Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error by lower court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the regional court's rejection of the plaintiff's claim for acquisitive prescription of an easement. The plaintiff argued that the lower court incorrectly interpreted the requirement for a permanent and visible installation, citing the construction of an embankment, bridge, and gas pipeline by her predecessor. The court held that the appeal lacked the necessary public interest grounds and did not demonstrate an obvious, glaring legal error warranting cassation review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it is obviously well-founded due to a glaring legal error evident without deep analysis, requiring a public interest justification beyond the individual interest of the appellant.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 630/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku I. W.przy uczestnictwie E. P., K. P., R. W. i E. W.o zasiedzenie służebności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w R.z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 lutego 2013 r., którym został oddalony jej wniosek o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia z dniem 4 listopada 2006 r. służebności przechodu i przejazdu opisanym pasem gruntu, stanowiącym własność uczestników P.Wnioskodawczyni w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Za oczywistą zasadnością skargi przemawia, w jej ocenie, oczywiste naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji, polegające na błędnym zinterpretowaniu przesłanki zasiedzenia służebności gruntowej dotyczącej korzystania przez nią z trwałego i widocznego urządzenia, chociaż doszło do wybudowania przez jej poprzednika prawnego nasypu, mostka oraz gazociągu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione szczególnie doniosłymi względami, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w sferze interesu powszechnego. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia, chociaż jednej z przyczyn o charakterze publicznoprawnym, objętych art. 3989 § 1 k.p.c., które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej objęta art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga od skarżącego wykazania, że zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych dociekań. Naruszenie prawa powinno mieć charakter szczególny i kwalifikowany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).
Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Brak w nim przekonywującego wywodu prawnego o zaistnieniu takiego stanu rzeczy w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Sąd drugiej instancji szeroko omówił wymagania, które powinny być spełnione przez żądającego stwierdzenia zasiedzenia służebności drogi koniecznej, w tym także korzystania przez wnioskodawcę z widocznego i trwałego urządzenia w rozumieniu przyjętym w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011 r., III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129).
Kwestionowanie stanowiska Sądu drugiej instancji nie może być oparte na ustaleniach faktycznych odmiennych od przyjętych przez ten Sąd za podstawę orzeczenia. Wynik badania wniosku i jego argumentacji, na tle podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku, nie prowadzi do oceny, iż stanowi ono konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa materialnego albo procesowego, które współkształtowały jego treść. W szczególności nie doszło do oparcia orzeczenia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której przyczyny Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. l.n