Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 526/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and failure to prove legal error.

Numero d'incarto IV CSK 526/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal regarding the acquisition of a servitude by prescription. The appellant argued that the lower court failed to account for the predecessor's possession and incorrectly set the start date of the prescription period. The court found the appeal inadmissible because the appellant failed to demonstrate an obvious legal error or a significant legal issue requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws causing serious doubts, or is obviously meritorious; mere repetition of arguments without proving an obvious violation of substantive law does not satisfy the requirement for admission.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious merit requirement prescription by possession servitude acquisition legal error standard

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 176 § 1 i 2 w zw. z art. 172 i art. 292 k.c.
art. 176 § 1 i 2 w zw. z art. 172 i art. 292 k.c. oraz art.
art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny
oraz art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]db
art. 292 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.
IV CSK 163/11
i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 526/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G.‎przy uczestnictwie M. H. i X. Y.‎o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni E. […] Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 15 marca 2013 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie służebności przesyłu, skargę kasacyjną, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 176 § 1 i 2 w zw. z art. 172 i art. 292 k.c. oraz art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321) „przez:- niedoliczenie do okresu posiadania służebności przesyłu wnioskodawcy posiadania tejże służebności przez poprzednika posiadacza - Skarbu Państwa, w imieniu którego poprzednik prawny wnioskodawcy wykonywał władztwo nad nieruchomością uczestników postępowania, w zakresie posiadania służebności;-ustalenie początkowej daty biegu okresu zasiedzenia służebności przesyłu na nieruchomości uczestników postępowania na dzień 12 lipca 1993 roku.”Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miała być jej oczywista zasadność, wynikająca z rażącego naruszenia powołanych w skardze przepisów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżąca wskazała wprawdzie jedną z tych przyczyn, jednak jej nie wykazała.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi, skarżąca nie uzasadniła twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstawy skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl. i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadniając twierdzenie o oczywistej zasadności skargi, wnioskodawczyni ograniczyła się do przytoczenia jej podstaw, a także do powtórzenia ich uzasadnienia w nieco zmodyfikowanej wersji, pomijając całkowicie aspekt „oczywistej”, kwalifikowanej zasadności skargi, która jest kategorią zasadniczo różną od zasadności jako takiej. Ponadto skarżąca, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, skoncentrowała się na początku biegu terminu zasiedzenia służebności. Nawet przyjęcie że przypadał on na dzień 1 lutego 1989 r., nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia wobec niepodważonej oceny dotyczącej złej wiary poprzednika prawnego skarżącej.

Argumentacji prawnej, która dotyczyłaby tej kwestii, wnioskodawczyni nie przedstawiła ani w ramach uzasadnienia wniosku, ani w ramach uzasadnienia podstaw skargi. Skarżąca nie kwestionowała podstawy faktycznej dokonanej przez Sąd oceny dobrej bądź złej wiary jej poprzednika ani nie wywodziła, że doszło do błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania bądź niezastosowania przepisów odnoszących się do tej materii, ograniczając się do wyrażenia własnego, niepopartego żadnymi argumentami, poglądu co do uzyskania przez jej poprzednika prawnego posiadania służebności w dobrej wierze.

Wobec niestwierdzenia żadnej z przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. [aw]db