Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error or significant legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by multiple parties against a lower court's decision on the acquisition of ownership. The appellants argued that the case required interpretation of Civil Code provisions due to inconsistent Supreme Court jurisprudence, but failed to demonstrate an obvious legal error or a significant legal issue. The court ruled that the appeal was inadmissible because the appellants did not substantiate their claims with specific legal arguments or cite relevant precedents.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves an obvious legal error or a significant legal issue requiring Supreme Court interpretation, otherwise the appeal is dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 535/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta G.przy uczestnictwie A. R., J. R., M. R., R. R., I. R., […], Miejskiego […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G., Gminy Miasta G. i E. M. – S.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania: A. R., J. R., M. R., R. R. i I.R. od postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt VIII Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża uczestników wnoszących skargę kasacyjną kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Uczestnicy w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 10 września 2013 r. wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparli na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Wskazali, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 121 pkt 4 k.c. w zw. z art. 175 k.c. ze względu na niejednolite orzecznictwo Sądu Najwyższego. Ponadto zdaniem skarżących skarga jest oczywiście uzasadniona i występuje w sprawie istotne zagadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (tak m. in. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r.
II CSK 184/07, niepubl.). Skarżący nie podjęli próby jakiegokolwiek wyjaśnienia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien to zagadnienie przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a ponadto wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.).
Tych wymagań nie spełnia uzasadnienie wniosku uczestników o przyjęcie z tej przyczyny ich skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podobnie jak w odniesieniu do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, uczestnicy poprzestali tylko na wskazaniu ustawowej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nawet nie sformułowali zagadnienia prawnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy.W związku z powołaniem się na potrzebę wykładni art. 121 pkt 4 k.c. ze względu na rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego trzeba uwzględnić, iż do kwestii przerwania biegu zasiedzenia odniósł się szeroko Sąd Najwyższy w uchwale Izby Cywilnej z dnia 26 października 2007 r., (III CZP 30/07, SNC 2008/5/43).
Uchwała ta ma moc zasady prawnej. Wydane po jej podjęciu orzeczenia Sądu Najwyższego, także te które cytują skarżący (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., V CSK 249/08, niepubl.), utrzymują stanowisko wyrażone w uchwale. Z przytoczonych względów, przy braku podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania w drugiej instancji, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uwzględniając szczególne okoliczności sprawy Sąd Najwyższy na podstawie w art. 102 w zw. z art. 13 § 2, 391 § 1, 39821 k.p.c., orzekł jak w punkcie drugim postanowienia. [l.n]