Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of significant legal issue and failure to prove procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by K. W. against a lower court's decision regarding a property right entry. The appellant alleged procedural violations including the failure to suspend proceedings and improper examination of documents, but failed to provide evidence of these claims. The court determined that no significant legal issue existed requiring cassation review and that the appellant did not substantiate her arguments regarding the validity of the entry.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if no significant legal issue exists, no serious doubts arise from the interpretation of legal provisions, and the appellant fails to substantiate procedural violations or lack of evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 389/18 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty O.przy uczestnictwie K. W. i P. Spółki Akcyjnej w K.o wpis ograniczonego prawa rzeczowego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania K. W.od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od uczestniczki K. W. na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną uczestniczki K. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt I Ca (…) Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj. art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. wskutek niezawieszenia postępowania w sytuacji, gdy ujawniono czyn, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; art. 6262 § 3 k.p.c. i art. 6268 § 2 k.p.c. przez wadliwe zbadanie treści dołączonego do wniosku o wpis dokumentu i pominięcie postanowienia Wojewody (…) z dnia 1 października 2015 r. o wstrzymaniu z urzędu wykonywania własnej decyzji, która utrzymywała w mocy inkryminowaną decyzję Starosty O., a także wskutek braku zaświadczenia o ewentualnej prawomocności decyzji stanowiącej podstawę wpisu.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej poinformowała, że wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r.
WSA oddalił skargę uczestniczki od decyzji Wojewody (…), zaś NSA wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. oddalił jej skargę kasacyjną. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona.Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).Skarżąca istotnych zagadnień prawnych upatrywała w konieczności rozstrzygnięcia: czy w postępowaniu o wpis o ograniczeniu prawa rzeczowego wykluczone jest zastosowanie przez sąd wieczysto-księgowy art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. w sytuacji, gdy ujawniono czyn, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej; czy art. 626² § 3 k.p.c. w zakresie pojęcia „należy dołączyć dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej” w zw. z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zobowiązuje wnioskodawcę do złożenia dokumentu w postaci postanowienia o wstrzymaniu z urzędu wykonalności ostatecznej decyzji, której przedmiotem jest ograniczenie prawa rzeczowego, a którą jest decyzja wydana na podstawie art. 124 tej ustawy, a nadto, czy obowiązkiem wnioskodawcy jest przedłożenie dokumentu urzędowego potwierdzającego, że decyzja ta nie została uchylona przez sąd administracyjny; czy w przypadku niedołączenia do wniosku wskazanych wyżej dokumentów, sąd wieczysto-księgowy oddala wniosek na podstawie art. 6269 k.p.c., czy też wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeśli istota postępowania wieczysto-księgowego nie wyklucza takiego postępowania naprawczego; czy brzmienie art. 6268 § 2 k.p.c. pozwala sądowi wieczysto-księgowemu badać treść dokumentu w postaci decyzji administracyjnej także w oparciu o jej uzasadnienie, czy też tylko i wprost w oparciu o treść osnowy decyzji administracyjnej, a nadto, czy zezwala sądom na badanie treści decyzji pod kątem istnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i czy taka decyzja wiąże sąd wieczysto-księgowy, choćby prima facie zawierała wady, skutkujące jej nieważnością ex tunc - w całości lub w części.Przedstawione zagadnienia prawne nie przystają do stanu faktycznego sprawy, gdyż zakwestionowany przez uczestniczkę wpis w księdze nastąpił na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej.Zgodnie z art. 6268 § 2 k.p.c. rozpoznając wniosek o wpis sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych dokumentów oraz treść księgi wieczystej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że art. 6268 § 2 k.p.c. zawiera pełną regulacje przebiegu postępowania wieczysto-księgowego, tak w zakresie przebiegu postępowania dowodowego jak i podstaw orzekania. W związku z tym wyłączną podstawą ustaleń faktycznych i prawnych sądu przy rozpoznawaniu wniosku o wpis w księdze wieczystej jest jedynie treść wniosku, treść dołączonych do niego dokumentów i treść księgi wieczystej (zob. uchwała składu 7 sędziów z dnia 16 grudnia 2009 r. - zasada prawna - III CZP 80/90, OSNC 2010, nr 6, poz. 84, wyrok z dnia 19 marca 2003 r., I CKN 152/01, OSNC 2004, nr 6, poz. 92).W uchwale składu 7 sędziów z dnia 25 lutego 2016 r., III CZP 86/15 (OSNC 2016 nr 7-8, poz. 81), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że przepis art. 6288 § 2 k.p.c. nie wyłącza możliwości brania przez sąd pod uwagę przy rozstrzyganiu wniosku o wpis do księgi wieczystej okoliczności znanych mu urzędowo, w świetle których istnieje przeszkoda do żądanego wpisu (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 661/09, OSNC 2011, nr 1, poz. 12).
W judykaturze ukształtował się pogląd, że wystąpienie przeszkody w rozumieniu art. 6269 k.p.c. należy wiązać z zaistnieniem takiego zdarzenia, które mimo formalnego wykazania przez wnioskodawcę podstawy wpisu, nie zezwala z punktu widzenia prawa na jego dokonanie, zatem z okolicznościami natury prawnej determinującymi skuteczność czynności stanowiącej podstawę wpisu (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2010 r., II CSK 661/09, nie publ.). Przepis art. 6288 § 2 k.p.c. należy łączyć jedynie z ograniczeniem środków dowodowych, z jakich można korzystać w postępowaniu o wpis (zob. też postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2004 r., III CK 331/02 nie publ.; z dnia 15 grudnia 2005 r., V CK 54/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 138; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CSK 17/08, nie publ.).Skarżąca nie przedstawiła dokumentów stanowiących przeszkodę do dokonania spornego wpisu.
Decyzję Starosty O. z dnia 5 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy Wojewoda (…) decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r. Powyższy dokument urzędowy zawiera wzmiankę z dnia 12 maja 2017 r. o tym, że decyzja Wojewody (…) z dnia 31 sierpnia 2016 r. jest ostateczna. Uczestniczka nie przedstawiała wyroków WSA i NSA podważających tę decyzję, jak również nie twierdzi, by takie postępowania toczyły się, co mogłoby mieć znaczenie ze względu na art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2018, poz. 2204 ze zm.).
Nie przedstawiała także stosownych dokumentów organów ścigania, w świetle których istniałyby podstawy do zastosowania art. 174 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zawieszenie postępowania przed NSA ze skargi uczestniczki na wyrok WSA dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji, na podstawie której został dokonany kwestionowany przez uczestniczkę wpis w księdze wieczystej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c., art. 520 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2016, poz. 2261 ze zm.). Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 5 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.
U. 2015, poz. 1800, ze zm. W zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. 2016, poz. 1668).jw