Supreme Court dismisses cassation appeal regarding evidence evaluation and company representation rules in contract dispute.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellants' cassation appeal against the appellate court's decision to reject their claim for additional commission fees. The appellants argued that the lower court improperly ignored evidence proving they knew about the joint representation requirement for the company. The court held that the appellate court's reasoning was clear, complete, and did not omit necessary elements for cassation review, thus rejecting the procedural complaints.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 316 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 3 k.p.c.; Art. 415 k.c. The principle of currentness of judgment applies to appellate courts as substantive bodies; cassation complaints regarding omitted evidence are inadmissible if the lower court's reasoning is clear and complete.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 551/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)SSN Paweł GrzegorczykSSN Marian Kocon (sprawozdawca) w sprawie z powództwa B. P. i M. P. przeciwko J. R. o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2020 r.,skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt V ACa (…), oddala skargę kasacyjną; zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanego kwotę 5. 400 zł (pięć tysięcy czterysta) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. oddalił apelację powodów B. P. i M. P. od wyroku Sądu Okręgowego w B. w części oddalającej żądanie powodów zasądzenia od pozwanego J. R. dalszej kwoty 575829,09 zł, tytułem prowizji określonej w umowie z dnia 22 sierpnia 2008 r., której stroną była G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. U podłoża tego rozstrzygnięcia legło ustalenie, że powód B. P., który tę umowę zawarł w chwili jej podpisywania i wykonywania, znał zasady reprezentacji spółki G..Skarga kasacyjna powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego zawiera zarzut naruszenia art. 316 § 1 w zw. z art. 382 k.p.c., art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., a także art. 415 k.c., i zmierza do uchylenia tego wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 316 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. godzi się zauważyć, że wyrażona w art. 316 § 1 k.p.c. zasada aktualności orzeczenia ma zastosowanie do sądów obu instancji, gdyż instancja odwoławcza jest tu przede wszystkim sądem merytorycznym, a nie tylko kontrolnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2006 r., II CSK 153/05 nie publ.).
W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się jednolicie, że chodzi w art. 316 § 1 k.p.c. o zasady dotyczące czasu orzekania, które mają za zadanie określenie momentu właściwego dla oceny stanu sprawy przez sąd przy wydaniu wyroku; stan sprawy może bowiem w toku procesu ulegać zmianom. Przez pojęcie użyte w tym przepisie pojęcie „stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy” należy rozumieć stan faktyczny ustalony przez sąd na podstawie dowodów przeprowadzonych zgodnie z regułami postępowania dowodowego przewidzianymi w art. 227 i nast. k.p.c. oraz obowiązujący stan prawny (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/97, Nr 8, poz. 113 , z dnia 22 stycznia 2015 r., III CSK 108/14, nie publ., z dnia 27 marca 2019 r., V CSK 68/18, nie publ. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2002 r., 537/00 nie publ.).Skarżący poprzez zarzut naruszenia art. 316 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. w istocie zarzucili błędy w ocenie dowodów popełnione przez Sąd drugiej instancji, które doprowadziły do kwestionowanego ustalenia, że skarżący B.
P. miał pełną świadomość przy zawieraniu umowy z dnia 22 sierpnia 2018 r., iż wymagana jest reprezentacja łączna spółki G.. Chodzi, zdaniem skarżących, o pominięcie przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazanych w skardze kasacyjnej dowodów. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, że zakresem art. 316 k.p.c. nie jest objęte pominięcie przez sąd drugiej instancji przy ocenie żądania części materiału dowodowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., I CKN 179/99, OSNC 2002, Nr 4, poz. 54, z dnia 13 grudnia 2006 r., nie publ., z dnia 5 listopada 2009 r., II UK 102/09, nie publ., z dnia 28 kwietnia 2010 r., I UK 339/09, nie publ.).O naruszeniu przez Sąd Apelacyjny art. 316 § 1 k.p.c. można byłoby mówić, jak wskazano, wówczas, gdyby wydając orzeczenie nie uwzględnił zmiany stanu faktycznego lub prawnego w toku postępowania apelacyjnego.
W sprawie nie doszło do takich zmian mogących mieć znaczenie dla ustalenia, że skarżący B.P. miał pełną świadomość, iż do składania oświadczeń woli za spółkę G. wymagana jest reprezentacja łączna. W konsekwencji, wbrew sformułowanemu przez skarżących zarzutowi naruszenia art. 316 § 1 w związku z art. 382 k.p.c., ocena materiału dowodowego prowadząca do tego ustalenia nie jest objęta materią art. 316 § 1 k.p.c. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., którego słuszności skarżący upatrywali w bezzasadnym pominięciu części materiału dowodowego przy ustaleniu, że B.
P., w chwili podpisywania umowy z dnia 22 sierpnia 2018 r., znał zasady reprezentacji spółki G..W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. może usprawiedliwiać podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania wyjątkowo wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie posiada wszystkich koniecznych elementów lub zawiera braki uniemożliwiające przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej (por. wyroki: z dnia 24 stycznia 2008 r., I CSK 347/07, nie publ., z dnia 27 marca 2008 r., III CSK 315/07, nie publ., z dnia 21 lutego 2008 r.
III CSK 264/07, nie publ.). Sąd Apelacyjny, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wyraźnie wskazał dowody na których oparł kwestionowane ustalenie. W tym zakresie motywacja tego wyroku jest jednoznaczna i poddaje się on w tej kwestii kontroli kasacyjnej. Uwagi skarżących dotyczące pominięcia części materiału dowodowego są w istocie niedopuszczalną w skardze kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.) polemiką z ustaleniami i oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd Apelacyjny.Na koniec, na gruncie wiążących Sad Najwyższy ustaleń niepodobna mówić o odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 415 k.c.Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku. aj