Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 607/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for failure to address statute of limitations defense in reasoning.

Numero d'incarto IV CSK 607/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the District Court's dismissal of the appeal against a lower court's judgment ordering payment. The defendants argued the claim was time-barred but the District Court ignored this specific defense, focusing only on the plaintiff's evidence. The Court ruled that by failing to address the statute of limitations, the lower court's reasoning was incomplete and prevented proper cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 378 § 1 k.p.c.: A cassation complaint is admissible if the second-instance judgment fails to address a substantive defense raised in the appeal, such as the statute of limitations, thereby preventing effective cassation control.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation procedure statute of limitations judicial reasoning appeal defense incomplete justification cassation review procedural error patrimonio a destinazione vincolata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 328 § 2 k.p.c.
378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 378 § 1 k.p.c.
120 § 1 k.c.Drugą podstawę kasacyjną skarżący wypełnili zarzutami naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., art.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
128).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.jw
art. 117 § 2 k.c
3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., pozwani wnieśli o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu.W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie art. 117 § 2 k.c., art.
art. 118 k.c
117 § 2 k.c., art. 118 k.c.
art. 120 § 1 k.c
i art. 120 § 1 k.c.Drugą podstawę kasacyjną skarżący wypełnili zarzutami naruszenia art.
art. 378 § 1 k.p.c
120 § 1 k.c.Drugą podstawę kasacyjną skarżący wypełnili zarzutami naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., art.
art. 328 § 2 k.p.c
378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
w związku z art. 391 § 1 k.p.c.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
art. 39815 § 1 k.p.c
128).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 607/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marian Kocon‎SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W.‎przeciwko E. T. i Z. T.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2020 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt IV Ca (...), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia 19 lutego 2018 r. zasądził solidarnie od pozwanych E. T. i Z. T. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 53.853,55 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 września 2017 r. do dnia zapłaty i orzekł o kosztach procesu.Sąd Okręgowy w S. wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego.W sprawie ustalono, że w dniu 7 października 2010 r. Bank (...) S.A. w W. udzielił Z.

T. kredytu na działalność gospodarczą w kwocie 40.000 zł. Zabezpieczenie wierzytelności banku z tytułu tego kredytu stanowił weksel in blanco wypełniony przez Z. T. wraz z deklaracją wekslową, poręczony przez jego żonę - E. T. Pozwani nie wywiązali się z obowiązku spłaty kredytu. W dniu 5 kwietnia 2012 r. Bank (...) wypowiedział umowę kredytu Z. T. i zawiadomił o tym poręczyciela E. T. Zadłużenie nie zostało uregulowane. W dniu 30 listopada 2016 r. Bank (...) S.A. z siedzibą w W. na podstawie umowy sprzedaży przeniósł wierzytelności przysługujące mu względem kredytobiorców na rzecz powoda.

Z treść załącznika do umowy przelewu wierzytelności wynika, że przeniesiona została również wierzytelność wynikająca z umowy (...) z dnia 7 października 2010 r. zawartej z pozwanym. O przeniesieniu wierzytelności wraz z wezwaniem do spłaty zadłużenia pozwani zostali poinformowani listownie wraz ze wskazaniem wysokości aktualnego zadłużenia.Opierając się na tych ustaleniach, Sądy obu instancji uznały powództwo za zasadne w całości. Sąd Okręgowy podkreślił, że pozwani, kwestionując wysokość zadłużenia, nie zdołali wykazać nieprawidłowości w przedstawionym rozliczeniu sporządzonym w oparciu o postanowienia umowy kredytowej; nie zgłosili wniosków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń, a w konsekwencji nie zdołali przeciwstawić się żądaniu powoda.W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach określonych w art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., pozwani wnieśli o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach procesu.W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie art. 117 § 2 k.c., art. 118 k.c. i art. 120 § 1 k.c.Drugą podstawę kasacyjną skarżący wypełnili zarzutami naruszenia art. 378 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 378 § 1 k.p.c., sąd drugiej instancji ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w granicach apelacji, co oznacza nakaz wzięcia pod uwagę wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Granice apelacji wyznaczają zatem ramy, w których sąd drugiej instancji powinien rozpoznać sprawę na skutek jej wniesienia; określają je sformułowane w apelacji zarzuty i wnioski. Ponadto sąd drugiej instancji, w ramach ustalonego stanu faktycznego, zobligowany jest zastosować z urzędu właściwe prawo materialne (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, Nr 6, poz. 55).

