru i czasu, w jakim uczestnik wykonywał akty posiadania służebności. Ustaleniami tymi Sąd Najwyższy w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną pozostaje związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.
Dz.U. z 2018 r. poz. 265), orzeczono jak w postanowieniu. aj