Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 51/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove legal issues or interpretative divergences under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto IV CSK 51/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to admit the cassation appeal filed by J. S. and B. S. against the lower court's ruling on the acquisition of transmission rights. The appellants argued that the case presented significant legal issues regarding the Civil Code and required interpretation due to alleged divergences in judicial practice. The court rejected these claims because the applicants failed to concretely identify specific provisions, demonstrate serious interpretative doubts, or prove actual divergences in case law as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to concretely identify specific legal provisions, demonstrate serious interpretative doubts, or prove actual divergences in judicial practice.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal issue requirement interpretative divergence Civil Procedure Code transmission rights acquisition

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
W skardze brak natomiast argumentów prawnych mogących przekonać o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu ‎art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Równie nieskutecznie skarżący powołali się na potrzebę wykładni przepisów prawa (art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 520 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj
art. 3983 § 1 k.p.c
z dnia 7 czerwca 2017 r., opartej na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uzasadnili wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania w ten sposób, że „w sprawie występuje pierwsze istotne zagadnienie prawne, dotyczące wykładni przepisów art.
art. 292 k.c
3983 § 1 k.p.c., uzasadnili wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania w ten sposób, że „w sprawie występuje pierwsze istotne zagadnienie prawne, dotyczące wykładni przepisów art. 292 k.c., art.
art. 3054 k.c
292 k.c., art. 3054 k.c., art.
art. 348 k.c
3054 k.c., art. 348 k.c., art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 51/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku ,,E.” Spółki Akcyjnej w G.‎przy uczestnictwie J. S., B. S. i Skarbu Państwa - Starosty Powiatu B.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania J. S. i B. S.od postanowienia Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt VIII Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że wnioskodawca i uczestnicy ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Uczestnicy postępowania J. S. i B. S. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 czerwca 2017 r., opartej na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uzasadnili wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania w ten sposób, że „w sprawie występuje pierwsze istotne zagadnienie prawne, dotyczące wykładni przepisów art. 292 k.c., art. 3054 k.c., art. 348 k.c., art. 352 § 2 k.c. i art. 176 § 1 k.c. oraz w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów to jest przepisów art. 292 k.c., art. 3054 k.c., art. 348 k.c., art. 352 § 2 k.c. i art. 176 § 1 k.c. dotyczące rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego czy w celu zaliczenia okresu posiadania poprzedników prawnych przedsiębiorcy przesyłowego konieczne jest wykazanie nieprzerwanego ciągu przeniesień posiadania linii przesyłowej oraz nieprzerwanego ciągu przeniesień posiadania służebności gruntowej i służebności przesyłu (…) poprzez przedłożenie do akt sprawy porozumienia lub umowy dotyczących przeniesień posiadania linii energetycznej oraz przeniesień posiadania służebności gruntowej, poprzez przedłożenie protokołów zdawczo - odbiorczych dowodzących przekazanie posiadania linii energetycznych oraz poprzez wykazanie nieprzerwanego ciągu przeniesienia posiadania konkretnych urządzeń przesyłowych w sposób inny (…) albo czy (…) wystarczające jest przedłożenie ogólnych dowodów następstw prawnych (…)” zachodzących pomiędzy posiadaczami „lub czy wystarczająca jest sama zmiana przepisu, na podstawie której to zmiany z mocy prawa (…) doszło do przekształcenia zarządu, będącego dzierżeniem w posiadanie na rzecz poprzednika prawnego uczestnika postępowania”.

Wskazali, że występuje także drugie zagadnienie, „dotyczące wykładni przepisów art. 292 kodeksu cywilnego oraz w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów to jest przepisu art. 292 kodeksu cywilnego dotyczące rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego czy przedsiębiorca przesyłowy może zasiedzieć służebność przesyłu, ‎czy (…) może zasiedzieć służebność gruntową o treści służebności przesyłu w zakresie uprawnienia do korzystania ze strefy technicznej i w zakresie uprawnienia do korzystania ze strefy ochronnej (…) oraz czy jest możliwe objęcie zasiedzeniem służebności także strefy ochronnej, czy jest możliwe objęcie zasiedzeniem służebności także strefy technicznej, w których to strefach technicznych nie ma żadnych widocznych urządzeń oraz nie ma żadnych urządzeń będących efektem celowej działalności człowieka w strefie ochronnej, w strefie technicznej, w strefie technologicznego korzystania także (…) gdy przedsiębiorca przesyłowy i jego poprzednicy prawni nie dokonywali w okresach przeszłych żadnych remontów, modernizacji i odbudowy urządzeń sprzętem budowlanym i maszynami budowlanymi w strefie technicznej oraz w strefie ochronnej (…) czy tylko w zakresie korzystania z gruntu wokół linii energetycznej i wokół słupów (…)”.

