Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 562/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on property boundary dispute regarding new evidence and judge impartiality.

Numero d'incarto IV CSK 562/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal against a lower court decision rejecting a request for retrial in a property boundary dispute. The applicant argued that new evidence regarding a drainage pit and a specific judge's involvement violated procedural rules, but the court found the new evidence irrelevant to the established boundary. The court ruled that the lower court correctly assessed the evidence and that the judge's participation in separate retrial proceedings did not constitute a violation of impartiality.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 412 § 2 k.p.c.; Art. 413 k.p.c.; Art. 398 § 3 k.p.c. The court established that a retrial request based on new evidence is rejected if the evidence could not influence the outcome of the final judgment, and that the same judge participating in separate retrial proceedings does not violate the principle of impartiality.

Parole chiave

Generato dall'IA
property boundary dispute retrial request dismissal new evidence relevance judge impartiality violation cassation appeal grounds expert opinion evaluation procedural fairness

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 403 § 2 k.p.c.
z art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi, pomimo,
Art. 412 § 2 k.p.c.
Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 413 k.p.c.
art. 413 k.p.c. w zw. z art. 48 § 3 k.p.c. uzasadnioną tożsamością osoby
Art. 398 § 3 k.p.c.
mocy art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ podstawą skargi
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. Przepis art.
Art. 410 § 1 k.p.c.
z mocy art. 410 § 1 k.p.c. Dopiero po przejęciu sprawy do własnego rozpoznania
Art. 412 § 1 k.p.c.
nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia (art. 412 § 1 k.p.c.), a więc i
Art. 406 k.p.c.
412 § 1 i 2 i art. 406 k.p.c. w zw.
Art. 227 k.p.c.
art. 412 § 1 i 2 i art. 406 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., art. 235 k.p.c. przez
Art. 235 k.p.c.
227 k.p.c., art. 235 k.p.c. przez
Art. 39814 k.p.c.
podstawie art. 39814 k.p.c. w zw.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 562/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

ze skargi wnioskodawczyni

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w Z.

z dnia 27 lutego 2003 r., w sprawie z wniosku Janiny F.

przy uczestnictwie Anny P., Piotra S., Leona F. i Genowefy S.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 21 lutego 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 października 2002 r., Sąd Rejonowy dokonał

rozgraniczenia w sposób opisany w pkt I sentencji. Apelację wnioskodawczyni

oddalił

Sąd

Okręgowy

postanowieniem

z

dnia

lutego

2003

r.

Wnioskodawczyni wniosła skargę o wznowienie postępowania opartą na

ujawnieniu nowych okoliczności i środków dowodowych, mogących mieć wpływ

na wynik sprawy. Skargę tę oddalił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia

14 listopada 2007 r. Wniesioną od tego ostatniego postanowienia apelację

wnioskodawczyni uwzględnił Sąd Okręgowy w ten sposób, że postanowieniem z

dnia 17 stycznia 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i zniósł postępowanie

przed Sądem pierwszej instancji oraz przejął sprawę według właściwości do

własnego rozpoznania. Uznał, że właściwym do orzekania w przedmiocie

wznowienia był Sąd Okręgowy, który ostatnio orzekał co do istoty spawy oddalając

apelację.

Po

rozpoznaniu

skargi

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym postanowieniem w sprawie o rozgraniczenie, Sąd Okręgowy

postanowieniem z dnia 21 lutego 2008 r. oddalił skargę uznając, że wskazywany

przez skarżącą nowy środek dowodowy nie miał wpływu na wynik sprawy,

ponieważ rozgraniczenia dokonano zgodnie z danymi z ewidencji gruntów, a

istnienie bądź nieistnienie studzienki nie miało wpływu na ustalenie granicy w

poprzednim postępowaniu.

Postanowienie z dnia 21 lutego 2008 r. oddalające skargę zostało

zaskarżone apelacją wnioskodawczyni. Postanowieniem z dnia 20 marca 2008 r.

Sąd Okręgowy odrzucił tę apelację, a zażalenie wnioskodawczyni na to

postanowienie, zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 10

kwietnia 2008 r.

W tej sytuacji wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 lutego 2008 r. oddalające jej skargę

o wznowienie postępowania.

Opierając skargę kasacyjną na zarzutach mieszczących się w ramach

drugiej podstawy kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła obrazę:

-

art. 413 k.p.c. w zw. z art. 48 § 3 k.p.c. uzasadnioną tożsamością osoby

sędziego referenta w tej sprawie oraz w poprzedniej sprawie o wznowienie

postępowania;

-

art. 412 § 2 w zw. z art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi, pomimo,

że niewykazanie by nowo wykryty dowód mógł mieć wpływ na wynik

sprawy powinno skutkować odrzuceniem skargi;

-

art. 412 § 2 przez oddalenie skargi, pomimo, że mapa melioracyjna mogła

mieć wpływ na wynik poprzedniego postępowania bo pozwalałaby na

uzupełnienie braku danych geodezyjnych;

-

art. 412 § 1 i 2 i art. 406 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c., art. 235 k.p.c. przez

nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych na rozprawie w dniu 21

lutego 2008 r.

W

uzasadnieniu

skargi

kasacyjnej

wnioskodawczyni

że dopuszczenie dowodów w postaci mapy melioracyjnej oraz opinii

wywodzi,

biegłego

geodety mogło mieć wpływ na wynik rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy sprawy

oznaczonej sygnaturą I Ns /…/.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie wobec braku w niej

uzasadnionych podstaw.

