Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 635/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on joint liability for subcontractor work without clear investor consent.

Numero d'incarto IV CSK 635/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision to dismiss the claim against the municipal investor. The appellant argued that the investor's implied consent to the subcontractor agreement was invalid and that joint liability should extend to interest payments. The court found the appeal clearly unfounded as the lower court's interpretation of implied consent and the scope of joint liability was consistent with established case law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 6471 § 5 k.c.; Art. 60 k.c.; The Supreme Court held that implied consent by an investor to a subcontractor agreement requires the investor to be informed of the contract's terms, and joint liability does not automatically extend to interest claims without clear statutory basis.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint liability subcontractor agreement implied consent civil code cassation appeal municipal investor interest payments responsabilità del comune

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 6471 § 5 k.c.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by wystąpiły przewidziane w art. 6471 § 5 k.c. podstawy do przypisania inwestorowi solidarnej odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia powodowi.
Art. 60 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Być może punkt 4 art. 3989 § 1 k.p.c. został mylnie wskazany w miejsce punktu 1 tego przepisu.
Art. 233 k.p.c.
powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 233 k.p.c., a ponadto wskazał na naruszenie prawa materialnego - art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
podniesiony w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalny z uwagi na zakaz przewidziany w art. 3983§ 3 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
art. 6471 k.c
Jako podstawę swojego żądania wobec inwestora wskazał art. 6471 k.c.
art. 6471 § 5 k.c
W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by wystąpiły przewidziane w art. 6471 § 5 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 635/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa R. C. ‎przeciwko "C." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. i Gminie Miasta T. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt V ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu pozwanemu - Gminie Miasta T. kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód R. C. wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych: „C." sp. z o.o. w G. oraz Gminy Miasta T. kwoty 540 700,35 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu tytułem wynagrodzenia za wykonanie prac budowalnych na podstawie umowy zawartej z pozwaną spółką, której był podwykonawcą, na rzecz inwestora - pozwanej Gminy Miasta T. Jako podstawę swojego żądania wobec inwestora wskazał art. 6471 k.c. Sąd Okręgowy T. wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. uwzględnił powództwo w całości przyjmując, że dla spółki „C." obowiązek zapłaty wynikał z umowy zawartej z powodem, a na pozwanym inwestorze ciążyła odpowiedzialność solidarna z zapłatę tego wynagrodzenia, ponieważ w sposób dorozumiany wyraził zgodę na wykonanie prac przez powoda.Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 9 lutego 2015 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w T. w ten sposób, że oddalił powództwo skierowane przeciwko pozwanej Gminie Miasta T., oddalił natomiast apelację pozwanej „C." sp. z o.o., uznając, że jest ona zobowiązana do zapłacenia powodowi dochodzonego roszczenia wraz z odsetkami.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że udział powoda w wykonaniu umowy o roboty budowlane zawartej między pozwanymi nie wynikał z tej umowy, bezsporne jest, że wbrew postanowieniom umowy łączącej powoda ze spółką „C." pozwana spółka nie dostarczyła inwestorowi tej umowy. O jej treści nie powiadomił go także powód. W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie stwierdził, by wystąpiły przewidziane w art. 6471 § 5 k.c. podstawy do przypisania inwestorowi solidarnej odpowiedzialności za zapłatę wynagrodzenia powodowi. Zwrócił też uwagę, że umowa nie wskazywała wysokości wynagrodzenia tylko podstawy do jego późniejszego określenia, a powołany przepis nie uzasadnia rozciągnięcia odpowiedzialności inwestora na odsetki i inne obowiązki wynikające z umowy podwykonawcy z wykonawcą.W skardze kasacyjnej, opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c. powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 233 k.p.c., a ponadto wskazał na naruszenie prawa materialnego - art. 6471 § 5 w zw. z art. 6471 § 2 k.c. oraz art. 6471 § 5 k.c. w wyniku przyjęcia, że inwestor nie wyraził w sposób dorozumiany zgody na zawarcie umowy z powodem oraz błędnego przyjęcia, że inwestor nie odpowiada za zapłatę należności z tytułu odsetek należnych podwykonawcy.

Skarżący domagał się uchylenia wyroku w zaskarżonej części i uwzględnienie powództwa w tym zakresie, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji i zasądzenia na jego rzecz kosztów dotychczasowego postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana Gmina Miasta T. wniosła o odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron.

Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania.Skarżący uzasadnił potrzebę rozpatrzenia jego skargi wystąpieniem przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., to znaczy oczywistą zasadnością wniesionego środka odwoławczego; jego zdaniem orzeczenie Sądu Okręgowego w sposób oczywisty narusza art. 6471 § 5 k.c. Tę samą przesłankę powód wskazał uzasadniając ją potrzebą rozważenia, czy odpowiedzialność solidarna inwestora wobec podwykonawcy obejmuje także należności odsetkowe spowodowane niezapłaceniem wynagrodzenia przez wykonawcę.Skarga kasacyjna jest w sposób oczywisty uzasadniona wówczas, gdy dla przeciętnego prawnika z samej jej treści - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy kasacyjne zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać kwalifikowany charakter zarzucanego naruszenia przepisów prawa, przytaczając argumenty świadczące nie tylko o dostrzegalnym prima vista naruszeniu przynajmniej części przytoczonych w podstawach skargi przepisów, ale także o tym, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, LEX nr 1770910).Podstawa faktyczna, przyjęta przez Sąd Apelacyjny wiąże Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.), bowiem zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. podniesiony w skardze kasacyjnej jest niedopuszczalny z uwagi na zakaz przewidziany w art. 3983§ 3 k.p.c. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje na oczywiście nieprawidłową interpretację art. 6471 § 5 k.c., jednoznacznie sprzeczną z przyjmowaną w orzecznictwie.

Zagadnienie przesłanek przyjęcia dorozumianej zgody inwestora było w ostatnim czasie przedmiotem wielu orzeczeń, przytoczonych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2016 r. (III CZP 108/15, Biul. SN 2016/2/7), a także w postanowieniu z dnia 5 października 2016 r. (III CZP 50/16, niepubl.), w których wskazano, że skuteczność wyrażonej w sposób dorozumiany (art. 60 k.c.) zgody inwestora na zawarcie przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą jest uzależniona od zapewnienia mu możliwości zapoznania się z postanowieniami tej umowy, które wyznaczają zakres jego odpowiedzialności przewidzianej w art. 6471 § 5 k.c. Wnioski prawne wysnute przez Sąd drugiej instancji w oparciu o ustalone fakty nie sugerują oczywiście wadliwego zastosowania powołanego przepisu.Z kolei konieczność wyjaśnienia zakresu odpowiedzialności solidarnej inwestora nie uzasadnia przesłanki oczywistej zasadności skargi.

Być może punkt 4 art. 3989 § 1 k.p.c. został mylnie wskazany w miejsce punktu 1 tego przepisu. Jednak i w takim wypadku wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie jest uzasadniony, ponieważ także ten problem był już rozpatrywany w orzecznictwie Sądu Najwyższego - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2012 r. (IV CSK 91/12, niepubl.) i został wyjaśniony. W związku z powyższym uznać należy, iż powołana przez skarżącego podstawa przyjęcia jego skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. Okoliczności sprawy nie wskazują również, aby zachodziły inne przesłanki z art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpatrzenia.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw