Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 547/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on acquisition of ownership due to lack of legal basis for acceptance.

Numero d'incarto IV CSK 547/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by G. G. against the District Court's decision denying the acquisition of ownership of a specific plot of land. The applicant argued procedural and substantive legal violations, but the Court found the appeal not obviously justified under Article 3989 § 1 point 4 of the Code of Civil Procedure. The Court determined that the lower courts correctly established that the applicants' possession was precarious and dependent, thereby rebutting the legal presumption of independent possession required for acquisitive prescription.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 339 k.c.; The cassation appeal is not obviously justified if the lower courts correctly applied the legal presumption of independent possession, which is rebutted by evidence of precarious or dependent possession without external manifestation of intent to transform it into independent ownership.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisitive prescription independent possession precarious possession legal presumption cassation appeal acquisition of ownership dependent possession

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 339 k.c.
Oznaczało to tym samym skuteczne podważenie domniemania przewidzianego w art. 339 k.c. w odniesieniu do tych osób.
Art. 6 k.c.
Nie ma zatem znaczenia to, że Sądy meriti na wstępie wywodów merytorycznych ogólnie stwierdziły, iż wnioskodawca powinien wykazać przesłanki zasiedzenia zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 k.c. (w tym także - przesłankę posiadania samoistnego przez wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 339 k.c
Oznaczało to tym samym skuteczne podważenie domniemania przewidzianego w art. 339 k.c.
art. 6 k.c
Nie ma zatem znaczenia to, że Sądy meriti na wstępie wywodów merytorycznych ogólnie stwierdziły, iż wnioskodawca powinien wykazać przesłanki zasiedzenia zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 k.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 547/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku G. G.‎przy uczestnictwie […] i Gminy W.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca G. G. złożył skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 marca 2010 r., w którym oddalono apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 14 sierpnia 2014 r. Postanowieniem tym (k. 228 akt sprawy) oddalono wniosek wnioskodawcy o zasiedzenie nieruchomości (działki nr 291) bliżej opisanej we wniosku i postanowieniach obu Sądów meriti. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wyjaśnił, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zaskarżone postanowienie narusza prawo (s. 4 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej wnioskodawcy do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że - wbrew sugestii skarżącego - w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka przyjęcia skargi do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarga kasacyjna nie jest bowiem oczywiście uzasadniona w rozumieniu tego przepisu, przy czym ocena taka może być dokonywana w oparciu o ustalenia faktyczne dokonane przez Sądy meriti.

Z treści uzasadnienia postanowień Sądów meriti wynika, że fakt przekazania przez J. G. swojego gospodarstwa rolnego (w tym działki nr 291) na rzecz Skarbu Państwa w zamian za rentę został ustalony nie tylko w oparciu o treść decyzji Naczelnika Gminy W. z dnia 18 sierpnia 1977 r. (por. k. 92, k. 233 v akt i k. 310 v akt). Nie było więc podstaw do twierdzenia jakoby Sąd Okręgowy dokonywał ustaleń ponad osnowę tego dokumentu (k. 310 v akt sprawy). Zarzut wadliwej wykładni nieformalnej umowy zawartej między J. G. i J. i G. małżonkami P. w 1976 r. należy uznać za nieuzasadniony, skoro Sąd Okręgowy w ogóle wykluczył fakt dojścia tej umowy ze skutkami prowadzącymi do przeniesienia posiadania samoistnego działki nr 291 (s. 6 i n. uzasadnienia zaskarżonego postanowienia).

Sąd Okręgowy ustalił fakt korzystania faktycznego przez małżonków P. z działki nr […], jednakże korzystanie to odbywało się za zgodą rodziny G., co oznaczało stwierdzenia władztwa prekaryjnego nad tą działka lub co najwyżej jej posiadanie zależne. Ustalono też, że małżonkowie Ci nie manifestowali na zewnątrz ewentualnego zamiaru przekształcenia posiadania zależnego w posiadanie samoistne (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Oznaczało to tym samym skuteczne podważenie domniemania przewidzianego w art. 339 k.c. w odniesieniu do tych osób.

Z wykazanego zatem przez wnioskodawcę faktu władani a przez małżonków P. działką nr […] nie wynikał zatem fakt prawnej kwalifikacji tego władania jako posiadania samoistnego. Nie ma zatem znaczenia to, że Sądy meriti na wstępie wywodów merytorycznych ogólnie stwierdziły, iż wnioskodawca powinien wykazać przesłanki zasiedzenia zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 k.c. (w tym także - przesłankę posiadania samoistnego przez wnioskodawcę i jego poprzedników prawnych). Istotne jest bowiem to, że Sądom nie można skutecznie zarzucić naruszenia konstrukcji honorowania domniemania prawnego przewidzianego w art. 339 k.c. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n