Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 556/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on return of property, ruling it lacks legal issue significance and exceeds factual basis.

Numero d'incarto IV CSK 556/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by T. S.A. against the lower court's judgment regarding the return of property. The appellant argued that returning only a part of the land constituted a legal error under Article 229 of the Civil Code, while the court found the arguments merely applied existing rules to specific facts without creating a new legal issue. Consequently, the court held that the appeal failed to meet the threshold for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 229 § 1 k.c.: A cassation appeal based on a 'significant legal issue' is inadmissible if it merely applies established judicial rules to specific facts without creating a new legal problem or developing the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility return of property significant legal issue partial return of land civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca T.
Art. 229 § 1 k.c.
powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące sposobu rozumienia pojęcia „zwrot rzeczy” w znaczeniu przyjętym w art. 229 § 1 k.c., w szczególności w kontekście dopuszczalności zwrotu „części rzeczy”.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Ponadto, wybiegały one częściowo poza wiążącą Sąd Najwyższy podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Art. 286 k.p.c.
Art. 386 § 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 229 § 1 k.c
powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące sposobu rozumienia pojęcia „zwrot rzeczy” w znaczeniu przyjętym w art. 229 § 1 k.c., w szczególności w kontekście dopuszczalności zwrotu „części rzeczy”.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
IV CSK 623/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding compensation for death of relatives before 2008.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
I CSK 752/14
Supreme Court dismisses appeal on damages calculation for palace destruction and unauthorized use of property.
I CKN 323/97
Supreme Court dismisses cassation, ruling that property return constitutes interruption of limitation periods despite tenant refusal.
I CKN 590/97
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2015 r., I CSK 752/14, niepubl., a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1997 r., I CKN 323/97, niepubl., z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 590/97, OSNC 1998, nr 11, poz.
V CSK 324/06
Supreme Court allows claim for value of improvements against new owner under unjust enrichment law.
I CSK 22/11
Supreme Court allows claim for unjust enrichment by rejecting narrow interpretation of property return under Civil Code Art. 229. The court held that the one-year limitation period for unjust enrichment claims does not apply if the owner has not regained possession or control of the property. The court reasoned that the statutory limitation period for unjust enrichment claims is an exceptional rule that cannot be applied retroactively to situations where the owner has not yet regained possession or control of the property. The court emphasized that the limitation period cannot be applied to situations where the owner has not yet regained possession or control of the property. The court emphasized that the limitation period cannot be applied to situations where the owner has not yet regained possession or control of the property.
III CNP 18/13
Supreme Court dismisses appeal; removal of gate counts as return of property under Civil Code Art. 229.1.
I CSK 78/14
Supreme Court dismisses appeal on property return but allows it on good faith possession claims.
III CZP 7/11
Supreme Court refuses to rule on whether adverse possession constitutes 'return of property' under Civil Code Art. 229.1.
V CKN 1780/00
Supreme Court dismisses appeal for failure to present grounds for review as required by Civil Procedure Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 556/19 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa J. R. i F. R.‎przeciwko (…) Przedsiębiorstwu (…)Spółce Akcyjnej z siedzibą w S.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta 00/100) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca T. S.A. w S. powołała się na istotne zagadnienie prawne dotyczące sposobu rozumienia pojęcia „zwrot rzeczy” w znaczeniu przyjętym w art. 229 § 1 k.c., w szczególności w kontekście dopuszczalności zwrotu „części rzeczy”. Wskazała również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na nierozpoznanie przez Sąd drugiej instancji istoty sprawy.

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter. Problem ten powinien odnosić się do powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, pozwalający nadać jego rozstrzygnięciu ogólniejsze znaczenie, a zarazem mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych kierunków rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwalała uznać, by skarżąca wykazała twierdzoną przyczynę kasacyjną.

Wątpliwości powołane we wniosku odnosiły się do zwrotu normatywnego, który był wielokrotnie przedmiotem wyjaśnień w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W szczególności, w judykaturze uznano, że „zwrot rzeczy” w ujęciu przyjętym w art. 229 k.c. oznacza odzyskanie faktycznego władztwa nad rzeczą przez właściciela, bez względu na okoliczności, w jakich do tego doszło i przy zastrzeżeniu, że o przywróceniu mu posiadania świadczy nie tylko rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz możność takiego korzystania. Zarazem, po stronie posiadacza konieczna jest świadomość (intencja) wyzbycia się władztwa nad rzeczą, a po stronie właściciela wola objęcia nad nią władztwa (odebrania rzeczy), czego nie można domniemywać.

Nie każdy zatem sposób zakończenia posiadania realizowanego bez podstawy prawnej jest równoznaczny ze zwrotem rzeczy; chodzić musi o odzyskanie przez właściciela władztwa nad rzeczą, nie zaś jedynie o utratę posiadania przez dotychczasowego posiadacza (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2015 r., I CSK 752/14, niepubl., a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1997 r., I CKN 323/97, niepubl., z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 590/97, OSNC 1998, nr 11, poz. 180, z dnia 19 grudnia 2006 r., V CSK 324/06, niepubl., z dnia 4 listopada 2011 r., I CSK 22/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 2, z dnia 28 marca 2014 r., III CNP 18/13, niepubl. i z dnia 28 stycznia 2015 r., I CSK 78/14, niepubl.).

Zwrócono również uwagę, że zwrot rzeczy w rozumieniu art. 229 k.c. odpowiada sytuacji, która czyni zadość zaspokojeniu roszczenia windykacyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2011 r., III CZP 7/11, OSP 2012, nr 10, poz. 93), jak również, że chodzi o zwrot całej rzeczy, nie zaś jej części (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2015 r., I CSK 78/14).Wątpliwości sformułowane w skardze nie kreowały w tym kontekście zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., dotyczyły natomiast sposobu zastosowania sformułowanych w orzecznictwie reguł w okolicznościach konkretnej sprawy.

Ponadto, wybiegały one częściowo poza wiążącą Sąd Najwyższy podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.). Podstawą tą nie były objęte ustalenia co do tego, by pozwana oferowała powodom zwrot działki stanowiącej „zdecydowanie przeważającą” część nieruchomości, nadającą się do samodzielnego wykorzystania. W ustaleniach tych zawarto natomiast m.in. stwierdzenie, że po dniu 30 września 2013 r. pracownicy pozwanej wykonywali prace rozbiórkowe na nieruchomości, a obie bramy prowadzące do nieruchomości pozostawały zamknięte i powodowie nie posiadali do nich kluczy.

Skarżąca nie wykazała również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., co zakłada ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwość zaskarżonego wyroku (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Przepis art. 286 k.p.c., posługując się zwrotem „może zażądać”, pozostawia sądom meriti określony zakres swobody przy ocenie konieczności zasięgnięcia opinii innego biegłego; zaniechanie zażądania takiej opinii – nawet nieprawidłowe – nie może być również utożsamiane z nierozpoznaniem istoty sprawy (art. 386 § 4 k.p.c.), z czym skarżąca wiązała oczywistą zasadność skargi.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj