Supreme Court dismisses cassation appeal as no unresolved legal issue exists regarding notarial court jurisdiction.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal, ruling that the contested issues were already settled in existing case law. The appellant argued that the notarial court lacked jurisdiction to independently examine the validity of corporate resolutions affecting property transfers. The court determined that the notarial court's duty to verify the substantive validity of deeds is well-established and does not constitute an unresolved legal question requiring Supreme Court interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Istotnym zagadnieniem prawnym nie jest kwestia zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego, gdy orzecznictwo już jednoznacznie ustaliło jego obowiązek badania ważności i skuteczności materialnoprawnej czynności prawnej.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 648/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.przy uczestnictwie L. Spółki Akcyjnej w W.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w B.z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności, w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 224 § 1 i 2, art. 363 § 1, art. 365 § 1 i art. 6268 § 2 k.p.c., art. 65, 84 § 1, art. 108 § 1 i 3, art. 156, 410 § 2 i art. 488 §1 k.c., art. 393 pkt 4, art. 425 § 1 i art. 427 § 1 i 4 k.s.h., art. 31 u.k.w.h., art. 17 § 1 u.k.r.s., art. 2 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 2013 r. o zakładaniu i prowadzeniu ksiąg wieczystych w systemie informatycznym - w różnych układach i powiązaniach.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił oczywista jej zasadnością oraz występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych:czy sąd wieczystoksięgowy jest uprawniony do samodzielnego badania lub kwestionowania okoliczności objętych kognicją sadu rejestrowego w ramach wniosku o wpis danych do rejestru przedsiębiorców,czy wydanie orzeczenia w postępowaniu o stwierdzenie wadliwości uchwały powołującej członków rady nadzorczej podmiotu będącego stroną umowy ma wpływ na ocenę skuteczności zawarcia umowy przez zarząd tego podmiotu powołany uchwałą wadliwie powołanej rady nadzorczej,czy - w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie - sąd wieczystoksięgowy jest uprawniony do badania wadliwości w powołaniu rady nadzorczej lub zarządu podmiotu, będącego stroną umowy, której treść i skutki mają zostać ujawnione w księdze wieczystej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.Żadna z kwestii wskazanych przez wnioskodawcę nie jest zagadnieniem tego rodzaju. Kwestie te dotyczą zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego w świetle art. 6268 § 2 k.p.c., a Sąd Najwyższy wielokrotnie już dokonywał wykładni tego przepisu oraz wypowiadał się na temat zakresu kognicji sądu wieczystoksięgowego.Według utrwalonego w orzecznictwie stanowiska, sąd wieczystoksięgowy ma obowiązek badać zdarzenie stanowiące podstawę wpisu nie tylko pod względem formalnoprawnym, ale i ważności oraz skuteczności materialnoprawnej, w szczególności jest obowiązany do zbadania, czy do wniosku o wpis dołączona jest ważna uchwała wspólników spółki prawa handlowego wyrażająca zgodę na zbycie nieruchomości lub czy statut spółki uchyla obowiązek wyrażenia takiej zgody (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2008 r., V CSK 17/08, 23 maja 2013 r., I CSK 490/12, 7 marca 2013 r., IV CSK 427/12, 21 lutego 2013 r., IV CSK 385/12, 9 kwietnia 2015 r., II CSK 384/14, 8 października 2014 r., II CSK 54/14, 25 września 2014 r., II CSK 722/13, 9 grudnia 2015 r., IV CSK 381/15).Nie jest w sprawie spełniona także przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.
W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11).
W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów prawnych powołanych w skardze kasacyjnej wnioskodawcy.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 7 pkt 5 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.
U. 2013.490) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804). [l.n]