W odpowiedzi na skargę wnioskodawca ,,E.” S.A. w G. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi przynajmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, wymagającym zachowania standardów argumentacji prawniczej, na które składają się, między innymi, zwięzłość stylu, rzeczowość i adekwatność argumentacji, precyzyjne i selektywne formułowanie twierdzeń i wniosków.

Nie spełniają tych standardów rozbudowane ponad potrzebę wywody, rozważania i argumenty powtarzane i akcentowane w różnych miejscach, nie zawierające natomiast syntetycznego wyeksponowania istoty problemu (wniosku lub zarzutu). Założenia te, które były przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7 - 8, poz. 83, wyrok z dnia 22 października 2015 r., IV CSK 738/14, OSNC 2016, nr 10, poz. 120 i postanowienie z dnia 27 października 2016 r., IV CSK 187/14, niepubl.), nie zostały uwzględnione przez skarżących.Także inne wymagania dotyczące sporządzania wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia nie zostały wzięte pod uwagę.Dotyczy to nieprawidłowej zbieżności argumentacji prawnej służącej wykazaniu przyczyny kasacyjnej z argumentacją powołaną na uzasadnienie podstaw skargi, które są badane dopiero przy rozpoznawaniu skargi, po jej przyjęciu, a także sposobu uzasadnienia przyczyn przyjęcia skargi, przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wykazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a zatem występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymaga przedstawienia konkretnego, dotychczas nierozwiązanego problemu prawnego o charakterze abstrakcyjnym, zaprezentowania argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, a ponadto wyjaśnienia dlaczego jest ono istotne (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 12 grudnia 2013 r., IV CSK 384/13, niepubl.).

Skuteczne natomiast powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawa, a zatem na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga skonkretyzowania, o które przepisy (przepis) prawa chodzi i wskazania w drodze właściwej argumentacji prawnej, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne dotyczące tych przepisów oraz przekonującej, że dotychczas nie doczekały się one wykładni albo że na ich tle ujawniła się rozbieżność w judykaturze, którą należy wykazać przez przytoczenie konkretnych rozbieżnych orzeczeń, wydanych w zbliżonych stanach faktycznych i prawnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz. 29).Wymagania te nie zostały w skardze uczestników spełnione.

Skarżący wadliwie uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołując się łącznie na przyczyny przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., i odnosząc je do tych samych kwestii prawnych. Każda z tych przyczyn ma charakter odrębny i powinna być wykazana przy pomocy odmiennej i właściwej dla każdej z nich argumentacji. Stawiając określone kwestie jako „zagadnienia prawne” skarżący ujęli je jako sekwencję pytań, uzasadnionych szeroko w sposób opisowy i nadmiernie rozbudowany. Przeważającą część uzasadnienia wniosku wypełniają obszerne fragmenty uzasadnień wielu orzeczeń sądowych, nieuwieńczonych syntezą.

W skardze brak natomiast argumentów prawnych mogących przekonać o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu ‎art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Równie nieskutecznie skarżący powołali się na potrzebę wykładni przepisów prawa (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Uzasadnienie wniosku także w tym zakresie ogranicza się do wielostronicowego opisu, stanowiącego ciąg obszernych cytatów z licznych orzeczeń sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, wydanych w różnym czasie, w rozmaitych sprawach, osadzonych w różnorodnych stanach faktycznych W uzasadnieniu tym zabrakło natomiast syntetycznego scharakteryzowania istoty powoływanej rozbieżności, której przejawem miałyby być orzeczenia różniące się zasadniczo w ocenie prawnej w analogicznych stanach faktycznych (zbliżonych pod względem podmiotowym, przedmiotowym i czasowym).

Tak swobodnie ujęte zestawienie orzeczeń nie służy wykazaniu istnienia w orzecznictwie sądowym rozbieżności takiej rangi, by wymagała kolejnej i stanowczej wypowiedzi Sądu Najwyższego. Wielokierunkowość wykładni przepisów prawa sama przez się nie oznacza rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący nie przedstawili też argumentów, które mogłyby ewentualnie świadczyć o istnieniu poważnych wątpliwości na tle wykładni powołanych w skardze przepisów.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj