Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 517/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal argumentation proving obvious merit under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 517/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by I. P. and K. P. against a lower court's decision. The appellants claimed the appeal was obviously meritorious but failed to provide specific legal arguments identifying the exact statutory provisions violated. The court ruled that without such precise legal reasoning, the obvious merit requirement of Article 3989 § 1(4) of the Civil Procedure Code could not be met, necessitating a full substantive review which was not permitted at this procedural stage.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: An appeal is not admissible if the appellant fails to provide specific legal arguments demonstrating the obvious merit of the claim, as the Supreme Court cannot verify the obviousness of a violation without identifying the precise legal provisions breached.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious merit requirement legal argumentation standard Civil Procedure Code procedural dismissal statutory violation proof supreme court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw
art. 3983 § 1 k.p.c.
z dnia 13 listopada 2015 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uczestnicy postępowania I.
art. 3983 § 1 k.p.c
z dnia 13 listopada 2015 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uczestnicy postępowania I.
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CZ 187/02
Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal violation required for admissibility under Polish Civil Procedure Code.
IV CSK 163/11
49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.); uzasadnienie tej przesłanki powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” zasadności skargi.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 517/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku M. R. i A. R. ‎przy uczestnictwie I. P., K. P. i Gminy G. ‎o rozgraniczenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania I. P. i K. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. ‎z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 listopada 2015 r., opartej na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uczestnicy postępowania I. P. i K. P. uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jej oczywistą zasadnością, o której - ich zdaniem - świadczą „zgłoszone zarzuty”. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga jest oczywiście uzasadniona.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy powołane przez stronę okoliczności stanowią przyczyny kasacyjne wymienione w tym przepisie.Powołując się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) skarżący powinni przedstawić stosowną argumentację prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia wskazanych przez nich przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.); uzasadnienie tej przesłanki powinno koncentrować się na wykazaniu tak rozumianej „oczywistości” zasadności skargi.

Jednocześnie, uzasadnienie wniosku nie może sprowadzać się do powtórzenia, choćby w zmodyfikowanej formie, uzasadnienia podstaw skargi, ani być sformułowane w sposób, który wymagałby oceny ich zasadności.Uzasadnienie wniosku skarżących nie odpowiada tym warunkom, stanowiąc jedynie skróconą wersję zarzutów oraz ich uzasadnienia i to bez wyraźnego określenia przepisów, które miały doznać kwalifikowanego naruszenia. Ze względu na charakter przedstawionej argumentacji ocena wniosku nie byłaby możliwa bez szczegółowego zbadania sprawy i jednoczesnej analizy podniesionych w skardze zarzutów, co na obecnym etapie postępowania było niedopuszczalne.Skarżący pominęli konieczną przy powołaniu się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentację prawną, przekonującą o „oczywistej” zasadności wniesionego środka zaskarżenia, zapominając, że rolą Sądu Najwyższego nie jest weryfikowanie prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń sądowych.

Nie stwierdziwszy przyczyn, które uzasadniałyby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. jw