Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 390/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding enforcement seizure rules.

Numero d'incarto IV CSK 390/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's cassation appeal, ruling that no significant legal issue requiring interpretation existed. The plaintiff argued about the meaning of 'unlawful' in enforcement law and the definition of 'possession' by the debtor, but the court found these arguments insufficient. The court emphasized that the lower courts had already clarified these points and that the Supreme Court does not act as a third instance to re-evaluate facts or correct errors from the same case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 3989 § 1 k.p.c.; art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or there is a need for interpretation of laws raising serious doubts, requiring the appellant to demonstrate such issues with conflicting judicial opinions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue enforcement seizure possession third instance limitation interpretation of enforcement law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
i użytego w nim sformułowania „zamieszkiwanie wspólnie" i jego „dowód".Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 398 § 1 k.p.c.
Jakiego interesu publicznego w tej sprawie nie sposób zauważyć.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art.
art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.
art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c
i użytego w nim sformułowania „zamieszkiwanie wspólnie" i jego „dowód".Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest:
art. 231 k.k
1277; dalej; „u.k.s.e.") i użytego w nim sformułowania „niezgodne z prawem", a w szczególności wyjaśnienia, czy jest ono równoważne z nadużyciem uprawnień przez funkcjonariusza w rozumieniu art. 231 k.k.;

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 390/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa K. W.‎przeciwko A. B.-B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzacniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest:

1) art. 23 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1277; dalej; „u.k.s.e.") i użytego w nim sformułowania „niezgodne z prawem", a w szczególności wyjaśnienia, czy jest ono równoważne z nadużyciem uprawnień przez funkcjonariusza w rozumieniu art. 231 k.k.;

2) art. 845 § 2 k.p.c. i użytego w nim sformułowania „we władaniu dłużnika";

3) art. 845 § 2a k.p.c. i użytego w nim sformułowania „zamieszkiwanie wspólnie" i jego „dowód".Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu mającego być źródłem wątpliwości interpretacyjnych, ich rodzaju i przyczyn, ale przede wszystkim wykazania, że wątpliwości te istnieją, co wiąże się z koniecznością przytoczenia odmiennych wypowiedzi orzecznictwa lub doktryny dotyczących przepisu mającego podlegać rozbieżnej wykładni. Chodzi w tym przypadku o rozbieżne wypowiedzi w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a jeśli przepis nie był wykładany przez Sąd Najwyższy, to rozbieżne wypowiedzi sądów powszechnych, lecz nie sądów pierwszej i drugiej instancji orzekających w tej samej sprawie, gdyż sąd drugiej instancji powołany jest do tego, by korygować uchybienia sądu pierwszej instancji w zakresie wykładni prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2003 r., I PK 577/02, OSNAPiUS 2003, nr 15, poz. 1).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębny wywód spełniający te wymagania (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nieopubl.), a wniosek powódki o przyjęcie jej skargi kasacyjnej do rozpoznania ich nie spełnia, przede wszystkim dlatego, że sformułowane przez powódkę problemy w części były już przedmiotem wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, a w części wiążą się one z subsumpcją ustalonego stanu faktycznego pod przepisy mające zastosowanie w sprawie.W odniesieniu odpowiedzialności odszkodowawczej komornika Sąd Najwyższy uznał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 u.k.s.e., w brzmieniu obowiązującym od 13 listopada 2004 r., ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy z 24 września 2004 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.

Nr 236, poz. 2356), komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności. Na gruncie art. 23 ust. 1 u.k.s.e. - zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie - przyjmuje się, że podstawą odpowiedzialności komornika jest niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności, co oznacza, że odpowiedzialność ta nie jest warunkowana stwierdzeniem nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza w rozumieniu art. 231 k.k. Nie jest to odpowiedzialność na zasadzie winy, gdyż do jej przyjęcia wystarczy sama niezgodność z prawem działania lub zaniechania komornika.

