Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 589/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite statutory grounds for acceptance under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 589/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by J. P. against a lower court judgment. The appellant failed to identify any of the specific statutory grounds required by Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code to justify the appeal's acceptance. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because the appellant did not meet the mandatory preconditions for extraordinary review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to explicitly cite and substantiate at least one statutory ground for acceptance under Article 3989 § 1 of the Civil Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal acceptance grounds Civil Procedure Code preliminary condition inadmissible appeal Supreme Court procedural requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
P., wbrew wymaganiom stawianym instytucji przedsądu, nie wskazał na jakąkolwiek przesłankę uzasadniającą jej przyjęcie, wskazaną w art. 3989 § 1 k.p.c. W efekcie, wniosek skarżącego nie odniósł skutku.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Nadto należy również stwierdzić, że Sąd Najwyższy nie dopatrzył się okoliczności, które determinowałyby nieważność postępowania, a którą to przesłankę Sąd ten bierze pod uwagę z urzędu.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3984 § 2 k.p.c.
i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 §2 k.p.c
i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Nadto należy również stwierdzić, że Sąd Najwyższy nie dopatrzył się okoliczności, które determinowałyby nieważność postępowania, a którą to przesłankę Sąd ten bierze pod uwagę z urzędu.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 24 października 2007 r., V CSK 354/07
postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., II CSK 85/06
postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., II CSK 85/06, niepubl.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005
V CSK 354/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issues and plaintiff's legal interest.
II CSK 85/06
postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., II CSK 85/06, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 589/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Manowska w sprawie z powództwa J. P.‎przeciwko I. P.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, czyli tak zwanego przedsądu, ustawodawca zagwarantował, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie realizować funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. do czterech ma, w konsekwencji, zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo będzie uzasadnione jedynie w tych przypadkach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej jednostkowej sprawie. Ostatecznie, nie w każdej sprawie, nawet takiej, w której prawomocne orzeczenie, zostało wydane w warunkach błędu w subsumpcji, czy też wyniku wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

W przeciwnym, bowiem, razie Sąd Najwyższy stałby się, wbrew obowiązującym przepisom, sądem trzeciej instancji, a nie jest, przecież, jego zadaniem dokonywanie korekty ewentualnych błędów w zakresie stosowania, czy też wykładni prawa, w każdej indywidualnej sprawie.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 20 czerwca 2018 r., powód J. P., wbrew wymaganiom stawianym instytucji przedsądu, nie wskazał na jakąkolwiek przesłankę uzasadniającą jej przyjęcie, wskazaną w art. 3989 § 1 k.p.c. W efekcie, wniosek skarżącego nie odniósł skutku.

Otóż w zaprezentowanej Sądowi Najwyższemu skardze kasacyjnej, wbrew wymogom stawianym temu pismu w zakresie wniosku o przyjęcie skargi wraz z uzasadnieniem, skarżący nie wskazał na jakąkolwiek przesłankę przedsądu określoną w katalogu, o którym mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Poprzestał jedynie na sformułowaniu w skardze dwóch redakcyjnie wyodrębnionych jej elementów to jest: wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Tytułem tego ostatniego skarżący przedstawił zwięzły wywód, w którym stwierdził, że przedmiotowa sprawa, zważywszy na swój złożony stan faktyczny, powinna być przedmiotem uwagi Sądu Najwyższego, a w związku z występującym w sprawie szeregiem zagadnień proceduralnych, zasługuje tym samym na zainteresowanie tego Sądu.Tymczasem, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Sądu Najwyższego, spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 3984 §2 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić, wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki przedsądu, określone w art. 3989 ‎§ 1 k.p.c. oraz przedstawić odpowiednie argumenty prawne uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki (por. postanowienie SN z dnia 24 października 2007 r., V CSK 354/07, niepubl.).Mając powyższe na względzie wskazać należy, że uzasadnienie wniosku o przejęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać na opisaniu stanu faktycznego sprawy oraz przebiegu procesu, ale powinno odnosić się do przesłanek z 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2006 r., II CSK 85/06, niepubl.).

Nadto skarżący powinien wprost wskazać chociaż jedną z przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c., która występuje w sprawie. Skarżący nie spełnił tych wymogów. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przesądzono, że dla spełnienia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się przez stronę skarżącego do jakichkolwiek okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za takim rozpoznaniem. Jedynie wyraźne odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka w istocie w sprawie zachodzi stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 2 k.p.c. Celem wprowadzenia tego obowiązku jest bowiem umożliwienie stronie skarżącej wykazania, że jej skarga powinna zostać rozpoznana, a to może nastąpić jedynie wówczas, gdy przynajmniej jedna ze wspomnianych przesłanek w sprawie występuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r.

II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135).W konsekwencji powyższych rozważań brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie przesłanki przedsądu zostały przez J.P., w sposób właściwy wykazane. Przesłanki te nie zostały przez niego w ogóle sformułowane. Nadto należy również stwierdzić, że Sąd Najwyższy nie dopatrzył się okoliczności, które determinowałyby nieważność postępowania, a którą to przesłankę Sąd ten bierze pod uwagę z urzędu.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj