Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 539/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error regarding adverse possession requirements.

Numero d'incarto IV CSK 539/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by J. A. and H. D. against the Second Instance Court's dismissal of their adverse possession claim. The applicants argued that clear legal violations occurred, but the Court found they failed to demonstrate an obvious error requiring immediate recognition. Consequently, the appeal was dismissed as inadmissible under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to prove an obvious legal error evident without deep analysis, as the appeal constitutes an attempt to bypass the prohibition on re-evaluating facts.

Parole chiave

Generato dall'IA
adverse possession cassation appeal obvious legal error Civil Procedure Code fact re-evaluation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
Art. 520 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 172 § 2 k.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzili, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, iż wypełnione zostały wszelkie ustawowe przesłanki konieczne do stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości na podstawie art. 172 § 2 k.c.
art. 176 k.c
art. 3983 § 3 k.p.c
Wywody skarżących stanowią w istocie własną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i zmierzają do obejścia zakazu przewidzianego w art. 3983 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 539/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku J. A. i H. D. ‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W., Nadleśnictwa C., K. Ś., R. Ś., H. P., J. K., R. K. i R. M. ‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w R. ‎z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) stwierdza, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o stwierdzenie nabycia własności określonej nieruchomości przez zasiedzenie. Zdaniem Sądów obu instancji w odniesieniu do działek (...)/3 i (...)/5 zabudowanych kompleksem gastronomicznym, nie zostały spełnione przesłanki wymaganego okresu posiadania, zaś w odniesieniu do działki (...)/6 zajętej pod parking nie została spełniona przesłanka samoistnego posiadania. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazali przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Stwierdzili, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzają, iż wypełnione zostały wszelkie ustawowe przesłanki konieczne do stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości na podstawie art. 172 § 2 k.c. w zw. z art. 176 k.c., tj. wnioskodawcy wykazali fakt samoistnego posiadania nieruchomości (przez siebie oraz poprzedników prawnych) i upływ 30-letniego terminu zasiedzenia (w przypadku złej wiary).

W tych okolicznościach należało stwierdzić zasiedzenie przez nich nieruchomości, objętych wnioskiem. Zdaniem skarżących prawomocne orzeczenie Sądu II instancji jest sprzeczne nie tylko z obowiązującymi przepisami prawa, ale także z logiką, względami słuszności i zasadami współżycia społecznego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarżący nie wykazali, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a więc, że w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

Nie wykazali bowiem, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07). Nie przedstawili przekonującej argumentacji jurydycznej na poparcie zarzutu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, poprzestając na twierdzeniu o wykazaniu faktu samoistnego posiadania zarówno ich samych jak i ich poprzedników prawnych oraz wykazaniu upływu koniecznego terminu zasiedzenia, nie popartych żadnymi argumentami, bez odniesienia do ustalonego stanu faktycznego oraz do argumentów w tym przedmiocie Sądu Okręgowego przedstawionych w uzasadnieniu.

Wywody skarżących stanowią w istocie własną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i zmierzają do obejścia zakazu przewidzianego w art. 3983 § 3 k.p.c. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw