Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to admit the appellant's cassation appeal to consideration, citing non-compliance with statutory admissibility criteria. The appellant argued for procedural invalidity and legal interpretation needs, but the court found these arguments vague and lacking specific legal context. Consequently, the appeal was rejected because it failed to demonstrate a serious legal issue or obvious merit as required by law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to substantiate a serious legal issue, necessary interpretation, or obvious merit with precise legal arguments and factual context.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 632/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Z. A. J. przeciwko E. J. G. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt XVI Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.c.Jako nietrafny należy w pierwszej kolejności ocenić zarzut nieważności postępowania, uzasadniony na s. 7 skargi pozbawieniem powoda prawa do sądu oraz możności obrony swoich praw. O bezzasadności zarzutu pozbawienia prawa do sądu świadczy okoliczność wszczęcia przez powoda postępowania sądowego i jego przeprowadzenia w dwóch instancjach.
Natomiast odmowa przez Sąd dopuszczenia i przeprowadzenia określonych przez skarżącego dowodów nie jest równoznaczna z pozbawieniem strony możności obrony swoich praw, skoro dla oceny zasadności apelacji powoda Sąd odwoławczy uznał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jako wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.Z kolei sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono na s. 4 do ogólnikowego zasygnalizowania pewnej kwestii procesowej, do której trudno, ze względu na jej nieprecyzyjne sformułowanie, ustosunkować się.
Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w jakimkolwiek kontekście prawnym, aczkolwiek, skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie go w płaszczyźnie pogłębionej analizy jurydycznej.Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisów art. 993 k.c. i art. 1039 § 1 k.c., ani też nie wyjaśnił na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższych przepisów, a zwłaszcza w orzeczeniach Sądu Najwyższego powołanych na s. 4 - 6 skargi kasacyjnej.Ponieważ skarżący także twierdzi na s. 3 oraz na s. 7 – 8, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Skarga kasacyjna powoda nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi, ponieważ za takie nie można uznać zarzutu braku realizacji rozpoznawczej jak i kontrolnej funkcji sądu. Na tle jej uzasadnienia na s. 7 i nast. jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej.
Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu także i wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj l.n