Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and admissibility prerequisites under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Z. G. and J. G. against a lower court's determination of acquisitive prescription dates. The appellants argued that civil proceedings were inadmissible due to an outstanding administrative boundary dispute, but the Court found no such dispute existed. The Court ruled that the parties clearly sought acquisitive prescription and did not request a boundary determination, thus the legal issue raised was not present in the case facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on a preliminary issue requirement must demonstrate a universal legal question arising from the specific case facts; if the factual premise contradicts the alleged legal issue, the appeal is inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 537/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku K. R. przy uczestnictwie Z. G., J. G, H. N., B. R. i Z. G. o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania Z. G. i J. G. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od Z. i J. G. na rzecz K. R. kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 22 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy w K. stwierdził, że F. R. oraz jego żona K. Z. R. nabyli na zasadach wspólności ustawowej przez zasiedzenie z dniem 7 lipca 1965 roku własność opisanej szczegółowo nieruchomości.Postanowieniem z 1 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w R., w wyniku apelacji uczestników postępowania Z. i J. G. , zmienił zaskarżone postanowienie o tyle tylko, że - przyjmując złą wiarę posiadaczy - ustalił datę zasiedzenia na 7 lipca 1975 r., zamiast na 7 lipca 1965 r. i oddalił apelację w pozostałej części.W skardze kasacyjnej uczestnicy Z.
G. i J. G. jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c.Zdaniem skarżących w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy dopuszczalna jest droga sądowa w sprawie o zasiedzenie nieruchomości przygranicznej, jeśli nie zostało przeprowadzone postępowanie rozgraniczające, a strony są w sporze co do przebiegu granic ich nieruchomości?Zdaniem skarżących zachodzi także nieważność postępowania, ponieważ w sprawie występuje czasowa niedopuszczalność drogi sądowej przed rozstrzygnięciem sporu granicznego w postępowaniu administracyjnym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien w pogłębionym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wymaga to przedstawienia tego zagadnienia przez odpowiednie sformułowanie jako abstrakcyjnego pytania prawnego o charakterze uniwersalnym, wskazania przepisu prawa, na tle którego powstało oraz kontrowersji i rozbieżnych ocen prawnych, jakie wywołuje i wykazania, że mają one tak poważny charakter, iż konieczne jest zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy, niezbędnego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz istotnego także dla rozwoju judykatury (porównaj między innymi orzeczenia z 10 maja 2001 r.
II CZ 35/01, OSNC 5 2002/1/11, z 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ.). Zagadnienie prawne musi zatem wynikać ze stanu faktycznego i prawnego sprawy i jednocześnie mieć charakter uniwersalny.Skarżący nie wykazali, że w sprawie występuje tak rozumiane zagadnienie prawne przede wszystkim dlatego, iż skonstruowali je w oparciu o okoliczności niewystępujące w sprawie.Z ustaleń faktycznych, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.) wynika bowiem, że przedmiotem sprawy jest spór o posiadanie nieruchomości obejmującej między innymi określony pasa gruntu położony między budynkami mieszkalnymi stron, a nie spór graniczny, który wymagałby rozstrzygnięcia z uwzględnieniem obligatoryjnego stadium postępowania administracyjnego.
Złożony w sprawie wniosek o zasiedzenie, inicjujący postępowanie wraz z przytoczonymi na jego uzasadnienie okolicznościami faktycznymi, nie uzasadnia przyjęcia, że zachodzi czasowa niedopuszczalność drogi sądowej z tego powodu, że występuje spór graniczny i w rzeczywistości chodzi o rozgraniczenie sąsiadujących nieruchomości. Wnioskodawcy kierując sprawę do sądu w sposób jednoznaczny i wyraźny wskazali, że swojego roszczenia dochodzą na podstawie przepisów regulujących zasiedzenie. O zakwalifikowaniu danej sprawy jako sprawy o zasiedzenie nieruchomości decyduje sformułowanie żądania rozstrzygnięcia sprawy cywilnej oraz wskazane na jego uzasadnienie fakty (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lutego 2016 r., IV CSK 220/15, nie publ.).
Także uczestnicy postępowania nie wystąpili z wnioskiem o rozgraniczenie, a jedynie z powództwem o ochronę własności przez nakazanie wydania im spornego pasa gruntu, a postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone do czasu zakończenia niniejszego postępowania.W związku z powyższym twierdzenie skarżących, że przedmiotowa sprawa jest sprawą o przebieg granicy między nieruchomościami, nie ma żadnych podstaw faktycznych, a tym samym zagadnienie prawne, które wskazali jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie występuje w sprawie.Z tych samych przyczyn nie zachodzi zarzucana nieważność postępowania z powodu czasowej niedopuszczalności drogi sądowej.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw l.n