Nietrafny okazał się najdalej idący zarzut naruszenia art. 413 k.p.c. w zw.

z art. 48 § 3 k.p.c., który, gdyby okazał się prawdziwy, to skutkowałby

nieważnością postępowania na podstawie art. 379 pkt 4 k.p.c. Przepis art. 48 § 3

k.p.c. wyłącza możliwość orzekania co do skargi o wznowienie postępowania przez

takiego sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą

o wznowienie. Również z mocy art. 413 k.p.c. wyłączony od orzekania

w postępowaniu ze skargi o wznowienie jest taki sędzia, którego udziału lub

zachowania się w procesie poprzednim dotyczy skarga. Wbrew twierdzeniom

wnioskodawczyni, sytuacja opisana w hipotezach norm prawnych obu ostatnio

wymienionych artykułów nie wystąpiła w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została od prawomocnego

postanowienie Sądu Rejonowego w J.

z dnia 30 października 2002 r., którym

dokonano rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych w jego sentencji. Sąd I

instancji orzekał w składzie jednoosobowym w osobie sędziego SR Teresy W.

Natomiast apelację od tego postanowienia oddalił Sąd II instancji postanowieniem z

dnia 27 lutego 2003 r., orzekający w składzie trzyosobowym z udziałem sędziów

Sądu Okręgowego w osobach: J. Ż., B. K. i I. L. Żaden z wymienionych dotychczas

sędziów orzekających w obu instancjach w sprawie o rozgraniczenie nie orzekał

później w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania w prawomocnie

zakończonej sprawie o rozgraniczenie. Świadczą o tym nazwiska sędziów

zasiadających w składach orzekających i ferujących orzeczenia w sprawie ze skargi

o wznowienie postępowania a wskazane w postanowieniu z dnia 14 listopada

2007 r., w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2008 r., w postanowieniu z dnia 21

lutego 2008 zaskarżonym obecnie skargą kasacyjną, oraz w postanowieniu z dnia

20 marca 2008 r. W wydaniu trzech ostatnio wymienionych postanowień brał udział

ten sam sędzia, a mianowicie SSO M. L., jednakże każde z orzeczeń ferowane

przez skład Sądu z jego udziałem zapadło w postępowaniu ze skargi o wznowienie

postępowania, a nie w postępowaniu o rozgraniczenie, w którym wydane

prawomocne

postanowienie

zostało

zaskarżone

skargą

o

wznowienie

postępowania.

Badanie przesłanek określonych w przepisach art. 48 § 3 k.p.c. i art. 413

k.p.c. w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy nie potwierdziło więc

naruszenia którejkolwiek z obu norm prawnych, co wyłącza wystąpienie

nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 4 k.p.c.

Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione.

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. w zw. z art. 403 § 2

k.p.c. uzasadniony wadliwością zaskarżonego orzeczenia oddalającego skargę,

zamiast jej odrzucenia. Wbrew stanowisku skarżącej, skarga w brzmieniu

w sformułowanym przez skarżącą została oparta na ustawowej podstawie

wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., co wyłączało możliwość jej odrzucenia

z mocy art. 410 § 1 k.p.c. Dopiero po przejęciu sprawy do własnego rozpoznania

postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r., i po ponownym rozpoznaniu sprawy na

nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia (art. 412 § 1 k.p.c.), a więc i

po dokonaniu merytorycznej oceny wskazanej podstawy wznowienia, Sąd drugiej

instancji doszedł do wniosku, że skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła wskazana

przez nią ustawowa podstawa wznowienia, ponieważ w jego ocenie nowy dowód

nie

mógł

mieć

wpływu

na

wynik

prawomocnie

zakończonej

sprawy

o

rozgraniczenie. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpiło więc po

ponownym rozpoznaniu sprawy i ze stosownym uwzględnieniem wskazanych przez

Sąd okoliczności, co przesądza o prawidłowości wydanego orzeczenia bez

naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. w zw. z art. 403 § 2 k.p.c.

Kolejny zarzut naruszenia art. 412 § 2 k.p.c. uzasadniony twierdzeniem,

że mapa melioracyjna mogła mieć wpływ na wynik poprzedniego postępowania,

sprowadza się w istocie do bezskutecznej w postępowaniu kasacyjnym próby

zakwestionowania oceny dowodu z opinii biegłego dokonanej przez Sąd drugiej

instancji. Zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku, a to z

mocy art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., ponieważ podstawą skargi

kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące m.in. oceny dowodów.

Wreszcie, ostatni z zarzutów a mianowicie naruszenia art. 412 § 1 i 2 i art.

406 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. i art. 235 k.p.c. okazał się bezzasadny, ponieważ

nieprzeprowadzenie dowodów w następstwie oddalenia wniosków dowodowych

wnioskodawczyni stanowi suwerenną decyzję jurysdykcyjną orzekającego Sądu,

który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał na argumenty

uzasadniające oddalenie tych wniosków dowodowych.

Wymienione przepisy objęte zarzutem naruszenia nie są zresztą adekwatne

do twierdzeń wskazujących na rzekomą ich obrazę, a nadto skarżąca nawet nie

podjęła próby wykazania, aby ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, co wyklucza wystąpienie drugiej podstawy kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia na

podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.