Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 539/08 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal regarding uniform perpetual use term requirement for separate property units.

Numero d'incarto IV CSK 539/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court granted the cassation appeal against a lower court's dismissal of a request to register a separate property unit. The applicant argued that the lower court incorrectly required unifying perpetual use terms established under the old law before registering new rights. The court ruled that the new statutory requirement for uniform terms applies only to rights established after its entry into force, not to those created earlier. Consequently, the cassation appeal was allowed, and the case was remanded for a new decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3a ust. 1 uowl; Art. 3 ust. 2 uowl: The requirement to establish a uniform term for perpetual use of land applies only to separate property rights created after the provision's entry into force, not to those created earlier.

Parole chiave

Generato dall'IA
perpetual use term separate property registration cassation appeal statutory interpretation unified land rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3a ust. 1 uowl
życie art. 3a ust. 1 uowl w tym znaczeniu, że w każdym kolejnym wypadku
Art. 3 ust. 2 uowl
Treść art. 3 ust. 2 uowl nie daje też jakichkolwiek
Art. 398 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna podlegała zatem uwzględnieniu (art. 39815 § 1 k.p.c.).
art. 39815 § 1 k.p.c
Skarga kasacyjna podlegała zatem uwzględnieniu (art. 39815 § 1 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 539/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. K.

przy uczestnictwie Gminy Miasta G.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 kwietnia 2009 r.,

skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 21 maja 2008 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy po rozpoznaniu skargi na orzeczenie referendarza sądowego

postanowieniem z dnia 29 stycznia 2008 r. oddalił wniosek B. K. o wyodrębnienie

lokalu mieszkalnego z istniejącej księgi wieczystej i założenie dla niego nowej

księgi wieczystej z wpisem wnioskodawcy jako właściciela lokalu, a także

ujawnienie jego udziału w prawie wieczystego użytkowania gruntu. Sąd ten ustalił,

że w dniu 21 sierpnia 2007 r. Gmina Miasta G. zawarła z wnioskodawcą umowę

ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, sprzedaży lokalu oraz

oddania ułamkowej części gruntu w użytkowanie wieczyste na okres do 21 marca

2082 r. Z tej nieruchomości wyodrębniono wcześniej siedem lokali mieszkalnych

wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Oddając

właścicielom lokali grunt w użytkowanie wieczyste Gmina Miasta G. ustanowiła

różne terminy trwania użytkowania wieczystego, najdłuższy do 21 marca 2082 r. W

ocenie Sądu Rejonowego sprzeciwiało się to możliwości dokonania wpisu w

księdze wieczystej wpisu terminu użytkowania wieczystego na rzecz wnioskodawcy

bez uprzedniego dokonania ujednolicenia tych terminów. W konsekwencji wniosek

nie zasługiwał na uwzględnienie także w pozostałym zakresie.

Apelacja uczestnika postępowania Gminy Miasta G. została oddalona

postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 maja 2008 r., który w całości

podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania została oparta o podstawę

naruszenia prawa materialnego. Zarzucono w niej naruszenie art. 3a ust 1 i 2

ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 80,

poz. 903 ze zm. – dalej uowl) w wyniku ich błędnej wykładni. W oparciu o tę

podstawę

skargi

kasacyjnej

skarżąca

wniosła

o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w G.

i

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 3a uowl w obecnym brzmieniu obowiązuje od 22 września 2004 r.

Przepis ten wprowadził wymóg, aby przy oddawaniu w użytkowanie wieczyste

ułamkowej części gruntu, jako prawa związanego z odrębną własnością lokali,

ustalać

jednakowy

termin

trwania

prawa

użytkowania

wieczystego

w odniesieniu do wszystkich lokali wyodrębnianych ze wspólnej nieruchomości.

Jednocześnie przewidziano, że w przypadkach, w których przy ustanawianiu

odrębnej własności lokali ustalono wcześniej różne terminy trwania prawa

użytkowania

wieczystego,

istnieje

najdalszego

terminu trwania

prawa

możliwość

ustanowienia

jednego,

użytkowania

wieczystego,

spośród

wcześniej ustanowionych. Powstanie takiej sytuacji umożliwiały bowiem

przepisy uowl obowiązujące przed 22 września 2004 r. Powyższa regulacja

wskazuje, że odnosi się ona odpowiednio do dwóch stanów związanych z

ustanowieniem odrębnej własności lokali, dla których rozgraniczenie stanowi

data 22 września 2004 r. (wejścia w życie przepisów zmieniających uowl), nie

traktując ich jednakowo. Wymóg ustanawiania jednolitego terminu trwania

użytkowania wieczystego odnosi się do zdarzeń mających miejsce po dniu 22

września 2004 r. Jest to zatem wymóg istotny z punktu widzenia pierwszej

czynności prowadzącej do ustanowienia odrębnej własności lokalu i nabycia

udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu, dokonanej po wejściu w

życie art. 3a ust. 1 uowl w tym znaczeniu, że w każdym kolejnym wypadku

ustanowienia terminu użytkowania wieczystego musi być on jednakowy z

terminem wskazanym wyżej. Przepis ten w żadnym natomiast razie nie

uzależnia możliwości ustanowienia odrębnej własności lokali i udziału w prawie

użytkowania wieczystego gruntów, w czasie jego obowiązywania, od dokonania

najpierw

ujednolicenia

terminów

trwania

użytkowania

wieczystego

ustanowionych przed jego wejściem w życie. Dla tych użytkowników

wieczystych gruntów przewidziano jedynie uprawnienie do domagania się

ujednolicenia terminów trwania tego prawa z uwzględnieniem obowiązywania

terminu najdłuższego. Treść art. 3 ust. 2 uowl nie daje też jakichkolwiek

podstaw do zaakceptowania poglądu Sądu Okręgowego, że zawarty w nim

zwrot „ mogą żądać" oznacza nakaz skierowany do użytkowników wieczystych

i właścicieli gruntów aby odpowiednie terminy zostały ustalone zgodnie

z obowiązującymi obecnie przepisami, co miałoby przemawiać za przyjętą

przez ten Sąd wykładnią art. 3a ust 1 uowl.

Z tych względów zarzut naruszenia art. 3a ust 1 i 2 uowl był uzasadniony.

Skarga kasacyjna podlegała zatem uwzględnieniu (art. 39815 § 1 k.p.c.).

md