Supreme Court dismisses appeal on adverse possession where plaintiff failed to prove independent possession despite procedural wording errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's decision was legally sound despite a confusingly worded justification. Although the plaintiff argued that the burden of proof regarding independent possession was incorrectly placed on her, the court found she failed to prove she possessed the property without interruption. Consequently, the court determined the lower court correctly upheld the burden of proof and dismissed the appeal as obviously unfounded.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 339 k.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal if the appealed decision, despite any wording errors, correctly applies the law and the appellant fails to prove the burden of proof regarding the elements of adverse possession.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 542/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku A. F.przy uczestnictwie Gminy N. i G. J.o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 maja 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na oczywistą zasadność skargi, która ma wynikać z oczywistego naruszenia art. 339 k.c. – zdaniem skarżącego sądy nieprawidłowo wymagały od wnioskodawczyni dowodzenia samoistnego charakteru posiadania, podczas gdy to ewentualnie uczestnicy postępowania powinni dowodzić, że nie była ona posiadaczem samoistnym.
Rzeczywiście w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znajduje się niefortunne sformułowanie co do konieczności dowodzenia samoistnego charakteru posiadania przez wnioskującego o stwierdzenie nabycia prawa w drodze zasiedzenia. Jednak z analizy całego uzasadnienia wynika, że przesądzające było uznanie, iż wnioskodawczyni nie udowodniła faktu posiadania nieruchomości w sposób nienaruszony. Z dokonanych, i wiążących w postępowaniu kasacyjnym, ustaleń stanu faktycznego wynika, że prace na rzeczonej nieruchomości (dotyczące stanu drogi) w różnym zakresie wykonywali obaj uczestnicy postępowania, co pozwala uznać, że zostało obalone domniemanie samoistności posiadania przez wnioskodawczynię.
W konsekwencji to ona sama powinna udowodnić, że posiadanie było samoistne. W stanie faktycznym sprawy można mieć uzasadnione wątpliwości, czy wnioskodawczyni sprostała temu ciężarowi dowodowemu. W konsekwencji, mimo kontrowersyjnego fragmentu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, odpowiada ono prawu, a skarga nie jest oczywiście uzasadniona.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.aj