Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 410/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and proper reasoning.

Numero d'incarto IV CSK 410/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the State Treasury against a university regarding land management rights. The appellant argued that the definition of 'management' in the Higher Education Act required clarification, but the court found the legal question already settled by prior precedent. The court ruled that the appellant failed to demonstrate a significant legal issue or serious interpretative doubts, and improperly conflated the grounds for accepting the appeal with the substantive arguments of the claim itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is accepted only if a significant legal issue exists or serious interpretative doubts arise, and the grounds for acceptance must be substantiated separately from the substantive arguments of the claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue interpretative doubts higher education law land management rights procedural requirements state treasury

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 98 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
art. 182 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym
Pozwany Skarb Państwa - Minister Szkolnictwa Wyższego i Nauki w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 9 października 2014 r., opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego art. 182 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
39821 i art. 391 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38
wyrok z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CSK 473/11, niepubl.
I CK 421/03
52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok.
II CSK 473/11
Supreme Court allows university's claim of legal management rights over state property without administrative decision.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 410/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa P. z siedzibą w G.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego ‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)‎z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I ACa (...), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

UZASADNIENIE

Pozwany Skarb Państwa - Minister Szkolnictwa Wyższego i Nauki w skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 9 października 2014 r., opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego art. 182 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65 poz. 385 ze zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2005 r.), uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, „które sprowadza się do pytania czy pojęcie „zarządu, o którym mowa w art. 182 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z o szkolnictwie wyższym odnosi się wyłącznie do prawnej formy władania gruntem Skarbu Państwa i tym samym dotyczy sytuacji, w których uczelnia wyższa dysponuje decyzją administracyjną lub umową, na mocy których uzyskała prawo zarządu nieruchomością czy też pojęcie to obejmuje swoim zakresem również czynności faktyczne związane z posiadaniem i administrowaniem nieruchomością?”.

Stawiając pytanie o zbliżonej treści, skarżący powołał się także na potrzebę wykładni tych przepisów jako budzących poważne wątpliwości.W odpowiedzi na skargę powódka P. z siedzibą w G. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwany w wadliwy sposób powołał się na dwie przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., przedstawiając Sądowi Najwyższemu w obu przypadkach tę samą kwestię prawną do rozstrzygnięcia.

Wadliwie także wniosek został uzasadniony, gdyż skarżący przedstawił wspólne uzasadnienie obu tych przesłanek, pomimo że każda z nich ma niezależny charakter i wymaga zarówno odrębnego powołania, jak i uzasadnienia.Uzasadnienie wniosku sprowadza się do powtórzenia w nieco zmodyfikowanej formie argumentacji przedstawionej na uzasadnienie podstaw skargi. Skarżący argumentuje, że Sąd odwoławczy błędnie wyłożył przepisy prawa, których naruszenie zarzucono w skardze i polemizuje ze stanowiskiem Sądu zajętym w zaskarżonym wyroku, zmierzając wprost do przekonania, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że występują przyczyny uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku i uzasadnienie podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i wymagają przedstawienia odrębnej, właściwej dla każdego z nich argumentacji prawnej, nie mogą być zatem traktowane zamiennie. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz.38).Skarżący nie przedstawił w skardze argumentów prawnych, które mogłyby przekonać o tym, że w sprawie wystąpił istotny, abstrakcyjny problem prawny, którego rozstrzygnięcie stwarzałoby poważne trudności ani że wykładnia powołanych przepisów budzi poważne wątpliwości bądź wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, nie wykazując tym samym żadnej z powołanych przesłanek.Co istotne Sąd Najwyższy dokonał w wyroku z dnia 5 kwietnia 2012 r. (II CSK 473/11, niepubl.) wykładni wymienionych w podstawach skargi przepisów, rozstrzygając wprost kwestię, która została przez skarżącego postawiona.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania ze skargi orzeczono stosownie do art. 98 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.