Supreme Court dismisses cassation appeal as no new legal issue or obvious law violation exists.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's decision to deny the dissolution of co-ownership. The appellant argued that the lower court failed to address a significant legal issue regarding unjust enrichment under Article 206 of the Civil Code, but the Court found this matter already settled in existing jurisprudence. Furthermore, the appellant did not demonstrate an obvious violation of the law or a new legal question requiring Supreme Court intervention, as the factual findings bound the appellate process.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal interpretation creates serious doubts, or there is a clear violation of law; mere repetition of settled doctrine or lack of obvious error warrants dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 485/10
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku Włodzimierza W.
przy uczestnictwie J. M. i in. , o zniesienie współwłasności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 stycznia 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego […]
z dnia 23 grudnia 2009 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy W. W. od postanowienia
Sądu Okręgowego z dnia 23 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżności
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych
funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć
rozstrzygnięcie
o
przyjęciu
lub
odmowie
przyjęcia
skargi
kasacyjnej
do
rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo
jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej
funkcje publicznoprawne.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na
przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala
na stwierdzenie, że powołana w nim przesłanka została wykazana.
Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia
i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen
(zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC z 2002 r.,
nr 1, poz. 11; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK
204/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK
3/05, nie publ.). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, które dotychczas nie było
przedmiotem
rozważań Sądu
Najwyższego.
Już z uzasadnienia
wniosku
o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, że wykładnią art. 206 k.c. Sąd Najwyższy
zajmował się wielokrotnie, jednoznacznie wskazując, że korzystanie z rzeczy
wspólnej ponad udział stwarza podstawę do żądania rozliczenia się z uzyskanych
korzyści, jeżeli wykraczało poza granice określone w przytoczonym przepisie i było
tym samym posiadaniem nieuprawnionym. Skarżący przytoczył zresztą w skardze
te orzeczenia i przyjętą w nich wykładnię, nie wyjaśnił natomiast, dlaczego za
konieczne uważa ponowne zajęcie się tą kwestią przez Sąd Najwyższy.
Okoliczność, że istnieją wątpliwości odnośnie do tego, czy podstawą roszczenia
o zasądzenie pożytków z tytułu korzystania z rzeczy wspólnej ponad udział jest
sam art. 206 k.c. czy też ten przepis w związku z art. 224 i 225 k.c. nie stanowi
wystarczającej podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania. Trzeba zwrócić
uwagę, że wskazywane zagadnienie prawne musi mieć oparcie w ustalonym
w sprawie stanie faktycznym, bowiem poczynione ustalenia są w postępowaniu
kasacyjnym wiążące. Z ustaleń tych zaś wynika, że korzystanie z rzeczy wspólnej
ponad udział nie było korzystaniem nieuprawnionym, skoro współwłaścicieli wiązała
umowa o podział nieruchomości do korzystania. Skarżący co prawda fakt ten
kwestionuje, jednak kwestia ta, jako należąca do sfery ustaleń faktycznych,
pozostaje poza rozważaniami w postępowaniu kasacyjnym.
Powołanie się na przesłankę uregulowaną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.
wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności
głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej
wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN
341/01, OSNP z 2004 r., nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia
2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC z 2004 r., nr 3, poz. 49). Skarżący powinien
zatem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
zawrzeć
wyodrębniony
wywód
prawny
wskazujący
w
czym
wyraża
się
„oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r.,
sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.
akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt
IV CZ 200/01, nie publ.). Takiego wywodu skarżący nie przedstawił.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
jak w sentencji.
jz