Z tych względów sąd rozpoznający apelację powinien odnieść się do wszystkich zdarzeń i zarzutów zgłoszonych w postępowaniu apelacyjnym, które mogły spowodować skutki materialnoprawne (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II CSK 29/18, nie publ.). W postępowaniu apelacyjnym art. 328 § 2 k.p.c. stosuje się odpowiednio (art. 391 § 1 k.p.c.). Uzasadnienie sądu apelacyjnego nie musi zatem spełniać wszystkich wymagań stawianych uzasadnieniu orzeczenia sądu pierwszej instancji; powinno zawierać takie elementy, które ze względu na treść apelacji i na zakres rozpoznania, są niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy.

Uzasadnienie orzeczenia musi być zrozumiałe i dokładnie wyjaśniać, na jakich ustalonych przez sąd faktach wyrok został oparty oraz, w jaki sposób zostały one ocenione w ramach zastosowanych przepisów prawa materialnego. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w orzeczeniu sądu drugiej instancji polega na ocenie wszystkich istotnych zarzutów prawnych podniesionych w apelacji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt III CSK 288/08, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt II PK 46/10, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I PK 168/10, nie publ.).

W judykaturze utrwalił się pogląd, zgodnie z którym o naruszeniu art. 328 § 2 k.p.c. można mówić wyjątkowo w tych przypadkach, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera wszystkich koniecznych elementów bądź dotknięte jest brakami uniemożliwiającymi kontrolę rozstrzygnięcia (zob.m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt I UK 325/10, nie publ.; z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I CSK 67/11, nie publ.; z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I CSK 581/10, nie publ.; z dnia 28 listopada 2014 r., sygn. akt I CSK 735/13, nie publ.; z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CSK 266/17, nie publ.).Trafnie zarzucili skarżący, że Sąd drugiej instancji - z naruszeniem art. 328 § 2 k.p.c. - nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku w jakimkolwiek sposób do podniesionych przez pozwanych w apelacji zarzutów dotyczących przedawnienia roszczenia, koncentrując swoją uwagę wyłącznie na zarzutach odnoszących się do braku legitymacji czynnej oraz kwestionujących ocenę wywiązania się przez powoda z obowiązku wykazania wysokości dochodzonej należności.

Zaniechanie to uniemożliwiło Sądowi Najwyższemu przeprowadzenie właściwej kontroli kasacyjnej rozstrzygnięcia oddalającego apelację.Odniesienie się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w apelacji nie jest bezwzględnym warunkiem prawidłowego rozpoznania sprawy przez Sąd drugiej instancji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt I CSK 659/15, nie publ.; z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt V CSK 266/17, nie publ.).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia tych minimalnych wymagań, co uniemożliwia skuteczne odparcie również zarzutu naruszenia art. 378 § 1 k.p.c.Uznanie drugiej podstawy kasacyjnej za uzasadnioną powoduje, że ocena zarzutów prawa materialnego byłaby przedwczesna. Skuteczne powołanie podstawy naruszenia prawa materialnego wchodzi bowiem zasadniczo w rachubę jedynie wtedy, gdy ustalony w postępowaniu apelacyjnym stan faktyczny, stanowiący podstawę zaskarżonego orzeczenia, nie budzi zastrzeżeń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r., sygn. akt II CKN 60/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 128).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.jw