Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit, awarding costs to appellant.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by shareholders against a lower court's ruling on acquiring a servitude through prescription. The appellants argued that the omission of the State Treasury from the proceedings violated procedural rules and affected the case outcome. The court rejected this claim because the appeal failed to demonstrate a significant legal issue or prove the obvious merit required for admissibility under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists, there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, or the appeal is obviously meritorious; mere repetition of arguments without proving these specific conditions results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 491/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G.przy uczestnictwie K. M. i S. M.o stwierdzenie zasiedzenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VIII Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
Uczestnicy postępowania K. M. i S. M. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 marca 2013 r., wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie, zarzucając naruszenie art. 510 § 2 i art. 367 § 1, art. 384, art. 386 § 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 78 i art. 176 Konstytucji, a także art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) oraz art. 40 § 1 k.c., wskazali „na oczywistą zasadność skargi ze względu na zaniechanie przez Sąd wezwania do udziału w sprawie oraz nieuczestniczenie w postępowaniu Skarbu Państwa, podczas gdy był on zainteresowanym w sprawie ze względu na fakt, że wynik postępowania dotyczył jego praw.
Wskazane naruszenie przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 510 § 2 k.p.c. miało niewątpliwie wpływ na wynik postępowania (...). Analogiczny wpływ na wynik postępowania (…) miał również brak możliwości zaskarżenia postanowienia I instancji zarówno przez pominiętego zainteresowanego Skarbu Państwa jak i skarżących (...).” Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący wprawdzie powołali się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jednak nie uzasadnili twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Uzasadniając twierdzenie o oczywistej zasadności skargi, uczestnicy ograniczyli się do powtórzenia niektórych zarzutów skargi oraz w skróconej formie części ich uzasadnienia, pomijając aspekt „oczywistej”, kwalifikowanej zasadności skargi, która jest kategorią zasadniczo różną od zasadności jako takiej.Niewzięcie udziału w postępowaniu przez Skarb Państwa nie prowadziło do nieważności tego postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego stosownie do art. 520 § 1 zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. awes