Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 487/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal; factual evidence disproves self-holding presumption under Civil Code Article 339.

Numero d'incarto IV CSK 487/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the applicants against the Regional Court's decision denying adverse possession. The applicants argued that their predecessors were self-holders, but the court found factual evidence proving a lack of owner-like intent (animus domini). Consequently, the statutory presumption of self-holding was rebutted, confirming the lower court's ruling that the predecessors were not self-holders.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 339 k.c.; Art. 172 k.c.; The presumption of self-holding under Article 339 of the Civil Code is not absolute and may be rebutted by objective evidence demonstrating a lack of owner-like intent, thereby negating the requirement for self-holding under Article 172.

Parole chiave

Generato dall'IA
adverse possession self-holding presumption animus domini rebuttable presumption Civil Code Article 339 ownership acquisition objective evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 339 k.c.
- zawiera zarzut naruszenia art. 339 k.c., art.
Art. 172 k.c.
U podłoża tego rozstrzygnięcia legło stanowisko, że poprzednicy prawni wnioskodawców nie byli jej samoistnymi posiadaczami, jak tego wymaga art. 172 k.c., zatem ich okresu posiadania nie można doliczyć przy obliczaniu terminu zasiedzenia.
Art. 176 § 1 k.c.
Art. 336 k.c.
zostało obalone, oraz że nie byli posiadaczami samoistnymi (art. 336 k.c.).Tym samym zaskarżone postanowienie nie narusza także art.
Art. 3983 k.c.
Skarga kasacyjna wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego - oparta na podstawie pierwszej z art. 3983 k.c. - zawiera zarzut naruszenia art.
art. 172 k.c
U podłoża tego rozstrzygnięcia legło stanowisko, że poprzednicy prawni wnioskodawców nie byli jej samoistnymi posiadaczami, jak tego wymaga art. 172 k.c., zatem ich okresu posiadania nie można doliczyć przy obliczaniu terminu zasiedzenia.
art. 3983 k.c
Skarga kasacyjna wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego - oparta na podstawie pierwszej z art. 3983 k.c.
art. 339 k.c
- zawiera zarzut naruszenia art. 339 k.c., art.
art. 336 k.c
zostało obalone, oraz że nie byli posiadaczami samoistnymi (art. 336 k.c.).Tym samym zaskarżone postanowienie nie narusza także art.
art. 176 § 1 k.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 487/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski (przewodniczący)‎SSN Marian Kocon (sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. J. i P. J.‎przy uczestnictwie Gminy Miasta G., W. C. i Z. C.‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2014 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 16 stycznia 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w G. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. m. in. oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 26 lipca 2012 r. oddalającego wniosek o zasiedzenie odnośnie do bliżej określonej działki nr 8/4 (według numeracji biegłego) o powierzchni 119 m2. U podłoża tego rozstrzygnięcia legło stanowisko, że poprzednicy prawni wnioskodawców nie byli jej samoistnymi posiadaczami, jak tego wymaga art. 172 k.c., zatem ich okresu posiadania nie można doliczyć przy obliczaniu terminu zasiedzenia. Skarga kasacyjna wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego - oparta na podstawie pierwszej z art. 3983 k.c. - zawiera zarzut naruszenia art. 339 k.c., art. 172 w zw. z art. 336 k.c., art. 176 § 1 k.c., i zmierza do uchylenia tego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia, że Sąd Okręgowy uznał, iż poprzednicy prawni wnioskodawców nie byli samoistnymi posiadaczami działki nr 8/4 pomimo wynikającego z normy prawa materialnego, tj. art. 339 k.c., domniemania samoistnego charakteru posiadania.Skarżący pomijają, iż przewidziane w art. 339 k.c. domniemanie, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym, nie jest domniemaniem, które bezwzględnie wiąże, niezależnie od okoliczności.

Jest to domniemanie, które nie może być sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym, który wprost wyłącza dopuszczalność takiego domniemania. Inaczej mówiąc, może być ono obalone w drodze dowodów zmierzających do wykazania okoliczności przeciwnych niż objęte jego treścią. Posiadaniu samoistnemu nieruchomości prowadzącemu do nabycia jej własności przez zasiedzenie musi towarzyszyć zamiar władania nieruchomością dla siebie jak właściciel (animus domini). Element animus domini, tak jak każda przesłanka subiektywna określona w przepisach prawa cywilnego, w praktyce wymaga obiektywizacji.

O tym, czy taki element występuje w okolicznościach konkretnej sprawy, świadczą więc okoliczności zewnętrzne.Ustalenia faktyczne poczynione w sprawie co do charakteru posiadania działki nr 8/4 przez M. D. i L. P., poprzedników prawnych skarżących, dawały Sądowi Okręgowemu podstawę do uznania, że nie było po ich stronie zamiaru władania właścicielskiego tym gruntem. W konsekwencji, że domniemanie z art. 339 k.c. zostało obalone, oraz że nie byli posiadaczami samoistnymi (art. 336 k.c.).Tym samym zaskarżone postanowienie nie narusza także art. 172 k.c., gdyż jego naruszenia skarżący upatrują właśnie w nieuznaniu ich poprzedników prawnych za posiadaczy samoistnych.Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.