Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 391/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue or obvious error exists regarding real estate registration.

Numero d'incarto IV CSK 391/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by E. N. and M. N. against the Regional Court's decision on property registration. The applicants argued that the lower court misinterpreted the Civil Code regarding the definition of built versus unbuilt real estate and violated the Real Estate Register Ordinance. The court rejected these claims because the legal provisions were already extensively clarified in prior Supreme Court rulings and the lower court's limitation of evidence to submitted documents was legally sound.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the applicant fails to demonstrate a significant legal issue, a need for interpretation of laws, or an obvious error in the lower court's decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal real estate register property ownership legal interpretation evidence limitation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 w zw.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 w zw.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
czy na nieruchomości znajdują się obiekty budowlane, które nie zostały uwidocznione w załączonych do wniosku o wpis dokumentach.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 w zw.
Art. 6268 § 2 k.p.c.
Zarzut naruszenia tego przepisu abstrahuje bowiem od ograniczonej kognicji sądu wieczystoksięgowego wynikającej z art. 6268 § 2 k.p.c., według którego wniosek podlega badaniu jedynie na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów oraz treści księgi wieczystej.
§ 28 of the Ordinance of the Minister of Justice of 17 September 2001 on the conduct of real estate registers
Art. 109 ust. 1 pkt 1 of the Act of 21 August 1997 on real estate management
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CK 497/03
wyroki: z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03, niepubl., z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 229/06, niepubl., z dnia 17 września 2010 r., II CSK 163/10, niepubl.
IV CSK 229/06
Supreme Court ruled that a road or parking lot counts as a building, excluding the municipality's pre-emptive right if present at sale.
II CSK 163/10
Supreme Court dismisses appeal; movable kiosks do not constitute 'building' making land 'developed' under Property Law Act.
II CK 265/04
oraz postanowienia: z dnia 2 lipca 2004 r., II CK 265/04, niepubl., z dnia 4 listopada 2005 r., V CK 121/05, niepubl).
V CK 121/05
Supreme Court held that railway tracks and other structures constitute 'buildings' for first refusal rights purposes.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 391/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku E. N. i M. N.‎przy uczestnictwie Powiatu R.‎o wpis prawa własności w księdze wieczystej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2013 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnioskodawcy E. i M. N. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 stycznia 2013 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisu prawa, tj. art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst:

Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) budzącego - zdaniem skarżących - poważne wątpliwości co do wyjaśnienia na kanwie tego przepisu pojęć nieruchomości zabudowanej i nieruchomości niezabudowanej oraz relacji pojęć nieruchomości gruntowej, dla której prowadzona jest jedna księga wieczysta i działki gruntu będącej częścią tej nieruchomości gruntowej. Wskazany wyżej przepis był bowiem przedmiotem już wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których wyjaśniono przedstawione przez skarżących kwestie (por. m.in. wyroki: z dnia 9 września 2004 r., II CK 497/03, niepubl., z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 229/06, niepubl., z dnia 17 września 2010 r., II CSK 163/10, niepubl. oraz postanowienia: z dnia 2 lipca 2004 r., II CK 265/04, niepubl., z dnia 4 listopada 2005 r., V CK 121/05, niepubl).

Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów jurydycznych, które uzasadniałyby konieczność dokonania ponownej wykładni omawianego przepisu.Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, aby skarga była oczywiście uzasadniona, co ma miejsce wówczas, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej. Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, a polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym.

Taka sytuacja nie zachodzi w odniesieniu do zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia w zakresie zarzucanego naruszenia przepisu § 28 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122 ze zm.), z którego naruszeniem skarżący wiążą oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia tego przepisu abstrahuje bowiem od ograniczonej kognicji sądu wieczystoksięgowego wynikającej z art. 6268 § 2 k.p.c., według którego wniosek podlega badaniu jedynie na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów oraz treści księgi wieczystej.

W konsekwencji, sąd wieczystoksięgowy nie może prowadzić postępowania dowodowego wykraczającego poza dokumenty załączone do wniosku o wpis w celu ustalenia charakteru nieruchomości, tj. czy na nieruchomości znajdują się obiekty budowlane, które nie zostały uwidocznione w załączonych do wniosku o wpis dokumentach.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.awjw