Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 485/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no new legal issue or obvious law violation exists.

Numero d'incarto IV CSK 485/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's decision to deny the dissolution of co-ownership. The appellant argued that the lower court failed to address a significant legal issue regarding unjust enrichment under Article 206 of the Civil Code, but the Court found this matter already settled in existing jurisprudence. Furthermore, the appellant did not demonstrate an obvious violation of the law or a new legal question requiring Supreme Court intervention, as the factual findings bound the appellate process.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal interpretation creates serious doubts, or there is a clear violation of law; mere repetition of settled doctrine or lack of obvious error warrants dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue obvious violation of law co-ownership dissolution unjust enrichment civil procedure code binding factual findings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 § 2 k.p.c.
Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł
art. 3984 § 2 k.p.c.
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie
art. 206 k.c.
o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, że wykładnią art. 206 k.c. Sąd Najwyższy
art. 224 k.c.
czy też ten przepis w związku z art. 224 i 225 k.c.
art. 225 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia
art. 206 k.c
o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, że wykładnią art. 206 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC z 2002 r.,
postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK 204/06
postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK 3/05
postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01
postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02
postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08
postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08
postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01
V CSK 204/06
V CSK 3/05
Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; plaintiff's argument was factual, not legal, violating procedural requirements.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 485/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku Włodzimierza W.

przy uczestnictwie J. M. i in. , o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 stycznia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego […]

z dnia 23 grudnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy W. W. od postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 23 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych

funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie

o

przyjęciu

lub

odmowie

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na

przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala

na stwierdzenie, że powołana w nim przesłanka została wykazana.

Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga precyzyjnego sformułowania tego zagadnienia

i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen

(zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC z 2002 r.,

nr 1, poz. 11; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt V CSK

204/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt V CSK

3/05, nie publ.). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, które dotychczas nie było

przedmiotem

rozważań Sądu

Najwyższego.

Już z uzasadnienia

wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika, że wykładnią art. 206 k.c. Sąd Najwyższy

zajmował się wielokrotnie, jednoznacznie wskazując, że korzystanie z rzeczy

wspólnej ponad udział stwarza podstawę do żądania rozliczenia się z uzyskanych

korzyści, jeżeli wykraczało poza granice określone w przytoczonym przepisie i było

tym samym posiadaniem nieuprawnionym. Skarżący przytoczył zresztą w skardze

te orzeczenia i przyjętą w nich wykładnię, nie wyjaśnił natomiast, dlaczego za

konieczne uważa ponowne zajęcie się tą kwestią przez Sąd Najwyższy.

Okoliczność, że istnieją wątpliwości odnośnie do tego, czy podstawą roszczenia

o zasądzenie pożytków z tytułu korzystania z rzeczy wspólnej ponad udział jest

sam art. 206 k.c. czy też ten przepis w związku z art. 224 i 225 k.c. nie stanowi

wystarczającej podstawy do przyjęcia skargi do rozpoznania. Trzeba zwrócić

uwagę, że wskazywane zagadnienie prawne musi mieć oparcie w ustalonym

w sprawie stanie faktycznym, bowiem poczynione ustalenia są w postępowaniu

kasacyjnym wiążące. Z ustaleń tych zaś wynika, że korzystanie z rzeczy wspólnej

ponad udział nie było korzystaniem nieuprawnionym, skoro współwłaścicieli wiązała

umowa o podział nieruchomości do korzystania. Skarżący co prawda fakt ten

kwestionuje, jednak kwestia ta, jako należąca do sfery ustaleń faktycznych,

pozostaje poza rozważaniami w postępowaniu kasacyjnym.

Powołanie się na przesłankę uregulowaną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej

wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN

341/01, OSNP z 2004 r., nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia

2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC z 2004 r., nr 3, poz. 49). Skarżący powinien

zatem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zawrzeć

wyodrębniony

wywód

prawny

wskazujący

w

czym

wyraża

się

„oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r.,

sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.

akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt

IV CZ 200/01, nie publ.). Takiego wywodu skarżący nie przedstawił.

Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.

jz