Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 578/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of preliminary grounds regarding civil code interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 578/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by two individuals against a lower court's property boundary determination. The appellants claimed a need for judicial interpretation of specific civil code articles due to perceived inconsistencies in case law, but failed to provide distinct legal reasoning or conflicting rulings. Consequently, the court found the preliminary grounds for cassation were not met and dismissed the appeal, awarding costs to the opposing party.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for interpretation must present a separate legal argument detailing specific conflicting rulings and the scope of interpretation required, whereas an appeal based on obvious violation requires proof of a glaring error visible without deep analysis.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal preliminary grounds interpretation of law property boundary civil code provisions judicial inconsistency court costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c.
II PK 220/08 niepubl.).Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt.
Art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c.
II PK 220/08 niepubl.).Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
II PK 220/08 niepubl.).Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt.
Art. 520 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [l.n]
art. 135 k.c
art. 235 k.c
art. 153 k.c
Poza ogólnym powołaniem się na powszechnie znane i niebudzące wątpliwości stanowisko doktryny i orzecznictwa w kwestii przewidzianych w art. 153 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 578/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku M. K. i J. K.‎przy uczestnictwie Gminnej Spółdzielni "S. […]" w J. i Gminy J.‎o rozgraniczenie nieruchomości,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawców na rzecz Gminnej Spółdzielni "S. […]" w J. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w L. w wyniku apelacji uczestniczki postępowania Gminnej Spółdzielni „S. […]” w J. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji rozgraniczające określone bliżej nieruchomości wnioskodawców M. K. i J. K. oraz uczestniczki postępowania według wariantu I uwidocznionego na szczegółowo opisanej mapie biegłego geodety i rozgraniczył obie te nieruchomości według wariantu II uwidocznionego na tej mapie.W skardze kasacyjnej wnioskodawcy jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na potrzebę dokonania wykładni przepisów prawnych: art. 135 k.c. w związku z art. 235 k.c., wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z jednolitym i utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. powołując się na potrzebę wykładni określonych przepisów prawa ze względu na występujące w orzecznictwie sądów rozbieżności w wykładni tych przepisów, powinien w wyodrębnionym wywodzie prawnym, odrębnym od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, wskazać przepisy prawa, których wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, określić na czym rozbieżności te polegają i czego dotyczą oraz wskazać zakres koniecznej wykładni Sądu Najwyższego a także przedstawić rozbieżne orzeczenia sądowe zapadłe w wyniku dokonania różnej wykładni tych przepisów (porównaj między innymi postanowienia z dnia 15 października 2002 r.

II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 12 grudnia 2008 r. II PK 220/08 niepubl.).Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. powinien wykazać, także w wyodrębnionym wywodzie prawnym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a więc, że w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r.

V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, niepubl.). Konieczne jest zatem wykazanie, że w sposób oczywisty naruszone zostały przepisy jednoznaczne, których wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości, co wprost wyklucza skuteczność oparcia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na twierdzeniu, że istnieje potrzeba wykładni określonego przepisu prawa, którego znaczenie budzi poważne wątpliwości i wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów i zarazem na twierdzeniu, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na oczywiste naruszenia tego przepisu.Skarżący nie wykazali, że w sprawie występują przesłanki przedsądu, na które się powołali.Nie uzasadnili w ogóle twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, jak również nie przedstawili wyodrębnionego, pogłębionego wywodu prawnego wskazującego na konieczność dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 135 k.c. w zw. z art. 235 k.c. Poświęcając temu jedynie końcowy fragment uzasadnienia podstaw kasacyjnych stwierdzili tylko potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytanie czy w ustalonym w sprawie stanie faktycznym dopuszczalny jest przebieg granicy pod budynkiem czy też nie, co oczywiście nie jest ani zagadnieniem prawnym ani pytaniem o prawidłową wykładnię przepisów, lecz pytaniem o ich zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, a więc w istocie pytaniem, jak prawidłowo powinna zostać rozstrzygnięta rozpoznawana sprawa.

Skarżący, powołując się na rozbieżności w orzecznictwie wynikające z różnej wykładni powołanych przepisów, nie przedstawili żadnych rozbieżnych orzeczeń sądowych. Podkreślić przy tym należy, że za rozbieżność w orzecznictwie – w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. - nie może być uznana różnica w wykładni lub stosowaniu przepisów wynikająca z rozstrzygnięć sądów obu instancji orzekających w tej samej sprawie (porównaj między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r. I OK. 557/02, OSNAPiUS 2003/15/1).

Poza ogólnym powołaniem się na powszechnie znane i niebudzące wątpliwości stanowisko doktryny i orzecznictwa w kwestii przewidzianych w art. 153 k.c. kryteriów rozgraniczenia, skarżący uzasadniając konieczność wykładni tego przepisu nie przedstawili żadnego wywodu prawnego wskazującego na istnienie poważnych wątpliwości interpretacyjnych w określonym zakresie.Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [l.n]