Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to identify significant legal issue under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a shareholder against a lower court's decision. The appellant failed to meet the statutory requirements for filing a cassation, specifically the obligation to clearly formulate a significant legal issue and demonstrate its importance for legal development. Consequently, the court refused to examine the merits of the appeal and ordered the appellant to bear the costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates serious interpretative doubts, or involves procedural invalidity; the appellant must clearly formulate the issue and justify its importance for the development of jurisprudence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 57/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku J. R. i F. R.przy uczestnictwie T. Spółki Akcyjnej w T. i Skarbu Państwa - Starosty T.o wpis,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania T. Spółki Akcyjnej w T.od postanowienia Sądu Okręgowego w B.z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od T. S.A. w T. na rzecz wnioskodawców kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Dokonywana w toku postępowania kasacyjnego, w ramach tzw. przedsądu, ocena skarg kasacyjnych ma na celu wybór takich spraw, które powinny zostać rozpoznane ze względu na interes publiczny. Instytucja przedsądu łączy się ściśle z charakterem skargi kasacyjnej jako szczególnego środka zaskarżenia, uruchamianego nie w ramach instancyjnego toku sprawy, lecz jako środka prawnego nadzwyczajnego służącego do rozpatrzenia wyłącznie kwestii prawnych (materialnych i procesowych) związanych z wydanym przez sąd drugiej instancji orzeczeniem.
W związku z tak ukształtowanym modelem zaskarżania prawomocnych orzeczeń, skargę kasacyjną poddano szczególnym rygorom, tak w zakresie podstaw na jakich może być oparta jak i przesłanek, których istnienie przesądza o jej przyjęciu do rozpoznania. Stąd też Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1– 4 k.p.c.).
W związku z powyższym ustawodawca w art. 3984 § 2 k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek sformułowania w skardze kasacyjnej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienia tego wniosku; sposób uzasadnienia ma umożliwiać ocenę, czy w danym przypadku spełnione są przesłanki skargi z art. 3989 § 1 pkt 1- 4 k.p.c. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania kasacyjnego jest więc ograniczona tylko do tych przesłanek, na nich bowiem Sąd Najwyższy opiera rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie badając zasadności samych podstaw skargi kasacyjnej.Skarżący uczestnik odwołał się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. to jest występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.
Wskazanie na tę przesłankę nakładało na skarżącego obowiązek odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia, wskazania przepisów prawa, na tle których powstało, przedstawienia kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie zagadnienie to wywołuje oraz wykazania, że mają one tak istotny, poważny i uniwersalny charakter, iż wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz przydatnego także dla rozwoju judykatury (por. m. in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r.
II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK, nie publ.). Skarżący tym wymaganiom nie sprostał, nie można bowiem za takie poczytać twierdzenia skarżącego, że „zwrócenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego uwagi na następstwa niewłaściwego, pobieżnego ustalania i rozważania przesłanek [prawno-faktycznych] w sprawach wieczystoksięgowych jest zagadnieniem prawnym o istotnym znaczeniu dla kształtowania prawidłowej, odpowiadającej prawu praktyki obrotu cywilnoprawnego”.
Analiza tak ujętego zagadnienia jak też wywodów zawartych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie zawierających wystarczającej argumentacji prawnej prowadzą do wniosku, że skarżący w ogóle nie sformułował w sposób czytelny żadnego zagadnienia prawnego, które miałby rozpoznać Sąd Najwyższy. Tak skonstruowany wniosek nie mógł więc wywrzeć zamierzonego skutku.Z przedstawionych przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w związku art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. i oraz na podstawie § 7 pkt 5 oraz § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).