Supreme Court dismissed cassation appeal as no legal interpretation issues existed regarding the Press Law editor liability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court judgment regarding press law liability. The appellant argued that Article 38 of the Press Law required judicial interpretation due to conflicting case law, but the Court found no such divergence. The Court determined the appellant failed to prove the lower court's finding that the defendant, as an editor-in-chief, was not liable for content he did not control, thus rejecting the need for Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a need for legal interpretation of a provision causing significant judicial inconsistencies, which requires citing identical factual scenarios where divergent rulings exist.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 517/20 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa K. w S.przeciwko P.S.o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 25 marca 2020 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i w związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Powódka K. w S. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 marca 2020 r. w sprawie I ACa (…).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że w rozpoznawanej sprawie występuje potrzeba wykładni przepisu art. 38 ust. 1 ustawy Prawo prasowe, który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie odpowiedzialności redaktora za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego.
Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, niepubl., z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, niepubl., z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl, z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 31/18, niepubl.).W ocenie Sądu Najwyższego nie zostały spełnione przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Skarżąca nie przedstawiła okoliczności świadczących o potrzebie wykładni przepisu art. 38 ust. 1 ustawy Prawo prasowe. Wskazany przez skarżącą wyrok z dnia 22 stycznia 2015 r., I CSK 16/14 (OSNC-ZD 2016, nr 2, poz. 24), dotyczył odpowiedzialności redaktora naczelnego. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji ustalił, że w dacie publikacji przedmiotowego materiału prasowego funkcję redaktora naczelnego dziennika „G.” pełnił A. M., natomiast pozwany P.S. był redaktorem prowadzącym, odpowiadającym za kształt i treść pierwszej oraz drugiej strony dziennika.
Przedmiotowy artykuł ukazał się w Dziale Krajowym „G.” i pozwany nie miał wpływu na jego tytuł i treść oraz nie podejmował decyzji o jego publikacji. Konkludując, w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącą przesłanka opisana w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. ke