Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious merit and failure to prove legal interpretation issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by participant M. B. against the lower court's ruling on inheritance acquisition. The appellant claimed the appeal was obviously justified due to alleged errors in interpreting the oral will provision and a violation of evidence rules, but failed to substantiate these claims. The court ruled that merely repeating arguments without demonstrating an obvious legal error or a need for judicial interpretation does not meet the statutory requirements for admitting an appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: An appeal is admitted only if it is obviously justified or raises a significant legal issue; mere repetition of arguments without proving an obvious violation of law or a need for interpretation is insufficient.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 499/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku R. O.przy uczestnictwie M. B., […]o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po H. B.,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania M. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
UZASADNIENIE
Uczestnik postępowania M. B. wniósł o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 października 2013 r. „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 2) oraz pkt 4) k.p.c., wobec tego, iż:- skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z powodu przyjęcia błędnej wykładni art. 952 k.c. przez Sąd II instancji- skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z powodu naruszenia przez Sąd II instancji zasad swobodnej oceny dowodów, w postaci zbudowania wniosków z opinii i wyjaśnień biegłego, które z nich nie wynikają”Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący nieskutecznie powołał się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., ograniczając się na uzasadnienie twierdzenia o jej wystąpieniu do powtórzenia sformułowanych w skardze zarzutów oraz częściowo także argumentacji przedstawionej w ramach ich uzasadnienia.
Podstawy skargi wraz z ich uzasadnieniem samodzielnie służą jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter. Analiza przedstawionej argumentacji prowadzi do wniosku, że uczestnik oczekiwał ponownej oceny konkretnych okoliczności sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek testamentu ustnego. Skarżącemu chodziło w istocie o poddanie kontroli Sądu Najwyższego trafności rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego, samo jednak oczekiwanie takiej kontroli nie stanowi powodu przyjęcia skargi do rozpoznania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy dodać, że twierdzenie o oczywistej zasadności skargi zostało przez uczestnika częściowo oparte na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., który nie może stanowić skutecznej podstawy skargi (art. 3983 § 3 k.p.c.).Skarżący całkowicie pominął aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, która mogłaby prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi.
Uzasadnienie twierdzenia o jej wystąpieniu nie zawiera wymaganej argumentacji prawnej, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanego w skardze przepisu prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego postanowienia oraz podstawy skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).Skarżący jako podstawę wniosku wskazał także art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie wyjaśniając, co miałoby świadczyć o wystąpieniu przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania wymienionej w tym przepisie.
Ponieważ uczestnik nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać za tym, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni określonego przepisu prawa, który budzi poważne wątpliwości lub wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, również tę przesłankę należało uznać za niewykazaną. Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, gdyż odpowiedź wnioskodawczyni na skargę, do której nie dołączono dowodu doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą jej odpisu pełnomocnikowi skarżącego, podlegała zwrotowi (art. 132 § 1 zd. trzecie k.p.c.). aw