Supreme Court quashes appeal ruling for remand due to failure to appoint expert witness on specialized design facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's decision to dismiss the plaintiffs' claims regarding unfair competition and intellectual property violations. The lower courts had rejected the request for an expert opinion because the designated patent attorney lacked specialized knowledge, yet failed to appoint a qualified expert. The court held that while the specific expert chosen was unqualified, the law does not prohibit appointing a different expert with the necessary qualifications to establish the disputed facts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 278 § 1, 278 § 2, 479 § 12 k.p.c.: When specialized knowledge is required to ascertain disputed facts, the court must appoint an expert; a negative assessment of a party-appointed expert does not justify excluding the evidence if another qualified expert can be appointed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 388/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 marca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa L. Spółki z o.o. w G.
i A. I. D.
przeciwko T. P. i P. S.
o zapłatę, nakazanie opublikowania oświadczenia i zaniechania naruszeń praw
na dobrach niematerialnych i zakazanie czynów nieuczciwej konkurencji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 marca 2010 r.,
skargi kasacyjnej strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 lutego 2009 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o
kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r. oddalił apelację powódek
Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „L.” w G. i A. I. D. od wyroku Sądu
Okręgowego w O., którym oddalono żądanie powódek skierowane przeciwko
pozwanym T. P. i P. S. o zakazanie bliżej określonych naruszeń praw z rejestracji
wzorów przemysłowych oraz praw ochronnych na wzory użytkowe,
zakazanie
dopuszczania się bliżej określonych czynów nieuczciwej konkurencji, naruszania
praw autorskich, a także zasądzenia kwoty 240000 zł tytułem bezpodstawnie
uzyskanych korzyści w wyniku tych naruszeń. Podzielił pogląd Sądu pierwszej
instancji, że ustalenie, czy doszło do naruszenia przez pozwanych ustawy z dnia 16
kwietnia 1993 r. "o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" (tekst jedn.: Dz. U. z 2003
r. Nr 153, poz. 1503 ze zm., określana dalej jako ZNKU), ustawy z dnia 30 czerwca
2000 r. "Prawo własności przemysłowej" (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz.
1117 ze zm., określana dalej jako PWPU) oraz ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst.: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz.
904 ze zm., dalej: "pr. aut.") wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego
specjalisty do
spraw
wzornictwa
wnioskowały dowodu z takiego
przemysłowego.
Powódki
natomiast
nie
biegłego, a w konsekwencji nie wykazały
zasadności swych roszczeń wynikających z praw autorskich, prawa z rejestracji
wzorów przemysłowych, prawa ochronnego na wzory użytkowe, a także z tytułu
czynów nieuczciwej konkurencji.
Skarga kasacyjna powódek od wyroku Sądu Apelacyjnego - oparta na
podstawie drugiej z art. 3983 k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art. 130, 217 § 2,
258, 278, 292, 309, 47912 k.p.c., i zmierza do uchylenia
tego wyroku oraz
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie oczywiste jest, że ustalenie faktów leżących u podstawy sporu
wymagało wykorzystania wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 278 § 2 k.p.c.
Takie też stanowisko zajął Sąd Apelacyjny, przy czym uznał, że takich wiadomości
nie posiada rzecznik patentowy wskazany przez stronę powodową na biegłego.
W konsekwencji aprobował stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nieustalenie
faktów, co do których konieczne są wiadomości specjalne, nie stoi na przeszkodzie
rozstrzygnięciu sprawy na podstawie reguł decydujących o rozkładzie ciężaru
dowodu.
Inaczej
mówiąc,
na
podstawie
miarodajnej
oceny
zasadności
wytoczonego powództwa.
Rację ma Sąd Apelacyjny jedynie o tyle, o ile twierdzi, że z art. 278 § 1 k.p.c.
nie wynika iż w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd
w sprawach gospodarczych - niezależnie od wniosków stron - dopuszcza dowód
z opinii biegłego. Niewątpliwie, ustalenie faktu wymagającego wiadomości
specjalnych, jeżeli fakt ten
jest sporny, nie jest możliwe na podstawie innych
dowodów (świadków, dokumenty itp.), ale możliwe jest dokonanie w tym zakresie
ustaleń na podstawie art. 6 k.c.
Niemniej
o
jednak
w
sprawie
strona
powodowa
zgłosiła
wniosek
przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzecznika patentowego na
okoliczności umożliwiające ustalenie faktów leżących u podstawy sporu. Wbrew
jednak stanowisku Sądu Apelacyjnego, jak i Sądu pierwszej instancji, przy przyjęciu
za uprawniony wniosek tych Sądów, że wskazany biegły nie posiadał wymaganych
wiadomości, nie było przeszkód wynikających z art. 479 12 k.p.c. do dopuszczenia
dowodu z innego biegłego posiadającego te wiadomości.
Według art. 278 § 1 k.p.c., sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby
biegłych i ich wyboru może powołać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia
ich opinii w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Biegły może być
powołany przez sąd z listy biegłych sądowych (stałych) lub spośród innych
bezstronnych osób posiadających odpowiednie kwalifikacje - biegłych w konkretnej
sprawie (ad causam, ad hoc). Obowiązek sprawdzenia kwalifikacji osoby powołanej
w charakterze biegłego spoczywa na sądzie. Wyjątkowo nie dotyczy to biegłego
sądowego, którego kwalifikacje sprawdzane są przed dokonaniem wpisu na listę
biegłych sądowych (art. 283 § 2 k.p.c.). Ze względu na źródło pochodzenia opinii
brak jest jakichkolwiek podstaw do jej różnego traktowania i oceny.
Wychodząc z tych założeń należy stwierdzić, że skoro z uwagi na składnik
w postaci wiadomości specjalnych dowód z opinii biegłego był w sprawie dowodem
tego rodzaju, iż nie mógł być zastąpiony inną czynnością dowodową, to rzeczą
Sądów niższej instancji było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w osobie,
w ich ocenie, posiadającej odpowiednie kwalifikacje. To sąd wyznacza biegłych
kierując się ich kwalifikacjami. Negatywna ocena biegłego wskazanego przez
stronę skarżącą nie uzasadniała, z powołaniem się na art. 479 12 k.p.c., pominięcia
tego dowodu. W konsekwencji rację ma strona skarżąca, że Sądy niższej instancji
wychodząc z odmiennych założeń nie poczyniły ustaleń pozwalających na
miarodajną ocenę zasadności wytoczonego przezeń powództwa.
Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.