Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 527/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for establishing easement due to lack of significant legal issues and obvious merit.

Numero d'incarto IV CSK 527/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal regarding the establishment of a necessary road easement. The appellant argued that agricultural land without public access should not be denied an easement and that the court could refuse it if demolition costs were disproportionate. The court rejected the appeal because the appellant failed to demonstrate a significant legal issue requiring interpretation or prove the obvious merit of the claim with substantive legal arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if a significant legal issue exists, legal provisions require interpretation, or the appeal is obviously meritorious, which demands precise formulation of the legal problem and substantive argumentation rather than mere questions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue obvious merit requirement easement establishment agricultural land access proportionality of costs Supreme Court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu wniosku skarżący nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które miałaby przekonać, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
Pytania te ponadto zostały sformułowane w oderwaniu od poczynionych przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych, którymi Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Brak dalszego wymaganego uzasadnienia oznaczał niewykazanie powołanej przyczyny przyjęcie skargi do rozpoznania.Nie stwierdziwszy żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]db
art. 145 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
W uzasadnieniu wniosku skarżący nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które miałaby przekonać, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
3989 § 1 k.p.c., jednak żadna z nich nie została wykazana.Skarżący nieskutecznie powołał się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, a zatem na przyczynę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Pytania te ponadto zostały sformułowane w oderwaniu od poczynionych przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych, którymi Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Brak dalszego wymaganego uzasadnienia oznaczał niewykazanie powołanej przyczyny przyjęcie skargi do rozpoznania.Nie stwierdziwszy żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.
IV CSK 454/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
IV CSK 163/11
49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 527/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku A. K.‎przy uczestnictwie B. B.‎o ustanowienie służebności drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 13 marca 2013 r., wydanego w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej, wnioskodawca A. K. uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych, które przedstawił w formie dwóch pytań: „- Czy jeżeli nieruchomość stanowiąca część gospodarstwa rolnego i służąca do prowadzenia działalności gospodarczej, która nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej i należących do tej nieruchomości budynków gospodarczych oraz ma ograniczone możliwości przejazdu maszynami rolniczymi o większych gabarytach może zostać pozbawiona dostępu do drogi publicznej poprzez odmowę ustanowienia służebności drogi koniecznej, podczas gdy zostały spełnione przesłanki z art. 145 k.c.?- Czy sąd może odmówić ustanowienia drogi koniecznej z tej przyczyny, że właściciel nieruchomości dla której ma być ustanowiona służebność drogi koniecznej może dokonać rozbiórki budynków gospodarczych, bądź zmiany ich przeznaczenia, które służą mu do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pomimo niewspółmiernych kosztów rozbiórki i przebudowy w stosunku do ustanowienia służebności drogi koniecznej.” Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miała być także oczywista jej zasadność, wynikająca z oczywistego naruszenia powołanych w niej przepisów.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Wnioskodawca wskazał dwie przyczyny mające uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania, przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c., jednak żadna z nich nie została wykazana.Skarżący nieskutecznie powołał się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych, a zatem na przyczynę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie jej wymagało precyzyjnego sformułowania konkretnego problemu prawnego, który miał się w sprawie pojawić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku nie czyni zadość tym wymaganiom. Wnioskodawca nie przedstawił istotnego problemu prawnego, którego rozwiązanie wiązałoby się z poważnymi trudnościami i wymagało rozstrzygnięcia w postępowaniu kasacyjnym, ograniczając się do postawienia pytań będących jedynie wyrazem jego wątpliwości co do rozstrzygnięcia powołanych w skardze kwestii. W uzasadnieniu wniosku skarżący nie przedstawił żadnych argumentów prawnych, które miałaby przekonać, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Pytania te ponadto zostały sformułowane w oderwaniu od poczynionych przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych, którymi Sąd Najwyższy na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. jest związany, nie mogły zatem skutecznie służyć wykazaniu powołanej przesłanki.Jeśli chodzi o oczywistą zasadność skargi, wnioskodawca nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżący ograniczył się do wskazania przepisów, które miały - jego zdaniem - zostać oczywiście naruszone. Brak dalszego wymaganego uzasadnienia oznaczał niewykazanie powołanej przyczyny przyjęcie skargi do rozpoznania.Nie stwierdziwszy żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]db