Bez znaczenia jest w związku z tym świadomość komornika co do bezprawności jego działania lub zaniechania. Do przesłanek odpowiedzialności przewidzianej w art. 23 ust. 1 u.k.s.e. należą natomiast: szkoda, zdarzenie, z którym przepis ten łączy obowiązek odszkodowawczy, czyli niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie komornika i normalny związek przyczynowy między tym zdarzeniem a szkodą (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z 13 października 2004 r., III CZP 54/04, OSNC 2005, nr 10, poz. 168 oraz wyroki Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2006 r., IV CSK 6/06, nieopubl., z 16 marca 2007 r., II CSK 381/06, OSNC 2008, nr 2, poz. 28, z 27 marca 2008 r., III CSK 376/07, nieopubl., z 10 lutego 2010 r., V CSK 279/09, nieopubl., z 7 maja 2010 r„ III CSK 243/09, nieopubl., z 24 czerwca 2015 r., II CSK 544/14, OSNC 2016, nr 6, poz. 76, z 12 maja 2016 r., I CSK 396/15, nieopubl. i z 9 listopada 2016 r., II CSK 39/16, nieopubl.).Sformułowanie „we władaniu dłużnika" - użyte przez ustawodawcę w art. 845 § 2 k.p.c. określającym przesłanki dopuszczalności zajęcia ruchomości - oczywiście nie jest równoważne wymaganiu posiadania przez dłużnika ruchomości podlegającej zajęciu.

Na posiadanie ruchomości musiałoby się składać zarówno władanie ruchomością, możliwie do stwierdzenia na podstawie cech zewnętrznych postępowania dłużnika z nią (corpus), ale także stan świadomości towarzyszący tym aktom władania, a charakterystyczny dla władania jako właściciel, albo w ramach stosunku prawnego, który kreuje podstawę do posiadania zależnego (animus). Tego drugiego atrybutu komornik oczywiście nie jest w stanie zweryfikować w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych. Dla ich przeprowadzenia wystarcza zatem stwierdzenie, że dłużnik włada zajmowaną ruchomością, w znaczeniu fizycznego korzystania z niej, posługiwania się nią.

Od tej reguły wyjątek wprowadza art. 845 § 2a k.p.c. (por. Sąd Najwyższy w wyroku z 25 kwietnia 2017 r., V CSK 364/16, LEX nr 2327133).Nieosiągnięcie celu egzekucji z uwagi na to, że dłużnik podejmuje rozmaite zabiegi w celu ukrycia swojego stanu majątkowego przed komornikiem i wierzycielami w toku toczącej się przeciwko niemu egzekucji jest przynajmniej tak samo szkodliwe społecznie i bulwersujące, jak zajmowanie przez komorników ruchomości w okolicznościach innych niż określone w art. 845 § 2 i 845 § 2a k.p.c. Jedną z podstawowych zasad obwiązujących w postępowaniu egzekucyjnym jest wyłączenie możliwości badania przez organ egzekucyjny zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, jak też badania stosunku prawnego, w jakim pozostaje dłużnik co do ruchomości będącej w trakcie czynności egzekucyjnej w jego władaniu.

Oznacza ona, że osoba trzecia dla postępowania egzekucyjnego, której rzecz lub prawo zostały w nim zajęte ma przeciwstawiać się skutkom czynności godzącej w jej prawa w ramach powództwa interwencyjnego (art. 841 k.p.c.), którego konstrukcja niewątpliwie umożliwia osiągnięcie ochrony prawnej, która dla takiej osoby może być niemożliwa przed organem egzekucyjnym i nadzorującym jego czynności sądem i to w postępowaniu prowadzonym zgodnie ze standardami ustalonymi w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ustawodawca świadomie wybrał tę drogę ochrony prawnej osób trzecich i odesłał osoby mieniące się uprawnionymi do zajętych w postępowaniu egzekucyjnym rzeczy, które miały je oddać we władanie dłużnika, na drogę postępowania sądowego - procesowego.

Z możliwości wykorzystania tego środka dla uzyskania ochrony prawnej powódka korzystała, lecz - mimo udzielanych jej pouczeń - niekonsekwentnie.Podkreślić należy również, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nié tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nieopubl.).

Jakiego interesu publicznego w tej sprawie nie sposób zauważyć.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. awjw