Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 493/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, citing insufficient argumentation for obvious violation.

Numero d'incarto IV CSK 493/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a participant in a property division case. The appellant argued that the lower court violated the Civil Code by granting ownership without verifying repayment ability or obtaining necessary consent. The Court rejected the appeal because the appellant failed to provide the specific legal argumentation required to prove an obvious violation of the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates a qualified, obvious violation of the law through proper legal argumentation; mere repetition of substantive complaints without this justification is insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obvious violation of law legal argumentation requirement property division dispute Civil Code violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
poprzez przyznanie własności rzeczy ruchomych uczestnikowi z obowiązkiem spłaty wnioskodawczyni, podczas gdy do takiego rozstrzygnięcia konieczna jest zgoda uczestnika, której ten nigdy nie wyraził.”Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z powodu braku przyczyny, która uzasadniałaby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art.
Art. 520 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 520 § 2 w zw.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c. aw
art. 212 § 2 k.c
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam:1.Obrazę przepisu art. 212 § 2 k.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
poprzez przyznanie własności rzeczy ruchomych uczestnikowi z obowiązkiem spłaty wnioskodawczyni, podczas gdy do takiego rozstrzygnięcia konieczna jest zgoda uczestnika, której ten nigdy nie wyraził.”Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 212 k.c
Postanowienie o podziale jest faktycznie niewykonalne.- odnośnie zarzutu w pkt III.2 - Sąd odwoławczy orzekł całkowicie sprzecznie z treścią art. 212 k.c., co widoczne jest na tle orzecznictwa Sądu Najwyższego”.
art. 3989 § 1 k.p.c
poprzez przyznanie własności rzeczy ruchomych uczestnikowi z obowiązkiem spłaty wnioskodawczyni, podczas gdy do takiego rozstrzygnięcia konieczna jest zgoda uczestnika, której ten nigdy nie wyraził.”Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 493/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku T. G.‎przy uczestnictwie S. G.‎o podział majątku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Uczestnik postępowania S. G. podstawę skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 września 2013 r., wydanego w sprawie o podział majątku, sformułował w następujący sposób: „III. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam:1.Obrazę przepisu art. 212 § 2 k.c. poprzez przyznanie własności nieruchomości uczestnikowi z obowiązkiem spłaty wnioskodawczyni i z ustaleniem warunków spłaty, bez badania, czy uczestnik w ogóle jest w stanie spłacić wnioskodawczynię;2.Obrazę przepisu art. 212 § 2 k.c. poprzez przyznanie własności rzeczy ruchomych uczestnikowi z obowiązkiem spłaty wnioskodawczyni, podczas gdy do takiego rozstrzygnięcia konieczna jest zgoda uczestnika, której ten nigdy nie wyraził.”Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ze względu na zasadność przestawionych zarzutów, tj.:- odnośnie zarzutu w pkt III.1 - Sąd odwoławczy całkowicie pominął kwestię wymagającą badania i to przez Sąd I instancji; było to sprzeczne z przyjętą w orzecznictwie linią.

Postanowienie o podziale jest faktycznie niewykonalne.- odnośnie zarzutu w pkt III.2 - Sąd odwoławczy orzekł całkowicie sprzecznie z treścią art. 212 k.c., co widoczne jest na tle orzecznictwa Sądu Najwyższego”. W odpowiedzi na skargę wnioskodawczyni T. G. wniosła o „nieprzyjęcie” skargi do rozpoznania lub o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanego w skardze przepisu prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego postanowienia oraz podstawy skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl. i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania sprowadza się do powtórzenia w zmodyfikowanej formie zarzutów skargi z całkowitym pominięciem aspektu „oczywistej”, kwalifikowanej ich zasadności. Chociaż skarżący powołał się na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mówił wyłącznie o „zasadności” przedstawionych zarzutów. Uczestnik zdaje się nie dostrzegać różnicy pomiędzy zasadnością skargi, dla której wykazania konieczne jest sformułowanie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie a jej zasadnością kwalifikowaną (oczywistą), stanowiącej jedną z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania, której wykazanie wymaga przedstawienia stosownej argumentacji prawnej, odrębnej od argumentacji wymaganej dla uzasadnienia podstaw skargi.

O niezależności obu tych uzasadnień oraz ich odmiennej funkcji Sąd Najwyższy wielokrotnie się już wypowiadał (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38). Wadliwy sposób uzasadnienia wniosku oznaczał, że uczestnik nieskutecznie powołał się na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z powodu braku przyczyny, która uzasadniałaby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 520 § 2 w zw. art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. aw