Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 567/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue, ruling facts require case-specific fact-finding.

Numero d'incarto IV CSK 567/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the lower court erred in finding she voluntarily abandoned the shared property, citing specific facts about her departure and lack of subsequent contact. The court rejected this, stating the legal issue presented was not abstract but required a concrete evaluation of the established facts, which were already resolved by the lower courts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises an abstract legal issue unresolved by precedent; appeals based on specific factual disputes or obvious errors do not meet this threshold.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility abstract legal issue shared property rights voluntary abandonment Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.
art. 98 § 1 k.p.c.
oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
art. 98 § 3 k.p.c.
oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 4 ust.
§ 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
art. 3989 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 567/19 POSTANOWIENIE Dnia 5 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku B. T. ‎przy uczestnictwie T. T. i K. K. ‎o podział majątku wspólnego B. T. i T. T. ‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 maja 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika T. T. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.).

Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni. Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa.

Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie. Sformułowanie zagadnienia prawnego na gruncie wykładni określonych przepisów stoi w logicznej z sprzeczności ze zgłoszeniem zarzutu, że zostały one naruszone w sposób oczywisty i rażący przez sąd, który w oparciu o nie wydał rozstrzygnięcie.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce bowiem wówczas, gdy naruszenie jest widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie rozstrzygnięcia oczywiście nieprawidłowego (zob. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).Wnioskodawczyni rozpoczęła wywód uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (który to wniosek ograniczyła do powołania się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.) od kategorycznego stwierdzenia, że jej roszczenie zasługuje na ochronę w świetle art. 206 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. lub art. 225 k.c., po czym wskazała, że opuściła wspólny lokal w sierpniu 1993 r. po kolejnym ataku agresji ze strony uczestnika, a zatem nie dobrowolnie, a to, że do 4 maja 2003 r. nie poinformowała uczestnika o zamiarze powrotu do korzystania z lokalu, po czym w 2009 r. złożyła wniosek o podział majątku, nie wykazując wcześniej żadnej inwencji w kierunku ponownego zamieszkania w lokalu czy objęcia go we władanie w inny sposób nie oznacza, że zrezygnowała z korzystania z niego.

Następnie powołała się na postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2016 r., II CSK 799/15 (nie publ.) oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 19 marca 2013 r., III CZP 88/12 (OSNC 2013, nr 9, poz. 103) i po ponowieniu twierdzenia, że to zachowanie uczestnika zmusiło ją do opuszczenia lokalu sformułowała zagadnienie na gruncie art. 206 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. lub art. 225 k.c., sprowadzające się do konieczności dokonania wykładni tych przepisów „z punktu widzenia zachowań tzw. silniejszych współwłaścicieli naruszających normę art. 5 k.c. i uregulowania uprawnień współwłaścicieli pozbawionych prawa do korzystania z rzeczy z powodu działań lub zaniechań innych współwłaścicieli postępujących sprzecznie z zasadami współżycia społecznego”.

Zagadnienie to pozostało bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Nie ma ono zresztą cech zagadnienia prawnego w znaczeniu przytoczonym wyżej, gdyż dla jego rozwiązania wystarczające jest odwołanie się do utrwalonego i znanego orzecznictwa oraz dokonanie in casu oceny faktów, które stanowią podstawę rozstrzygnięcia. W uchwale składu siedmiu sędziów z 19 marca 2013 r., III CZP 88/12 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że współwłaściciel może domagać się od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie art. 224 § 2 lub art. 225 k.c. Warunkiem powstania tego roszczenia jest zatem korzystanie z rzeczy wspólnej z naruszeniem ‎art. 206 k.c. Sąd Okręgowy z dokonanych ustaleń wywiódł wniosek, że jakkolwiek wnioskodawczyni wyprowadziła się z lokalu na skutek konfliktu z uczestnikiem mającego miejsce w sierpniu 1993 r., to później przez całe lata nie uczyniła nic w tym kierunku, by do mieszkania powrócić.

W postanowieniu z 23 września 2016 r., II CSK 799/15 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do naruszenia uprawnień z art. 206 k.c. nie dochodzi nie tylko wówczas, gdy współwłaściciele zawarli porozumienie określające inny od ustawowego sposób korzystania z rzeczy wspólnej albo, gdy zostało wydane w tym przedmiocie orzeczenie sądu, ale także wówczas, gdy jeden ze współwłaścicieli zrezygnuje z wykonywania tego uprawnienia na rzecz innego lub innych współwłaścicieli.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 4 ust. 1 pkt 8 w zw.

§ 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800), orzeczono jak w postanowieniu. aj